บทที่ 134 เชื้อราที่มีชีวิตมานานนับหมื่นปี

บทที่ 134 เชื้อราที่มีชีวิตมานานนับหมื่นปี

ได้ยินเสียงเรียกของลวี่หย่งฉาง เหมาเจิ้งจื้อหน้าเปลี่ยนสี รีบหยุดมือ หันมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที

"ดูนี่สิ!"

ลวี่หย่งฉางจิ้มไปที่เซลล์ขนาดใหญ่บางเซลล์: "ดูดีๆ ขนาดของพวกมันค่อยๆ ใหญ่ขึ้น!"

เหมาเจิ้งจื้อเพ่งมองเซลล์เหล่านั้นอย่างตั้งใจ

เวลาผ่านไปทีละน้อย

ขนาดของเซลล์ก็ค่อยๆ ขยายขึ้น

เซลล์ที่เปลี่ยนแปลงชัดเจนที่สุด ขยายขนาดขึ้นถึงหนึ่งเท่าตัว กินพื้นที่ถึง 1 ใน 5 ของพื้นที่ผนังเซลล์ทั้งหมด

"เชื้อราตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่..." เหมาเจิ้งจื้อกลืนน้ำลาย "เหลือเชื่อ..."

นั่นคือดาวอังคารนะ!

ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายขนาดนั้น เชื้อราพวกนี้ยังรักษาความมีชีวิตไว้ได้!

แววตาลวี่หย่งฉางไหววูบ หันไปมองนักวิจัยข้างๆ: "รบกวนช่วยตรวจสอบอายุของตัวอย่างเชื้อราพวกนี้หน่อยครับ"

เหมาเจิ้งจื้ออึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจความหมาย

เขาเลิกคิ้ว ถามเสียงเบา: "นายสงสัยว่าเชื้อราพวกนี้มีชีวิตมานานแล้วเหรอ?"

ลวี่หย่งฉางพยักหน้าเบาๆ: "ใช่ครับ ผมสงสัยว่า... เซลล์พวกนี้ 'อดอยาก' จนมีสภาพแบบนี้ครับ"

"อดอยากจนเป็นแบบนี้..." เหมาเจิ้งจื้อจ้องมองเซลล์ที่กำลัง "พองตัว" ในกล้องจุลทรรศน์อย่างครุ่นคิด "ก็มีความเป็นไปได้"

"เพียงแต่ เซลล์ที่เล็กมากๆ พวกนั้น ดูเหมือนจะตายไปแล้ว"

ลวี่หย่งฉางยักไหล่: "อาจจะอดตายไปแล้วมั้งครับ"

"เอาเป็นว่า รอผลตรวจทางนู้นออกมาก่อนดีกว่า"

……

ระหว่างรอผล ลวี่หย่งฉางเฝ้าดูเซลล์เชื้อราบนหน้าจออย่างเงียบๆ

ตอนนี้ เซลล์บางส่วนขยายขนาดจนกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของผนังเซลล์แล้ว ส่วนเซลล์ที่เล็กเกินไป ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

"ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัดแล้ว" ลวี่หย่งฉางสังเกต "อัตราการฟื้นตัวของเซลล์พวกนี้ช้าลงเรื่อยๆ"

"ต่อไป... เปลี่ยนมาใช้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนส่องดูเซลล์พวกนี้กัน!"

ขณะที่ลวี่หย่งฉางและเหมาเจิ้งจื้อกำลังเตรียมตัวอย่างใหม่ ประตูห้องแล็บกักกันโรคก็เปิดออกอีกครั้ง

"ศาสตราจารย์ลวี่!"

"ผลตรวจออกมาแล้วครับ!"

เสียงนักวิจัยคนเดิมดังขึ้น

ลวี่หย่งฉางหยุดมือ รับเอกสารจากมือนักวิจัย

เมื่อเห็นเนื้อหาในเอกสาร แม้แต่เขาก็ยังอดอุทานออกมาไม่ได้: "ไม่น่าเชื่อ?!"

