บทที่ 171 ความเข้าใจผิดนิดหน่อย

บทที่ 171 ความเข้าใจผิดนิดหน่อย

"ศาสตราจารย์ครับ ทางนี้คือโซนจำลองมหาสมุทรครับ"

"ด้วยความช่วยเหลือจากระบบสร้างคลื่น เราสามารถจำลองปรากฏการณ์คลื่นและน้ำขึ้นน้ำลงได้แบบเรียลไทม์ครับ"

ได้ยินดังนั้น ลวี่หย่งฉางก็หันไปมองตามนิ้วของเฉินซือเหวิน

สระน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่

นี่น่ะเหรอสิ่งที่เรียกว่า "มหาสมุทร"

เขาย่อตัวลงสังเกตอย่างละเอียด: "คุณภาพน้ำดูดีทีเดียวครับ"

เฉินซือเหวินยิ้มขมขื่นส่ายหน้า: "ศาสตราจารย์ครับ นี่เป็นผลลัพธ์ของการทดลองครั้งที่สองครับ"

"หืม?" ลวี่หย่งฉางเลิกคิ้วเล็กน้อย "หมายความว่าไงครับ? การทดลองครั้งแรกพังงั้นเหรอ?"

"เฮ้อ" เฉินซือเหวินถอนหายใจเบาๆ "ตอนทดลองครั้งแรก เราเจอปัญหาเดียวกับที่ประเทศ U เคยเจอเลยครับ"

"มหาสมุทรจำลองเกิดปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬอย่างรุนแรง สิ่งมีชีวิตที่นำเข้ามาตายเกลื่อน..."

(ปรากฏการณ์ ขี้ปลาวาฬหรือRed Tide คือ ปรากฏการณ์น้ำทะเลเปลี่ยนสีเป็นสีเขียว สีแดง สีน้ำตาล หรือสีม่วง/ชมพู จากการที่ สาหร่ายเซลล์เดียวหรือแพลงก์ตอนพืช เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างมหาศาล ซึ่งเกิดจากปัจจัยธรรมชาติและน้ำมือมนุษย์ ทำให้เกิดพิษต่อสัตว์น้ำขาดออกซิเจน และส่งกลิ่นเหม็น)

"จนกระทั่งซีโร่เข้ามาควบคุมระบบหลัก สถานการณ์ถึงดีขึ้นครับ"

ลวี่หย่งฉางไม่พูดอะไร เพียงแต่ส่งสายตาเป็นคำถามไปให้ศาสตราจารย์เฉินซือเหวิน

"ศาสตราจารย์ลวี่ครับ แม้ว่าโครงการชีวมณฑล 2 จะประสบความสำเร็จในระยะแรกแล้ว แต่ผมคงต้องขอสาดน้ำเย็นใส่คุณหน่อยนะครับ" เฉินซือเหวินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ด้วยเทคโนโลยีของมนุษย์ในปัจจุบัน การจะสร้างชีวมณฑลที่หมุนเวียนได้ด้วยตัวเองบนยานอวกาศ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยครับ"

สีหน้าลวี่หย่งฉางเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!

ตามข้อมูลในระบบ เทคโนโลยีชีวมณฑลเทียมเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นของการสร้างยานอวกาศชัดๆ!

หรือว่าข้อมูลในระบบผิดพลาด?!

คิดได้ดังนั้น สีหน้าของลวี่หย่งฉางก็ย่ำแย่ลงทันที

"ศาสตราจารย์เฉิน รบกวนช่วยอธิบายละเอียดหน่อยครับ"

เฉินซือเหวินถอนหายใจเบาๆ: "ด้วยความช่วยเหลือจากซีโร่ เราได้ทำการจำลองสถานการณ์นับครั้งไม่ถ้วน"

"ในที่สุด เราก็เจอแผนการจับคู่ที่พอจะรักษาสมดุลไว้ได้อย่างทุลักทุเล"

"ถึงอย่างนั้น ชีวมณฑลนี้ก็ยังต้องการการเฝ้าระวังแบบเรียลไทม์จากซีโร่ และต้องคอยปรับแต่งค่าต่างๆ ตลอดเวลา"

"ยกตัวอย่างเช่น ถ้าความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในชีวมณฑลสูงเกินไป ซีโร่ก็ต้องเพิ่มความเข้มแสงในโซนป่าดิบชื้นขึ้นเล็กน้อย..."

