บทที่ 123 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด
บทที่ 123 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด
เสียงของแอนดรูว์ผ่านวิทยุสื่อสารเข้าหูเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง
ลมหายใจของบรูโน่และโจอี้สะดุดกึก แววตาของทั้งคู่ฉายแววหวาดผวา
"แอนดรูว์? เกิดอะไรขึ้น?!"
เสียงของบรูโน่สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด
แอนดรูว์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ส่ายหน้าอย่างขมขื่น
"ก้อนหินดาวอังคารเจาะทะลุอุปกรณ์หมุนเวียนอากาศ"
"เท่าที่ฉันเห็น มีรอยแตกยาวกว่าสิบเซนติเมตร..."
"น่าจะเกิดตอนเรากางโมดูลที่อยู่อาศัยแล้วไม่ระวัง หรือไม่ก็ NASA ออกแบบตรงส่วนนี้มาผิดพลาด"
ช่องสื่อสารวิทยุเงียบกริบ
บรูโน่ตัวสั่นเทา เงยหน้ามองแอนดรูว์
ผ่านหน้ากากกระจก แอนดรูว์เห็นใบหน้าซีดเผือดและริมฝีปากที่สั่นระริกไร้สีเลือดของบรูโน่ได้อย่างชัดเจน
วินาทีต่อมา บรูโน่พุ่งเข้าคว้าแขนแอนดรูว์ ตะโกนเสียงต่ำด้วยความหวาดกลัว
"NASA ให้ชิ้นส่วนอะไหล่อุปกรณ์หมุนเวียนอากาศมาสองชุดไม่ใช่เหรอ?!"
"ทำไมเราไม่เปลี่ยนส่วนที่เสียหาย..."
แอนดรูว์ส่ายหน้า ขัดจังหวะคำถามของบรูโน่
"ถึงฉันอยากจะบอกว่าเปลี่ยนได้ แต่ความจริงคือ... รอยแตกนั่นอยู่ที่ชิ้นส่วนหลักของอุปกรณ์หมุนเวียนอากาศ นอกจากจะเปลี่ยนทั้งเครื่อง ก็ไม่มีทางซ่อมได้"
"NASA คงไม่ได้คิดถึงปัญหาที่เราเจอ เลยเตรียมมาแค่ชิ้นส่วนสำคัญที่ถอดเปลี่ยนได้ สำหรับชิ้นส่วนหลักที่ถอดไม่ได้ เราไม่มีอะไหล่สำรอง"
พูดพลาง แอนดรูว์ก็ยิ้มอย่างขมขื่น
เขาค่อยๆ ประกอบชิ้นส่วนต่างๆ กลับเข้าที่อย่างระมัดระวัง พลางถอนหายใจ: "เตรียมติดต่อ NASA เถอะ"
"ทุกคน ทริปดาวอังคารของเราอาจจะต้องจบลงแค่นี้แล้ว"
……
โลก
เวลาสหรัฐฯ 03:15 น.
ศูนย์ควบคุมภาคพื้นดินฮิวสตัน
"พาธไฟเดอร์เรียกฮิวสตัน พาธไฟเดอร์เรียกฮิวสตัน"
ความเงียบสงบในศูนย์ควบคุมถูกทำลายลงด้วยเสียงที่มีคลื่นรบกวนหนาแน่น
"เรา... เจอปัญหาบางอย่าง"
"......"
ได้ยินข้อความจากวิทยุ ศาสตราจารย์คริสที่กำลังง่วงงุนสะดุ้งสุดตัว
ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย แววตาฉายแววไม่อยากเชื่อ
ไม่ทันได้คิดอะไรมาก เขาคว้าโทรศัพท์ข้างตัว โทรหาผอ.มอร์ตันทันที
……
สองชั่วโมงต่อมา
ห้องประชุมทำเนียบขาว ประเทศ U
อัลเบิร์ตนั่งหน้าเครียดอยู่ที่หัวโต๊ะประชุม ยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
"สรุปคือ โครงการพาธไฟเดอร์ของเราต้องยุติลงกลางคัน?"
ผอ.มอร์ตันพยักหน้าเครียด: "ใช่ครับ"
"โมดูลที่อยู่อาศัยที่อุปกรณ์หมุนเวียนอากาศเสียหาย ไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัยอีกต่อไปแล้ว"
"เพื่อความปลอดภัยของนักบินอวกาศทั้งสาม ผมได้สั่งการให้พวกเขาเข้าไปในยานสำหรับเดินทางกลับแล้วครับ"
พูดพลาง มอร์ตันก็ยกข้อมือดูเวลา: "ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามปกติ ตอนนี้พวกเขาน่าจะออกเดินทางแล้วครับ"
สิ้นเสียง เสียงเคาะประตูรัวเร็วดังขึ้น
อัลเบิร์ตขมวดคิ้ว หันไปมองประตูห้องประชุม
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ประชุมสำคัญขนาดนี้ ยังมีคนกล้ามารบกวนอีกเหรอ?"