"หนึ่งหมื่นปีก่อน?!"

เสียงอุทานของลวี่หย่งฉางดึงความสนใจของเหมาเจิ้งจื้อ

"หนึ่งหมื่นปี?" เหมาเจิ้งจื้อทำหน้าแปลกๆ ชะโงกหน้ามาดูรายงาน แล้วขมวดคิ้วถามนักวิจัย: "ตรวจสอบกี่รอบ? แน่ใจนะว่าไม่ผิดพลาด?"

เผชิญข้อสงสัยจากสองปรมาจารย์ นักวิจัยทำหน้าประหม่า

เขาพยักหน้าเบาๆ ยืนยันเสียงค่อย: "ตรวจสอบทั้งหมดสามรอบครับ สามกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มที่อายุน้อยที่สุดคือหนึ่งหมื่นปีก่อน ส่วนที่แก่ที่สุด... ประมาณสองหมื่นปีก่อนครับ"

ลวี่หย่งฉางสูดหายใจลึก แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เชื้อราที่มีชีวิตอยู่ใต้ดินดาวอังคารมานับหมื่นปี!

ต้องรู้ก่อนนะว่า เชื้อราบนโลก ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ยังมีอายุขัยแค่ไม่กี่เดือน ถ้าสภาพแวดล้อมแย่ๆ อยู่ได้ไม่กี่นาทีก็นับว่าอึดแล้ว!

"พี่เหมา เร็วเข้า ผมว่าออร์แกเนลล์ของเชื้อราพวกนี้ต้องทำให้เราเซอร์ไพรส์แน่!"

(ออร์แกเนลล์ organelle คือโครงสร้างขนาดเล็กที่มีหน้าที่เฉพาะภายในเซลล์ เปรียบเสมือนอวัยวะย่อยๆ ของร่างกาย ทำงานร่วมกันเพื่อให้เซลล์มีชีวิตและทำงานได้ เช่น นิวเคลียส (เก็บข้อมูลพันธุกรรม), ไมโทคอนเดรีย (ผลิตพลังงาน), และไรโบโซม (สร้างโปรตีน) ออร์แกเนลล์มีทั้งชนิดที่มีเยื่อหุ้ม เช่น นิวเคลียส และไม่มีเยื่อหุ้ม เช่น ไรโบโซม และพบได้ในเซลล์ยูคาริโอตเป็นหลัก)

……

หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนก็ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

เห็นออร์แกเนลล์รูปร่างประหลาดภายในเซลล์เชื้อรา ลวี่หย่งฉางยืนอึ้ง

"ซี๊ด..." เหมาเจิ้งจื้อเดาะลิ้น ทำหน้ายุ่งยาก: "จนถึงตอนนี้ ฉันถึงได้รู้สึกจริงๆ ว่า นี่คือสิ่งมีชีวิตต่างดาว"

ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้ว พยักหน้า: "รูปร่างแปลกไปหน่อย แต่ก็พอดูออกบ้าง"

"ดูสิ ตรงกลางนี้น่าจะคล้ายนิวเคลียส"

เหมาเจิ้งจื้อพยักหน้า เห็นด้วยกับความคิดนี้

"เอ๊ะ?"

ขณะที่เหมาเจิ้งจื้อกำลังจะแสดงความเห็นบ้าง ลวี่หย่งฉางก็ร้องเอ๊ะขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของเขา

"ผิดปกติ!" สีหน้าลวี่หย่งฉางเคร่งเครียดขึ้นทันที

พูดพลาง เขาก็ปรับกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน

จากนั้น เขาจิ้มไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เบาๆ

"นี่คือเซลล์ที่ดูดน้ำแล้วขยายตัว ส่วนนั่นคือเซลล์ที่ตายแล้วและไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กับน้ำ"

"ลองเปรียบเทียบดูดีๆ ว่าสองเซลล์นี้ต่างกันตรงไหน"

ได้ยินดังนั้น เหมาเจิ้งจื้อก็รีบพิจารณาอย่างละเอียด

หลังจากเปรียบเทียบอยู่นาน แววตาของเหมาเจิ้งจื้อฉายแววตกตะลึง

"ทำไม... ทำไมออร์แกเนลล์ของเซลล์นี้ถึงหายไปเยอะขนาดนี้?!"

