บทที่ 4 ลงจากเขาแล้วยังคิดสังหารข้าอีกหรือ?
บทที่ 4 ลงจากเขาแล้วยังคิดสังหารข้าอีกหรือ?
สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรทุกคน หนทางในการรับพลังวิญญาณมีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น
ไม่ว่าจะเป็นการฝึกฝน โอสถ หรือสมุนไพรวิเศษล้ำค่าชนิดใด
พลังปราณต้นกำเนิดทั้งหมดล้วนต้องผ่านการโคจรตามเส้นชีพจรทั่วร่าง ทั้งวงจรเล็กและวงจรใหญ่เพื่อสกัดกลั่นเป็นพลังวิญญาณ แล้วหลอมรวมเข้าสู่ตันเถียน
ไร้ซึ่งหนทางอื่นใดอีก!
ทว่าชีพจรตันแต่กำเนิด หมายความว่าเส้นชีพจรในร่างมิอาจโคจรได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับพลังวิญญาณ
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางได้รับเด็ดขาด!
แต่ตรงหน้าของฉินอู่เหยาเวลานี้ ลู่หรานผู้ถอนตัวออกจากสำนักกระบี่ต้าหลัวและมีชีพจรตันแต่กำเนิด กลับบรรลุขอบเขตสร้างรากฐานได้อย่างน่าอัศจรรย์!
มิหนำซ้ำยังไม่จบเพียงแค่นั้น ลู่หรานยังคงส่งเสียงกรนฟี้ๆ กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั้งตัว
ทว่ากลิ่นอายพลังบนร่างกลับยังคงเพิ่มพูนขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง
ไม่นาน ก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลาง จากนั้นก็เพิ่มขึ้นต่อไป เพียงไม่นานก็บรรลุขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย!
ฉินอู่เหยาถึงกับตกตะลึงจนโง่งม คนที่มีชีพจรตันแต่กำเนิดสามารถรับพลังวิญญาณได้ก็นับว่าเหลือเชื่อแล้ว ทว่าเจ้าหมอนี่ยังไม่ได้บำเพ็ญเพียรเลยแม้แต่น้อย แต่กำลังเมาหลับอุตุอยู่ต่างหาก!
เมื่อครึ่งก้านธูปก่อนเพิ่งจะเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานโดยอัตโนมัติ ยามนี้เมื่อเวลาผ่านไป กลิ่นอายพลังกลับเฉียดเข้าใกล้ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายสุดแล้ว!
ห่างจากขอบเขตแก่นทองคำเพียงก้าวเดียวเท่านั้น!
พรสวรรค์ของฉินอู่เหยามิได้นับว่าด้อย แต่นางเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานเมื่ออายุสิบสามปี และต้องบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากจนถึงอายุสิบหกปี จึงจะมาถึงขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายสุดได้
การบำเพ็ญเพียรอย่างเหน็ดเหนื่อยถึงสามปี กลับสู้การเมาหลับไปตื่นหนึ่งของลู่หรานผู้มีชีพจรตันแต่กำเนิดตรงหน้านี้มิได้เลย!
ห้าชั่วยามผ่านไป ลู่หรานก็ตื่นขึ้น
ศีรษะรู้สึกปวดตุบๆ สุราชั้นเลวยังคงเป็นสุราชั้นเลว ผลข้างเคียงค่อนข้างรุนแรงนัก
ในเวลานี้ ลู่หรานพลันสังเกตเห็นว่าร่างกายของตนมีความผิดปกติบางอย่าง เมื่อตรวจดูภายในร่าง
“เข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว? บรรลุขอบเขตสร้างรากฐานง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?” ดวงตาของลู่หรานเป็นประกายวาววับ
สมกับเป็นระบบโดยแท้!
ดื่มสุราเพียงมื้อเดียวก็เข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน อีกทั้งยังเป็นขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายสุดแล้ว!
สุรามื้อเดียว มีค่าเท่ากับการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากของผู้อื่นถึงสิบปี!
เมื่อนึกถึงช่วงเวลาสิบปีหลังจากเปิดใช้งานระบบ ที่ต้องทนอยู่อย่างไร้ค่าในสำนักกระบี่ต้าหลัว ลู่หรานก็แทบอยากจะตบหน้าตนเองสักฉาดใหญ่
สิ้นเปลือง ช่างสิ้นเปลืองเวลาเหลือเกิน!