มอร์ตันลุกจากเก้าอี้ พูดเสียงเบา: "ท่านประธานาธิบดีครับ อาจจะเป็นข่าวดีจากศูนย์ควบคุมฮิวสตันก็ได้นะครับ"
อัลเบิร์ตเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม เค้นเสียงตอบรับในลำคอ: "ให้เข้ามา"
ได้รับอนุญาต มอร์ตันรีบเดินไปที่ประตู เปิดประตูด้วยรอยยิ้มจางๆ
"ผอ... ผอ.มอร์ตันครับ ยานสำหรับเดินทางกลับเกิดปัญหาครับ!"
……
ดาวอังคาร
นักบินอวกาศทั้งสามได้รับคำสั่งให้กลับโลก พวกเขาขนย้ายเสบียงสำคัญบางส่วน ทยอยกันเข้าไปในยานสำหรับเดินทางกลับ
หลังจากรัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย บรูโน่ก็เผยสีหน้าตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย
"พูดจริงๆ นะ ฉันอยากขอบคุณไอ้อุปกรณ์หมุนเวียนอากาศเฮงซวยนั่นชะมัด" บรูโน่ถูมือเบาๆ พูดเสียงเบา "ถ้าไม่ใช่เพราะมัน เราคงต้องติดแหง็กอยู่บนดาวอังคารบ้าๆ นี่อีกตั้งเดือนกว่า!"
แอนดรูว์มองเพื่อนร่วมทีมด้วยสายตาแปลกๆ
"ทำไม? คุณไม่คิดงั้นเหรอ?" บรูโน่สังเกตเห็นสายตาของแอนดรูว์
แอนดรูว์กระแอมไอเบาๆ สีหน้ายิ่งแปลกประหลาด: "ก็จริงอย่างที่นายว่า... แต่มีอย่างหนึ่งที่นายอาจจะลืมไป"
"ในยานลำนี้ มีเครื่องบันทึกเสียงและวิดีโออยู่นะ"
บรูโน่: "......"
"อะแฮ่ม!" บรูโน่กระแอมเสียงดัง แสร้งเปลี่ยนเรื่อง: "หัวหน้า เราควรเตรียมตัวออกเดินทางได้หรือยัง?"
แอนดรูว์มุมปากกระตุก ตรวจสอบความเรียบร้อยอย่างจำยอม
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปกดปุ่มบนแผงควบคุม
"โปรดทราบ ผมจะจุดระเบิดแล้วนะ!"
ได้ยินเสียงเตือนของแอนดรูว์ เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนก็หุบยิ้ม เตรียมพร้อมสำหรับการบินขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"3!"
"2!"
"1! จุดระเบิด!"
แรงสั่นสะเทือนส่งมาจากใต้เท้า
ขณะที่ทุกคนเตรียมรับแรงกดที่จะตามมา แรงสั่นสะเทือนกลับหายไปดื้อๆ
ภายในยานเงียบกริบ
"หะ... หัวหน้า?" เสียงโจอี้ดังขึ้นในวิทยุ "คุณแน่ใจนะว่ากดจุดระเบิดแล้ว?"
แอนดรูว์อึ้งไป แววตาฉายแววสงสัย
เมื่อกี้เขาไม่ได้กดเหรอ?
น่าจะกดแล้วนะ?
แล้วทำไมถึงเงียบกริบล่ะ?
ดวงตาของแอนดรูว์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามตัวโตๆ
"ฉัน... ฉันจะลองกดอีกครั้งนะ?"
พูดจบ แอนดรูว์ก็ยื่นมือไปกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง
ผ่านไปอีกไม่กี่วินาที
"......"
มองสีหน้าแปลกๆ ของเพื่อนร่วมทีม แอนดรูว์เหงื่อตก
"ฉันกดแล้ว! ฉันกดจริงๆ นะ!"
พูดพลาง แอนดรูว์ก็กดย้ำๆ ที่ปุ่มสตาร์ทอีกหลายครั้ง
ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
เห็นท่าทางของแอนดรูว์ สีหน้าของเพื่อนร่วมทีมทั้งสองเริ่มเปลี่ยนไป
"แอนดรูว์? คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?" บรูโน่กลืนน้ำลาย "คุณทำผิดขั้นตอนหรือเปล่า?"
คำถามของบรูโน่ทำให้หน้าแอนดรูว์แดงก่ำ
เขาไม่ตอบ แต่ทำตามขั้นตอนเมื่อครู่อีกครั้ง
"พระเจ้าช่วย..."
รูม่านตาโจอี้ขยายกว้าง พึมพำกับตัวเอง: "เราคงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้ง..."
……
"Shit!!!"
แอนดรูว์ในชุดอวกาศเทอะทะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นฝุ่นดาวอังคารอย่างหมดแรง
ผ่านหน้ากากกระจก เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
"ไอ้ NASA เฮงซวย ทำไมถึงได้ห่วยแตกขนาดนี้?!"
บรูโน่และโจอี้ยืนเงียบอยู่ข้างๆ จ้องมองยานสำหรับเดินทางกลับที่ดูเก่าลงเล็กน้อยจากการโดนพายุทรายดาวอังคารกัดเซาะมาเดือนกว่า อย่างเหม่อลอย
---
________________