ลวี่หย่งฉางส่ายหน้าช้าๆ: "ไม่ใช่"

"ไม่ใช่หายไป จะพูดให้ถูกคือ มันไม่สมบูรณ์"

"ลองเทียบออร์แกเนลล์ภายในเซลล์ทั้งสองดูสิ"

"ออร์แกเนลล์นี้ เหมือนหายไปครึ่งหนึ่งไหม?"

"แล้วก็ออร์แกเนลล์พวกนี้ ส่วนใหญ่โครงสร้างหายไปเกือบครึ่ง"

"เหมือนกับ..."

พูดถึงตรงนี้ ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้ว เหมือนหาคำอธิบายไม่ถูก

"เหมือนถูกกัดไปคำหนึ่ง!" เหมาเจิ้งจื้อพูดอย่างตื่นเต้น "ใช่! เหมือนถูกกินไปส่วนหนึ่ง!"

ลวี่หย่งฉางเลิกคิ้วสูง!

"ใช่! ผมหมายถึงแบบนั้นแหละ!"

"ถ้าผมเดาไม่ผิด ที่เชื้อราตัวนี้รอดชีวิตบนดาวอังคารมาได้ ก็เพราะความสามารถนี้นี่แหละ!"

ได้ยินคำพูดของลวี่หย่งฉาง เหมาเจิ้งจื้อตัวสั่นสะท้าน แววตาฉายแววสยดสยอง

พูดจริงๆ นะ ถ้าเอามาเปรียบกับคน...

วันนี้ไม่ได้กินข้าว ก็ "ย่อย" ลำไส้ไปท่อนนึง พรุ่งนี้ไม่ได้กินข้าวอีก ก็ "ย่อย" ตับไปส่วนหนึ่ง...

เหมาเจิ้งจื้อรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

ท่ามกลางความตื่นเต้น ลวี่หย่งฉางนึกถึงคำใบ้จากระบบเมื่อคราวก่อน

"ไม่! นี่น่าจะเป็นแค่สาเหตุส่วนหนึ่ง!"

แววตาเขาฉายแววตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม!

"อยากอยู่รอดในสภาพแวดล้อมแบบดาวอังคารมานับหมื่นปี แค่นี้ไม่พอหรอก!"

"การจำศีล! ต้องมีความสามารถในการจำศีลระดับลึกสุดขีดแน่นอน!"

เห็นลวี่หย่งฉางพึมพำกับตัวเองเหมือนคนบ้า เหมาเจิ้งจื้อกลืนน้ำลายเอื้อก

ไม่รู้ทำไม เขาจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองแทรกไม่ได้เลย...

ทันใดนั้น ลวี่หย่งฉางที่ก้มหน้าพึมพำอยู่ก็เงยหน้าขวับ ตาเป็นประกายแปลกประหลาด จ้องเขม็งมาที่เหมาเจิ้งจื้อ

"หย่ง... หย่งฉาง?" เหมาเจิ้งจื้อกลืนน้ำลายอีกครั้ง ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ: "มะ... มีอะไรเหรอ?"

"พี่เหมา สั่งคนเอาหนูทดลองมาหน่อย ผมจะทำการทดลองบางอย่าง!"

ลวี่หย่งฉางพูดพลางตบไหล่เหมาเจิ้งจื้ออย่างแรงด้วยความตื่นเต้น: "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ในเชื้อราพวกนี้ ต้องมีสารบางอย่างที่ทำให้สิ่งมีชีวิตเข้าสู่ภาวะจำศีลระดับลึกได้แน่!"

---