บทที่ 170 ความคืบหน้าของโครงการชีวมณฑล 2
บทที่ 170 ความคืบหน้าของโครงการชีวมณฑล 2
วันรุ่งขึ้น
ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้วมองเอกสารบนโต๊ะทำงาน
เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้น
เขาเงยหน้ามองผู้มาเยือนแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ
"เฒ่าสวี่?" ลวี่หย่งฉางถามเสียงเรียบ "มีธุระอะไรเหรอครับ?"
ฟางสวี่ไม่ถือสาในท่าทีของลวี่หย่งฉาง เพราะทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกันมานาน จนตอนนี้ถือว่าสนิทสนมกันมากแล้ว เขาเดินยิ้มร่าเข้ามาที่โต๊ะ
"มีข่าวดีสองเรื่อง อยากฟังเรื่องไหนก่อน?"
ลวี่หย่งฉางฉายแววสงสัย
เขาละสายตาจากเอกสาร เงยหน้ามองฟางสวี่: "สองเรื่อง?"
ฟางสวี่พยักหน้า: "เรื่องแรกเกี่ยวกับคำแถลงการณ์ของนายเมื่อวาน"
"คำแถลงการณ์ทั่วโลกได้ผลดีมาก"
"ตอนนี้มีรายงานจากทั่วโลกว่า ประชาชนกระตือรือร้นที่จะอพยพมากขึ้นเยอะ"
"แถมยังมีประชาชนบางส่วนอาสาช่วยเจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวกในโครงการอพยพด้วย"
ลวี่หย่งฉางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
"นับเป็นข่าวดีจริงๆ"
ความกระตือรือร้นในการอพยพที่เพิ่มขึ้น น่าจะช่วยเพิ่มอัตราการรอดชีวิตของผู้ลี้ภัยได้อย่างมาก
ในการเดินทางข้ามดวงดาว ภายใต้ข้อจำกัดด้านน้ำหนักบรรทุก จำนวนประชากรที่มีคุณภาพย่อมยิ่งเยอะยิ่งดี
ส่วนประชากรที่มีคุณภาพคืออะไร...
ง่ายมาก และโหดร้ายมาก
คือคนที่มีกำลังการผลิตในปัจจุบันและอนาคต
พูดง่ายๆ คือคนหนุ่มสาวและเด็ก
เพราะไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอวกาศ
อย่าว่าแต่อวกาศเลย
แค่บนโลก อุณหภูมิเฉลี่ยที่สูงขึ้นจนก่อให้เกิดภัยพิบัติลูกโซ่ ก็คร่าชีวิตคนไปแล้วกว่า 1 พันล้านคนในเวลาไม่กี่เดือน
แม้ 1 พันล้านคนนี้ส่วนใหญ่จะเป็นผู้สูงอายุที่เคลื่อนไหวลำบาก แต่คนหนุ่มสาวและเด็กส่วนน้อยที่เสียชีวิตจากภัยธรรมชาติ ก็ถือเป็นการบั่นทอน "ศักยภาพการพัฒนา" ของอารยธรรมมนุษย์ทางอ้อม
คิดถึงตรงนี้ แววตาลวี่หย่งฉางก็หม่นหมองลง
เขาถอนหายใจเบาๆ ส่ายหน้า: "เสียดาย..."
"กว่าโครงการจำศีลจะเสร็จสิ้น ไม่รู้ว่าจะเหลือคนรอดกี่คน"
สีหน้าฟางสวี่ก็เคร่งเครียดขึ้น
"ศาสตราจารย์ครับ จากข้อมูลที่สะสมมา คาดว่าโครงการจำศีลต้องใช้เวลาอีกประมาณ 3 เดือนถึงจะเสร็จสมบูรณ์ เมื่อพิจารณาถึงสภาพอากาศสุดขั้วที่จะเกิดขึ้นถี่ขึ้น คาดว่าจำนวนผู้อพยพจะลดลงเหลือประมาณ 3.8 พันล้านคนครับ"
ซีโร่ตอบอย่างเป็นระบบ พร้อมแสดงข้อมูลประกอบการคาดการณ์มากมาย
3.8 พันล้าน...
