บทที่ 188 สัญญาณที่สองจากอารยธรรมพร็อกซิมา

บทที่ 188 สัญญาณที่สองจากอารยธรรมพร็อกซิมา

เสียงประตูห้องเปิดดังขึ้น ปลุกอาโทคาที่กำลังจ้องหน้าจอให้ตื่นจากภวังค์

อาจเพราะจ้องมองภาพดาวพร็อกซิมานานเกินไป อวัยวะรับภาพเรียวยาวสามคู่ของเขาจึงฉายแววสับสนและมึนงงอย่างเห็นได้ชัด

ในความทรงจำของเขา ประตูห้องนี้เคยเปิดเพียงครั้งเดียว

นั่นคือตอนที่เขาเข้ามาในห้องนี้ครั้งแรก

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น

อาโทคาหันไปมอง

เมื่อเห็นชาวพร็อกซิมาในชุดดำคนนี้ ยอดอวัยวะทางความคิดของเขาก็เกิดรอยย่นเล็กๆ ยิบย่อยขึ้นทันที

ชุดดำ!

นั่นเป็นชุดที่ 'ไลล์' เท่านั้นถึงจะใส่ได้!

สิ่งที่เรียกว่าไลล์ ก็คือผู้หยั่งรู้หรือนักวิทยาศาสตร์ในคำทำนายของอารยธรรมพร็อกซิมา

และเป็นกลุ่มคนที่มีสถานะสูงส่งที่สุด

เขาไม่มีเวลาคิดมาก รีบลุกจากเก้าอี้ ยกขาหน้าขึ้นวางบนยอดอวัยวะทางความคิด

พร้อมกันนั้น ผิวหนังบนยอดอวัยวะทางความคิดก็เรียบเนียนขึ้นภายใต้การควบคุมอย่างจงใจของอาโทคา

นี่คือวิธีการแสดงความเคารพในอารยธรรมพร็อกซิมา

"ท่านไลล์ที่เคารพ ท่าน..."

ชาวพร็อกซิมาคนนั้นกวาดตามองสภาพแวดล้อมที่น่าอึดอัดรอบๆ ดวงตาสามคู่ก็หรี่ลงทันที

อวัยวะทางความคิดของเขาแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"อย่าพูดมาก!" ไลล์ตวาดใส่อาโทคาด้วยเสียงแหลมสูง

อาโทคาตัวสั่นเทา ย่อตัวลงต่ำกว่าเดิม

"ครับ... ครับ!"

"ท่านไลล์ครับ เชิญมาดูทางนี้ครับ เมื่อก่อนหน้านี้ตอนผมสังเกตการณ์ดาวฤกษ์หลัก..."

ไลล์ใช้ขาหน้าที่ใหญ่โตกระชากอาโทคาออกไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ

"พอแล้ว หลีกไป!"

"ฉันดูเองได้!"

อาโทคาที่ขลุกอยู่แต่ในห้องนี้มานาน ขาดการออกกำลังกาย กล้ามเนื้อจึงสู้ไลล์ที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้เลย

วินาทีที่ขาหน้าของไลล์สัมผัสตัว อาโทคาก็รู้สึกตัวลอย

โลกหมุนคว้าง เขาถูกเหวี่ยงไปกองกับพื้นเหมือนถุงขยะ

อาโทคาไม่กล้าแสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย

เหตุผลง่ายมาก

ในสายตาของไลล์ ชีวิตของอาโทคาทุกคนรวมกัน ยังมีค่าไม่เท่าชุดดำที่เขาใส่อยู่ด้วยซ้ำ

หากทำให้อีกฝ่ายโกรธ ไลล์มีสิทธิ์สั่งประหารชีวิตเขาได้ทันที

ส่วนภารกิจของเขาจะหาใครมาแทน...