"ตอนนี้ชีวมณฑลเล็กๆ นี้ ก็เหมือนระบบโกลาหล คุณไม่มีทางรู้เลยว่าวินาทีถัดไปจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอะไรขึ้น"

"มีแต่ปัญญาประดิษฐ์อย่างซีโร่เท่านั้น ที่จะตามทันความเปลี่ยนแปลงของมัน และปรับแก้ได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ"

"อีกอย่าง... ผลผลิตทางการเกษตรจากชีวมณฑลนี้ พอกินกันแค่ในหมู่นักวิจัยไม่กี่คนเท่านั้น ถ้าเพิ่มจำนวนผลผลิต ปัญหาอื่นย่อมต้องตามมาแน่นอน"

"ดังนั้น การจะสร้างชีวมณฑลที่พึ่งพาตัวเองได้จริงๆ ในยานอวกาศขนาดไม่กี่ร้อยหรือกี่พันเมตร สำหรับเราในตอนนี้ เป็นเรื่องเพ้อฝันโดยสิ้นเชิงครับ"

เฉินซือเหวินร่ายยาวเหยียด

ลวี่หย่งฉางเข้าใจความหมายของเฉินซือเหวินแล้ว

เพียงแต่...

"อะแฮ่ม ศาสตราจารย์เฉินครับ ผมว่าคุณเข้าใจความหมายของผมผิดไปนิดหน่อยนะครับ"

ลวี่หย่งฉางกระแอมเบาๆ พูดอย่างเก้อเขิน: "โทษทีครับ ตอนแรกผมคงพูดไม่เคลียร์เอง"

"ความต้องการของเราในตอนนี้ ไม่ใช่ยานอวกาศระบบนิเวศที่พึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนั้นครับ"

"เทคโนโลยีชีวมณฑลที่ว่า มีไว้เพื่อควบคุมสภาพแวดล้อมภายในยานอวกาศให้ดียิ่งขึ้น คุณเข้าใจความหมายของผมไหมครับ?"

มองสายตาที่ว่างเปล่าของเฉินซือเหวิน ลวี่หย่งฉางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายต่อ

"ยกตัวอย่างนะครับ"

"แม้ว่าตอนนี้มนุษย์ส่วนใหญ่จะถูกส่งเข้าแคปซูลจำศีลไปแล้ว"

"แต่ในการเดินทางข้ามดวงดาว ยังไงก็ต้องมีคนตื่นอยู่"

"นอกจากต้องคอยเฝ้าระวังสถานะของกองยาน งานวิจัยพื้นฐานบางอย่างก็หยุดไม่ได้"

"ถึงตอนนั้น เราจะสร้างยานอวกาศที่จุคนได้หลายหมื่นคนให้ใช้ชีวิตอยู่พร้อมกัน"

"การควบคุมสภาพแวดล้อมภายในยานที่อยู่อาศัยแบบนี้ให้ได้เป็นเวลานาน คือเทคโนโลยีที่เราต้องการครับ"

"พูดแบบนี้ พอจะเข้าใจไหมครับ?"

เฉินซือเหวินถึงบางอ้อ!

หางตาเขากระตุกยิกๆ

ผีเท่านั้นที่รู้ว่าช่วงที่ผ่านมาเขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากแค่ไหน เพื่อสร้างชีวมณฑลที่สมบูรณ์แบบ!

ไม่พูดเรื่องอื่น อย่างน้อยผมเขาก็ร่วงไปเกินครึ่งหัวแล้ว!

"ถ้าความต้องการของศาสตราจารย์ลวี่มีแค่นี้ งั้นโครงการชีวมณฑลก็ประกาศความสำเร็จได้เลยครับ" เฉินซือเหวินพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ถ้าแค่ควบคุมสภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยในยาน ขอแค่มีอุปกรณ์พร้อม สำหรับซีโร่ในตอนนี้ มันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากครับ"

เพราะเมื่อตัดสิ่งมีชีวิตนับร้อยนับพันชนิดออกไป ต่อให้เป็นระบบโกลาหล มันก็กลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นมาทันที

"แฮะๆ!" ลวี่หย่งฉางเกาหัวแก้เขินอีกครั้ง เขาเองก็รู้ตัวว่าทำเรื่องไม่น่ารักลงไป

นี่มันเหมือนกับเขาแค่อยากกินข้าวเปล่าสักคำ แต่ดันไปสั่งให้เชฟทำโต๊ะจีนชุดใหญ่มาเสิร์ฟยังไงยังงั้น

……

หลังจากเยี่ยมชมผลงานวิจัยของเฉินซือเหวินและทีมงานแล้ว แววตาลวี่หย่งฉางพลันไหววูบ

"จริงสิครับ ถ้าเอาระบบนิเวศชุดนี้ย้ายไปดาวอังคาร จะยังรักษาสภาพไว้ได้ไหมครับ?"