หายไปตั้ง 200 ล้านคน
ลวี่หย่งฉางกังวลหนักกว่าเดิม
แต่เขาทำอะไรไม่ได้
ตอนนี้ ท่าอวกาศยาน โครงการหลวนเนี่ยว และการก่อสร้าง 【เจี้ยนมู่】 ได้สูบพลังการคำนวณของซีโร่ไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว
ถ้าแบ่งพลังการคำนวณไปสร้างที่หลบภัย จนทำให้โครงการอื่นล่าช้า ผลที่ตามมาจะร้ายแรงยิ่งกว่านี้!
"แล้วข่าวดีอีกเรื่องล่ะ?"
เงียบไปครู่หนึ่ง ลวี่หย่งฉางสูดหายใจลึก ปลุกใจตัวเองถามฟางสวี่
ได้ยินคำถาม ฟางสวี่สะบัดหัว ดึงตัวเองออกจากบรรยากาศหดหู่เมื่อครู่
"ฉันกล้าพนันเลย นายเดาไม่ถูกแน่ว่าเป็นข่าวดีอะไร!" นึกถึงรายงานที่เพิ่งได้รับ แววตาฟางสวี่ฉายแววยินดี
เห็นความสงสัยในตาลวี่หย่งฉาง เขากระแอม เตรียมจะรายงาน
ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไปเงียบๆ: "ศาสตราจารย์ครับ การทดลองโครงการชีวมณฑล 2 (Biosphere 2) ประสบความสำเร็จในระยะแรกแล้วครับ"
ฟางสวี่หน้าแข็งค้าง: "......"
"ซีโร่ ทำงี้ไม่น่ารักเลยนะ..."
ส่วนลวี่หย่งฉาง ไม่สนใจเสียง "ประท้วง" ของฟางสวี่ ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น จ้องมองภาพโฮโลแกรม
"ซีโร่ เตรียมเสวียนนวี่-2 ให้ที ฉันจะไปชีวมณฑล 2!"
……
ทะเลทรายทากลามากัน
หลังจากดวงอาทิตย์เปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ทะเลทรายแห่งนี้ได้กลายเป็นเขตต้องห้ามสำหรับสิ่งมีชีวิตอย่างแท้จริง
ภายใต้แสงอาทิตย์แผดเผา อุณหภูมิพื้นผิวทะเลทรายทากลามากันพุ่งสูงกว่า 90 องศาเซลเซียส
ใจกลางทะเลทรายทากลามากัน อาคารกระจกครึ่งวงกลมขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเขตต้องห้าม ราวกับกำลังท้าทายอำนาจของธรรมชาติ
ยานเสวียนนวี่-2 สีดำทมึนวาดโค้งสวยงาม ร่อนลงจอดบนลานจอดข้างอาคารกระจกอย่างนุ่มนวล
แรงขับมหาศาลจากเครื่องขับดันฮอลล์ทำให้ทรายสีเหลืองฟุ้งกระจาย
มองผ่านหน้าต่าง ยานเสวียนนวี่-2 ถูกโอบล้อมด้วยโลกสีเหลืองขุ่น
"ศาสตราจารย์ครับ ถึงแล้วครับ"
เสียงซีโร่ดังขึ้น: "ผมแจ้งศาสตราจารย์เฉินซือเหวินแล้วครับ เขารออยู่ที่ประตูห้องกักกันโรคแล้ว"
ลวี่หย่งฉางพยักหน้า มองเทอร์โมมิเตอร์ข้างๆ
เห็นตัวเลข เขาตัดสินใจลุกขึ้นไปหยิบชุดอวกาศจากตู้ทันที
ล้อเล่นน่า อุณหภูมิข้างนอกขนาดนี้ ออกไปไม่กี่นาทีคงได้กลิ่นเนื้อย่างแน่ๆ
ประตูยานเปิดออก ลวี่หย่งฉางในชุดอวกาศสีเงินเดินออกจากยานช้าๆ
ผ่านหน้ากาก เขาเห็นอูฐแห้งตายบนพื้นทรายชัดเจน
เขาถอนหายใจไร้เสียง ก้าวเดินไปที่ "ประตู" ของชีวมณฑล 2
เพื่อความมิดชิด ประตูของโครงการชีวมณฑล 2 จึงเลียนแบบการออกแบบของยานอวกาศ เป็นประตูทรงกลมที่คนลอดผ่านได้ทีละคน
เขาจับด้ามจับประตู หมุนแรงๆ
หมุนไปหลายรอบ "ประตู" ก็ค่อยๆ เปิดออก
เขาย่อตัว มุดเข้าไปข้างใน
……
"ศาสตราจารย์ลวี่ สวัสดีครับ สวัสดีครับ!"