ในเวลาเดียวกัน
ติ๊ง!
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เมามายหลับใหลสำเร็จหนึ่งครั้ง!]
[ได้รับรางวัลจากการเมามาย: เจตจำนงกระบี่เหมันต์ยะเยือก!]
โอ้ เมาหลับไปก็มีรางวัลด้วยหรือ? ซ้ำยังเป็น… เจตจำนงกระบี่!
ในฐานะอดีตศิษย์สำนักกระบี่ต้าหลัว ลู่หรานย่อมรู้ซึ้งถึงความสำคัญของเจตจำนงกระบี่เป็นอย่างดี
ทั่วทั้งสำนักกระบี่ต้าหลัว แม้กระทั่งเจ้าสำนักซูเยวี่ยหลิง ก็ยังมิอาจหยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ได้เลย!
ลู่หรานพึงพอใจกับผลลัพธ์นี้ยิ่งนัก สุราเพียงมื้อเดียว ไม่เพียงบรรลุขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายสุด แต่ยังหยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ได้อีกด้วย
โชคสองชั้นโดยแท้!
จากนั้น ลู่หรานก็พลันสังเกตเห็นว่า ที่นี่คือที่ใดกัน?
เขามิได้กำลังดื่มสุราอยู่ในโรงเตี๊ยมหรอกหรือ? เหตุใดที่นี่จึงกลายเป็นป่ารกร้างไปได้?
ท่ามกลางความมืดมิด ลู่หรานที่อยู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายมีพลังวิญญาณแล้ว จึงไม่ถึงกับมองไม่เห็นสิ่งใดเหมือนเมื่อก่อน
ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นฉินอู่เหยาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“มารดามันเถอะ เจ้าเป็นใครกัน!” ลู่หรานร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
กลางดึกสงัด มืดมิดไร้แสงไฟ กลับมีสตรีชุดแดงนั่งจ้องมองเขาเขม็งอยู่ตรงข้าม
ภาพอันแปลกประหลาดนี้ทำเอาลู่หรานขนลุกชันไปทั้งตัว!
ฉินอู่เหยากลอกตาพลางกล่าวว่า “เจ้าพึมพำคนเดียวตั้งนานสองนาน ไม่สังเกตเห็นเลยหรือว่าข้านั่งอยู่ตรงข้ามเจ้า?”
ลู่หรานกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อได้ยินเสียงคน เขาจึงค่อยสงบใจลงได้บ้าง
เมื่อครู่มัวแต่สนใจศึกษาของรางวัลจากระบบ จึงไม่ได้สังเกตเห็นฉินอู่เหยาที่อยู่ตรงข้ามจริงๆ!
ลู่หรานจ้องมองฉินอู่เหยา
แล้วถามว่า “เจ้าพาข้าออกมาจากโรงเตี๊ยมหรือ?”
ฉินอู่เหยายักไหล่
ลู่หรานจึงก้มหน้าลงสำรวจเสื้อผ้าของตนเองตามสัญชาตญาณ ฉินอู่เหยาเห็นเขาคลำไปทั่วตัว ทีแรกก็รู้สึกสงสัย ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาแปลกประหลาดและหวาดระแวงของลู่หราน นางก็เข้าใจได้ในทันที
นางจึงหยิบก้อนหินข้างตัวขว้างใส่เขาทันที
“คนบัดซบ เจ้าคิดว่าข้าจะเอาเปรียบเจ้าหรืออย่างไร น่าจะปล่อยให้เสี่ยวเอ้อร์ตีเจ้าจนตายเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าสุราเสียให้เข็ด!” ฉินอู่เหยาเอ่ยอย่างมีน้ำโห
“โอ๊ย…” ลู่หรานยกข้อมือขึ้นกันไว้ เจ็บจนต้องแสยะยิ้ม ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าเตือนสติข้าพอดี ข้าไม่มีเงินค่าสุรา เจ้าช่วยจ่ายให้ข้าหรือ?”