ศูนย์ฟักไข่ย่อมใช้เซลล์สืบพันธุ์ที่เหมาะสมฟักอาโทคาคนใหม่ออกมาได้อยู่แล้ว

ไลล์เหลือบมองอาโทคาที่นอนกองกับพื้นอย่างเหยียดหยาม

"เปิดหูเปิดตาดีจริง..."

"แค่อาโทคาต้อยต่ำ ก็ริอาจใช้กล้องโทรทรรศน์แสงส่องดาวกับเขาด้วย"

"เหอะ... ดูรู้เรื่องรึไง?"

เจอคำดูถูกของไลล์ อาโทคาไม่ตอบโต้ใดๆ

ไลล์หันหน้ากลับไปอย่างเบื่อหน่าย มองเครื่องมือตรงหน้าอีกครั้ง

เขาค่อยๆ ยื่นเล็บที่ขาหน้าออกมา เคาะปุ่มบนเครื่องมือเบาๆ สองสามปุ่มอย่างระมัดระวัง

ราวกับว่าเครื่องมือตรงหน้าเปรอะเปื้อนสิ่งสกปรกโสโครก

เมื่อเขาเห็นวัตถุที่เปล่งแสงสีดำในหน้าจอ ดวงตาสามคู่ก็หรี่ลงทันที

"ซี้ด..."

ไลล์กดปุ่มหยุดภาพชั่วคราว พินิจพิเคราะห์ภาพตรงหน้าอย่างละเอียด

เนิ่นนาน

"บ้าเอ๊ย ทำไมภาพถึงเบลอขนาดนี้!"

เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังก้องห้อง

อาโทคาที่ถูกโยนไปกองข้างๆ ยังคงนอนนิ่งแกล้งตายอยู่ในท่าเดิม ตอบเสียงสั่น: "ท่านไลล์ครับ นี่เป็นกล้องโทรทรรศน์แสงรุ่นต่ำสุดครับ ผม..."

"หุบปาก!" ไลล์ตวาดลั่น "แกกำลังรบกวนความคิดฉัน!"

อาโทคาตัวสั่นเทา หมอบราบกับพื้นแกล้งตายต่อไป

เขาแอบเอามือปิดยอดอวัยวะทางความคิด ไว้กันไม่ให้มันเผยความคิดในใจออกมา

"......ฉันจะเอากล้องตัวนี้ไป!"

ไลล์ใช้ขาหน้าเคาะหน้าจอแรงๆ แล้วพูดด้วยเสียงแหลมสูงด้วยความโมโห

ไม่รอให้อาโทคาตอบรับ ไลล์กดปุ่มบนนาฬิกาข้อมือ

วินาทีต่อมา ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง

ชาวพร็อกซิมาผู้แข็งแรงกำยำหลายคนบุกเข้ามาใน "อาณาเขต" ของอาโทคา

ภายใต้สายตาของอาโทคา กล้องโทรทรรศน์แสงตัวนั้นถูกรื้อถอนออกไปอย่างทุลักทุเล พร้อมกับอุปกรณ์สังเกตการณ์ข้างๆ ถูกขนออกไปจากห้อง

จากนั้น ไลล์ในชุดดำก็ก้าวข้ามหัวอาโทคา เดินออกจากห้องที่ดูสกปรกนี้ไป

ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ตัดขาดโลกภายนอกกับภายใน

จนถึงวันนี้ ประตูบานนี้เปิดออกทั้งหมดสามครั้ง

ครั้งแรก พรากอิสรภาพของเขาไป

ครั้งที่สอง พรากศักดิ์ศรีของเขาไป

และครั้งที่สาม พรากความหวังเดียวที่เหลืออยู่ของเขาไป

อาโทคาค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น ผิวหนังบนยอดอวัยวะทางความคิดปรากฏลวดลายซับซ้อนยุ่งเหยิง

เขาโกรธ ไม่ยินยอม สิ้นหวัง

อารมณ์ด้านลบนับไม่ถ้วนพลุ่งพล่านในอวัยวะทางความคิด

หึๆๆ อารยธรรมพร็อกซิมา

ประชากรรวมไม่ถึงร้อยล้าน การแบ่งชนชั้นชัดเจน ความคิดหยุดนิ่ง...