ทันทีที่ถอดชุดอวกาศออกจากห้องกักกันโรค ลวี่หย่งฉางก็ได้ยินเสียงตะโกนต้อนรับอย่างตื่นเต้น
เขาเงยหน้ามองไปทางต้นเสียง
คุ้นหน้าชะมัด?
"ศาสตราจารย์เฉิน?" เขาลองเรียกดู
"ใช่ครับๆ ผมเฉินซือเหวินเอง" ชายคนนั้นเดินยิ้มร่าเข้ามา จับมือขวาลวี่หย่งฉางเขย่าแรงๆ "ยินดีต้อนรับสู่ชีวมณฑล 2 ครับ!"
"เมื่อวานผมดูแถลงการณ์ทั่วโลกด้วย คุณพูดดีมากครับ!"
ลวี่หย่งฉางไม่พูดพร่ำทำเพลง พยักหน้าแล้วเข้าเรื่องทันที: "เอาล่ะ เวลามีน้อย ผมไม่อ้อมค้อมนะ"
"ช่วยแนะนำสถานการณ์ปัจจุบันของชีวมณฑล 2 หน่อยครับ"
"เรื่องนี้เกี่ยวกับแผนการในอนาคตของสหพันธ์!"
ได้ยินแบบนั้น เฉินซือเหวินสีหน้าจริงจังขึ้นทันที!
"ศาสตราจารย์ลวี่ ตามผมมาครับ"
พูดจบ เฉินซือเหวินหันหลังเดินนำเข้าไปข้างใน: "ชีวมณฑลต่างจากโครงการวิจัยอื่น บางอย่างดูแต่ข้อมูลไม่ได้ข้อสรุปหรอกครับ ผมพาคุณไปดูให้เห็นกับตาดีกว่า"
ลวี่หย่งฉางพยักหน้า นี่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการเหมือนกัน
ไม่อย่างนั้น เขานั่งอยู่ห้องทำงาน ถามซีโร่เอาก็ได้
เดินไปได้ไม่ไกล เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
เขาเงยหน้ามองโดมกระจกของชีวมณฑล 2 เห็นแผ่นสะท้อนแสงสีเงินวาววับติดอยู่เต็มไปหมด
"ศาสตราจารย์เฉิน นี่มัน..."
เฉินซือเหวินหันกลับมา เห็นลวี่หย่งฉางเงยหน้ามอง ก็รีบอธิบาย
"นี่เพิ่งติดเพิ่มเมื่อเร็วๆ นี้ครับ"
"พอดวงอาทิตย์เปลี่ยนไป ระบบทำความเย็นข้างในเริ่มเอาไม่อยู่ เราเลยให้ซีโร่ผลิตแผ่นสะท้อนแสงพวกนี้มาสะท้อนแสงอาทิตย์ส่วนใหญ่ออกไป เหลือไว้แค่แสงที่พอเหมาะครับ"
---
________________