“ไม่ใช่แค่นั้น เจ้าคนขี้เมา! ข้ายังช่วยซื้อสุราติดไม้ติดมือออกมาให้เจ้าอีกตั้งมากมาย!” ฉินอู่เหยากล่าวพลางสะบัดมือเบาๆ
โครม โครม~
ไหสุรากองโตพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
เมื่อเห็นไหสุรา ดวงตาของลู่หรานก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที
เขาดึงไหสุราเข้ามาหาตัวพลางกล่าวว่า “ขอบใจ ขอบใจมาก ค่าสุราข้าจะคืนให้เจ้าแน่นอน”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็เปิดฝาผนึกออก แล้วยกขึ้นกระดกทันที โดยไม่สนใจอาการปวดศีรษะจากสุราชั้นเลวอีกต่อไป
ในเวลานี้ การเพิ่มระดับพลังสำคัญที่สุด!
เมื่อออกจากสำนักกระบี่ต้าหลัว ลู่หรานมีเพียงกายากระบี่ผสานธาตุและระบบเซียนสุรากระบี่ ทว่าระดับพลังยังต่ำเกินไป
ทั้งอาวุธ สมบัติวิเศษ หรือเกราะป้องกันใดๆ ล้วนไม่มีติดตัวเลยสักชิ้น
แผ่นดินเก้าแคว้นเป็นโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก พลาดพลั้งเพียงนิดเดียวอาจถึงแก่ชีวิตได้ ดังนั้น เขาจึงต้องเร่งเพิ่มระดับพลังของตนเองโดยด่วน!
ฉินอู่เหยาถึงกับพูดไม่ออก คนขี้เมาเช่นนี้ จะเป็นวาสนาดั่งที่ท่านอาจารย์กล่าวไว้จริงๆ หรือ?
นางไม่เคยเห็นผู้ใดรักการดื่มสุราถึงขนาดนี้มาก่อน!
เพิ่งจะสร่างเมาหยกๆ ก็เริ่มเปิดไหดื่มต่อทันที ฉินอู่เหยาชักนึกเสียใจที่นำสุราออกมาให้เขาเสียแล้ว
ทว่าลู่หรานมิได้คิดสิ่งอื่นใด ตั้งหน้าตั้งตาดื่มอย่างเดียว ไม่ได้กังวลว่าสตรีตรงหน้าจะคิดร้ายต่อตน
ชิงทรัพย์ เขาก็ไม่มีให้ชิง ปล้นพรหมจรรย์… ลู่หรานก็มิได้รังเกียจ
ฉินอู่เหยางดงามยิ่งนัก แม้จะอยู่ในความมืด ลู่หรานก็มองออกได้ในแวบเดียวว่างดงามหยาดเยิ้มหาใดเปรียบ!
ส่วนเรื่องลอบทำร้าย ลู่หรานยิ่งไม่กังวลเข้าไปใหญ่
ฉินอู่เหยาพยุงเขาที่เมามายออกมาจากเมืองเล็กชิงสือ ทั้งยังรอจนเขาฟื้น หากนางคิดจะทำร้าย เขาคงตายไปแปดร้อยรอบแล้ว
[ดื่มด่ำสุราชั้นเลว ได้รับตบะบำเพ็ญ 8 วัน!]
[ดื่มด่ำสุราชั้นเลว ได้รับตบะบำเพ็ญ 11 วัน!]
[ดื่มด่ำสุราชั้นเลว ได้รับตบะบำเพ็ญ 6 วัน!]
…
เสียงแจ้งเตือนของระบบทำเอาลู่หรานถึงกับงุนงง เหตุใดจึงได้น้อยนิดเพียงนี้?