เฉินซือเหวินชะงัก: "ได้แน่นอนครับ แค่สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ตามสัดส่วน แล้วนำเข้ากลุ่มประชากรสิ่งมีชีวิตในสัดส่วนที่เท่ากันก็พอ"

"......แล้วถ้าเพิ่มมนุษย์เข้าไปอีก 500 ล้านคนล่ะครับ?"

เฉินซือเหวิน: "......"

เห็นสีหน้าเหมือนกินอึของเฉินซือเหวิน ลวี่หย่งฉางส่ายหน้าอย่างเสียดาย

"น่าเสียดายจัง..."

สีหน้าเฉินซือเหวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย: "ศาสตราจารย์ครับ คุณกะจะพามนุษย์อพยพไปดาวอังคารเหรอครับ?"

ลวี่หย่งฉางพยักหน้า: "อีกเดี๋ยวพื้นผิวโลกก็จะไม่เหมาะให้คนอยู่แล้วครับ"

"ทรัพยากรแร่ธาตุที่สำรองไว้ พอจบโครงการอพยพก็คงหมดเกลี้ยงพอดี"

"ต่อจากนี้ เราต้องกอบโกยทรัพยากรให้ได้มากที่สุดก่อนเกิดฮีเลียมแฟลช เพื่อเตรียมรับมือกับการเดินทางข้ามดวงดาวในอนาคต"

"ดาวอังคาร เป็นฐานกระโดดที่ดีทีเดียวครับ"

เฉินซือเหวินขมวดคิ้วแน่น เหมือนกำลังคำนวณอะไรบางอย่างในใจ

เนิ่นนาน เขาพูดอย่างลังเล: "ศาสตราจารย์ครับ ถ้าแค่สร้างเมืองบนดาวอังคารให้มนุษย์อยู่อาศัย บางที อัลกอริทึมของเราอาจจะทำได้ครับ"

"แต่ว่า ถึงตอนนั้นอาจต้องป้อนทรัพยากรจำนวนมหาศาลเพื่อหล่อเลี้ยงระบบให้ทำงานต่อไปได้ครับ"

ได้ยินแบบนั้น ลวี่หย่งฉางตาเป็นประกายวับ

ป้อนทรัพยากรจำนวนมหาศาล?

เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก!

เทคโนโลยีสังเคราะห์โปรตีนและคาร์โบไฮเดรตในเชิงอุตสาหกรรมสมบูรณ์แบบมากแล้ว ต่อให้ไม่มีพืชผลและปศุสัตว์ มนุษย์ก็สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ภายใต้ระบบอุตสาหกรรมที่ครบวงจร

เพียงแต่ คุณภาพชีวิตอาจจะลดลงนิดหน่อยเท่านั้นเอง

คิดถึงตรงนี้ มุมปากลวี่หย่งฉางก็ยกยิ้มจางๆ

เขายื่นมือไปตบไหล่เฉินซือเหวินตรงหน้าแรงๆ

"ศาสตราจารย์เฉิน ภารกิจนี้ผมยกให้คุณครับ!"

เฉินซือเหวิน: "???"

ดูเหมือนกลัวว่าเฉินซือเหวินจะเข้าใจผิด ลวี่หย่งฉางจึงอธิบายรายละเอียดอีกครั้ง: "ผมต้องการให้คุณออกแบบเมืองบนดาวอังคารที่จุคนได้ 500 ล้านคน เรื่องการใช้ทรัพยากรไม่ใช่ปัญหา ประเด็นสำคัญคือต้องมั่นใจว่าสภาพแวดล้อมภายในเสถียร!"

"ผมจะจัดหานักวิจัยคนอื่นมาช่วยคุณ ภายในสามเดือน ผมต้องเห็นแผนการออกแบบที่สมบูรณ์"

"อีกหกเดือน มนุษย์จะถอนตัวออกจากโลกอย่างเต็มรูปแบบ เราต้องเผื่อเวลาสำหรับการก่อสร้างเมืองบนดาวอังคารด้วยครับ"

---