ตามทฤษฎีศักยภาพอารยธรรมที่เคยแพร่หลายเมื่อนานมาแล้ว อารยธรรมพร็อกซิมาในตอนนี้ น่าจะเป็นอารยธรรมระดับดวงดาวขั้นต่ำสุด!

อาโทคาจ้องมอง "รอยแผล" ที่เหลืออยู่บนพื้นหลังจากกล้องโทรทรรศน์แสงถูกขนย้ายออกไป ความคิดบ้าบิ่นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอวัยวะทางความคิด

เขามองเครื่องมือหน้าตาเดิมๆ ที่ไม่ได้เปลี่ยนมาหลายร้อยปี รอยย่นบนยอดอวัยวะทางความคิดปรากฏขึ้นเป็นชั้นๆ

……

หลายวันต่อมา

อาโทคาจ้องมองปุ่มบนเครื่องมือตรงหน้า ตกอยู่ในห้วงความคิด

นี่คือปุ่มที่ใช้ส่งข้อมูลไปยังระบบสุริยะครั้งก่อน

แม้เขาจะไม่รู้หลักการทำงานของเครื่องมือพวกนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการแก้ไขเนื้อหาไฟล์ที่จะส่ง

เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจของตัวเองถูกหรือผิด

แต่จากประสบการณ์กว่าครึ่งค่อนชีวิต การตัดสินใจครั้งนี้น่าจะถูกต้อง

เขาลังเลอยู่ชั่วพริบตา ก่อนจะกดปุ่มตรงหน้าลงไปแรงๆ

คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าพุ่งด้วยความเร็วแสงไปยังเครื่องขยายสัญญาณในวงโคจรค้างฟ้า

หลายเดือนให้หลัง ดาวพร็อกซิมาบีส่งสัญญาณไปยังระบบสุริยะเป็นครั้งที่สอง!

มองแสงสีขาวที่กะพริบเตือนภัยและอันตรายตรงหน้า อาโทคาถอนหายใจโล่งอก ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

เขารู้จุดจบของตัวเองดี

ต่อจากนี้ ชีวิตของเขาจะจบลงอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าชาวพร็อกซิมาหนึ่งร้อยล้านคน

เขาค่อยๆ หลับตาสามคู่ลง ความคิดหนึ่งแล่นผ่านอวัยวะทางความคิด

หวังว่าอารยธรรมระบบสุริยะจะได้รับข้อความของเขานะ...

(เพื่อป้องกันความเข้าใจผิด ขอชี้แจงว่า ไทม์ไลน์ช่วงนี้คือเมื่อ 4 ปีก่อน หรือก็คือไม่กี่เดือนหลังจากที่ดาวพร็อกซิมาส่งข้อมูลชุดแรกมายังระบบสุริยะ)

……

โลก

"ซีโร่ การก่อสร้างเมืองดาวอังคารคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"

ลวี่หย่งฉางมองเมฆหนาทึบและสายฟ้าขนาดมหึมาที่ผ่าลงมาไม่ขาดสาย แววตาฉายแววกังวล

เวลาสำหรับเหล่านักวิจัยเหลือน้อยเต็มที

คาดว่าอีกประมาณครึ่งเดือน แม้แต่ฐานทัพใหม่บนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ก็คงต้านทานสภาพอากาศเลวร้ายนี้ไม่ไหวแล้ว

"ศาสตราจารย์ครับ เมืองดาวอังคารเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการก่อสร้างแล้วครับ คาดว่าจะเสร็จสมบูรณ์ในอีกประมาณหนึ่งเดือนครับ"

"ถ้ารวมเวลาเดินทางไปดาวอังคารด้วย เราสามารถเตรียมออกเดินทางได้เลยครับ"

---

________________