ก่อนหน้านี้ดื่มชามเดียวได้ตบะบำเพ็ญหนึ่งปี เหตุใดตอนนี้จึงกลายเป็นเพียงไม่กี่วันไปได้? อย่างดีที่สุดก็ได้แค่สิบกว่าวัน ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ทว่าลู่หรานก็พอจะคาดเดาได้ เมื่อระดับพลังเพิ่มสูงขึ้น ผลตอบแทนที่สุรามอบให้ย่อมลดน้อยลง
หรือจะพูดให้ชัดเจนก็คือ สุราขยะจะช่วยเพิ่มพลังได้น้อยลงเรื่อยๆ
นั่นหมายความว่า เมื่อระดับพลังของลู่หรานสูงขึ้นเรื่อยๆ คุณภาพของสุราที่ต้องการก็ต้องสูงขึ้นตามไปด้วย
แม้น่าเหนื่อยใจ แต่คิดดูแล้วก็นับว่าสมเหตุสมผล
ดูท่า วันข้างหน้าคงต้องเสาะหาสุราที่มีคุณภาพดีกว่านี้มาดื่มเสียแล้ว
ทว่าสำหรับตอนนี้
“เนื้อยุงก็ยังนับเป็นเนื้อ ดื่มไปก่อนค่อยว่ากัน!” ลู่หรานกัดฟันพึมพำ
ไม่นาน สุราสามไหก็เกลี้ยง ลู่หรานเริ่มกลับมามึนเมาอีกครั้ง
ฉินอู่เหยาที่อยู่ตรงข้ามได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เจ้าหมอนี่ ท่ามกลางความมืดมิด มีหญิงงามเลิศลักขณานั่งอยู่ตรงข้ามแท้ๆ ทว่าลู่หรานกลับเอาแต่ก้มหน้าก้มตากระดกสุรา ช่างทื่อมะลื่อดั่งท่อนไม้นัก!
“ลู่หราน เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่า เหตุใดข้าจึงช่วยจ่ายค่าสุราให้เจ้า พาเจ้าออกมา ซ้ำยังนำสุราติดมือมาให้เจ้าอีก?” ฉินอู่เหยามองดูลู่หรานแล้วเอ่ยถามขึ้น
ลู่หรานที่ตาปรือด้วยความเมามายได้ยินดังนั้น ก็วางไหสุราลงแล้วเรอออกมาหนึ่งครั้ง
เขาเอ่ยตะกุกตะกักว่า “เรื่องของความรัก ใครเล่าจะคาดเดาได้ คงเป็น… รักแรกพบกระมัง”
เมื่อกล่าวจบ เขายังยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากอย่างหลงตัวเอง
มุมปากของฉินอู่เหยากระตุกวูบ หากมิใช่เพราะลู่หรานคือวาสนาที่ท่านอาจารย์กล่าวถึง ฉินอู่เหยาคงพุ่งเข้าไปทุบตีเขาสักยกแล้ว!
“ข้าเป็นเพราะ…”
ฉินอู่เหยาตั้งใจจะเอ่ยปากอธิบาย ทว่าทันใดนั้นคิ้วเรียวงามก็ขมวดมุ่น นางหันขวับไปมองทางทิศขวา
นอกชายป่า มีบุรุษกว่าสามสิบคนกำลังรุกคืบเข้ามาทางนี้
แต่นางมิได้ขยับเขยื้อน เพียงแต่นั่งรออยู่อย่างเงียบๆ ด้วยระดับพลังของฉินอู่เหยา เพียงแผ่สัมผัสวิญญาณกวาดผ่านก็มองทะลุปรุโปร่งแล้ว
คนทั้งสามสิบกว่าคนนี้ ล้วนอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย เป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น
พวกเขาเข้ามาในป่าอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นลู่หรานก็ระบุเป้าหมายได้ทันที
ทว่ากลับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่มีฉินอู่เหยาอยู่ด้วย เป้าหมายของพวกเขาคือลู่หราน แต่เหตุใดจึงมีสตรีโผล่มาเพิ่มอีกคนหนึ่ง?
ลู่หรานที่กำลังเมามาย มองเห็นเงาคนตะคุ่มๆ อยู่รอบข้าง เขาหรี่ตามองดู
ก่อนจะหัวเราะออกมา “ศิษย์สำนักกระบี่… เป็นไปตามคาด… แม้จะลงจากเขามาแล้ว… สุดท้าย… ก็… ยังคิดจะสังหารข้าอีก…”
เมื่อกล่าวจบ
เขาก็โซซัดโซเซพยุงตัวลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปหักกิ่งไม้ข้างกายมาถือไว้เป็นอาวุธ แล้วยืนโอนเอนเผชิญหน้ากับเหล่าศิษย์สำนักกระบี่ต้าหลัวทั้งหมด!
---