บทที่ 120 บทลงโทษขั้นรุนแรง?

บทที่ 120 บทลงโทษขั้นรุนแรง?

งานแถลงข่าวของประเทศ U จบลงไม่นาน ข่าวที่เกี่ยวข้องก็ขึ้นเทรนด์ฮิตในเวยป๋อทันที

《ช็อก! ประเทศ U ประณามประเทศเซี่ยอย่างรุนแรง สาเหตุคือ...》

ส่วนในช่องคอมเมนต์ใต้ข่าว เพียงไม่กี่นาทีก็ถูกชาวเน็ตสายเผือกยึดครองพื้นที่ไปเรียบร้อย

"ฮ่าๆๆๆ มีงี้ด้วยเหรอ?!"

"คดีพลิก!"

"นี่เขาเรียกว่าอะไรนะ? สมบัติผลัดกันชมสินะ!"

"นึกไม่ถึงว่าประเทศ U ผู้ยิ่งใหญ่ จะเล่นมุกนี้เป็นกับเขาด้วย ขำกลิ้ง!"

"......"

……

วันเดียวกัน กระทรวงการต่างประเทศของประเทศเซี่ยก็จัดงานแถลงข่าวประจำวัน

ท่ามกลางสายตาของนักข่าวทั้งในและต่างประเทศ จ้าวเจียนเดินขึ้นโพเดียมอย่างช้าๆ

จากนั้น กวาดสายตาเคร่งขรึมมองนักข่าวเบื้องล่าง แล้วพูดผ่านไมโครโฟนเบาๆ: "งานแถลงข่าวครั้งนี้ หลักๆ เพื่อชี้แจงแถลงการณ์ของประเทศ U เมื่อวานครับ"

"เราทราบมาว่า ประเทศ U มีความเข้าใจผิดอย่างลึกซึ้งต่อนักบินอวกาศยานเสวียนนวี่-2 ของประเทศเซี่ย ในที่นี้ ผมขออธิบายสั้นๆ ครับ"

"การเดินทางไปดาวอังคารของเสวียนนวี่-2 มีจุดประสงค์หลักเพื่อปฏิบัติภารกิจวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ละเอียดอ่อน"

"ในระหว่างปฏิบัติภารกิจ หากถูกรบกวนจากภายนอก อาจส่งผลให้ภารกิจล้มเหลวได้"

"ดังนั้น ที่นักบินอวกาศของเราพูดแบบนั้น ก็เพื่อภารกิจวิจัย ไม่ได้มีเจตนายั่วยุแต่อย่างใด"

"นอกจากนี้ เราพบว่า คลิปเสียงที่ประเทศ U เผยแพร่ออกมา ขาดเนื้อหาบางส่วนไป"

"นักบินอวกาศของเราพูดประโยคที่มีนัยข่มขู่นั้น หลังจากที่นักบินอวกาศประเทศ U ปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือครับ"

"อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงความบกพร่องของนักบินอวกาศ หลังจากหารือกันแล้ว องค์การบริหารอวกาศแห่งชาติได้ตัดสินใจลงโทษนักบินอวกาศทั้งสามคนขั้นรุนแรงครับ"

"ปรับเงินรวม 2,000 หยวนถ้วน"

"เอาล่ะครับ สิ่งที่ผมจะพูดมีแค่นี้"

พูดจบ จ้าวเจียนก็หันหลังเดินลงจากโพเดียมทันที ไม่เปิดโอกาสให้นักข่าวได้ซักถามแม้แต่คำเดียว

งานแถลงข่าวครั้งนี้ เหมือนสาดน้ำมันเข้ากองไฟที่กำลังลุกโชน

"บัดซบ! ประเทศเซี่ยครั้งนี้เล่นแรงว่ะ!"

"ฉันขอแปลเนื้อหาการแถลงข่าวครั้งนี้ให้นะ: ฉันไม่ผิด ประเทศ U ต่างหากที่ผิด"

"คห.บน นายตกไปนิดนึง ประเทศเซี่ยปฏิบัติภารกิจละเอียดอ่อน หมายความว่าภารกิจของประเทศ U คือ..."

"ฮ่าๆๆๆ ปรับสองพัน แถมเป็นยอดรวม สมกับเป็นบทลงโทษขั้นรุนแรงจริงๆ!"

"แม่งเอ้ย! สองพันหยวน! แนะนำให้เปิดระดมทุนช่วยนะ!"

"ไม่พูดมาก ขอสมัครเป็นแฟนคลับจ้าวเจียนสิบปีล่วงหน้า!"

……

ดาวอังคาร

หลังจาก "เบ่งกล้าม" ใส่หัวโมดูลที่อยู่อาศัยของประเทศ U ไปหนึ่งยก ไป๋อี้เซวียนก็บังคับเสวียนนวี่-2 มุ่งหน้าสู่เป้าหมายทันที

หลุมอุกกาบาต ZHZ72

เมื่อเสวียนนวี่-2 ลดระดับลงเรื่อยๆ สภาพพื้นผิวที่ราบยูโทเปียก็ปรากฏชัดเจนในสายตานักบินอวกาศทั้งสาม

พื้นผิวสีแดงอมเหลือง เต็มไปด้วยก้อนหินใหญ่น้อยระเกะระกะหนาแน่น

"เวิ้งว้างชะมัด!"

มองพื้นดินที่ไม่มีพืชหรือสิ่งมีชีวิตใดๆ นอกจากหินและฝุ่น แววตาของเซี่ยหว่านอี๋ฉายแววทอดถอนใจ พูดเสียงเบา: "พอได้เห็นดวงจันทร์กับดาวอังคารแล้ว ถึงได้รู้ว่าโลกของเราสวยงามแค่ไหน"

"เฮ้อ เสียดาย..." หงฟานถอนหายใจ "ตามการคาดการณ์ของศาสตราจารย์ลวี่ โลกเหลือเวลาอีกแค่ 14 ปี"

บรรยากาศในยานหนักอึ้งลงทันที

รับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ไป๋อี้เซวียนหัวเราะเบาๆ: "นี่ทั้งคู่เอ๋ย อีกตั้ง 14 ปี จะมานั่งถอนหายใจอะไรกันตอนนี้?"

"ศาสตราจารย์ลวี่บอกแล้วไงว่า อีก 14 ปี โครงการราชสำนักสวรรค์จะสำเร็จ เคยเห็นเขาโกหกเมื่อไหร่ล่ะ?"

หงฟานกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง: "ใช่! ถึงตอนนั้นเราค่อยไปดาวพร็อกซิมา ยึดที่ทำกินพวกมันซะเลย!"

ไป๋อี้เซวียนและเซี่ยหว่านอี๋อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความหวัง

……

ดวงอาทิตย์บนดาวอังคารค่อยๆ ลับขอบฟ้า

เปลวไฟสีน้ำเงินแกมเขียวที่ใต้ท้องเสวียนนวี่-2 ค่อยๆ หรี่ลง ยานค่อยๆ ร่อนลงสู่ก้นหลุมอุกกาบาต

เนื่องจากถูกบังแสงอาทิตย์ ก้นหลุมอุกกาบาตจึงมืดสนิทเร็วกว่าปกติ

ไป๋อี้เซวียนกดปุ่มไฟส่องสว่างบนแผงควบคุม

วินาทีต่อมา ลำแสงสีขาวนวลสิบกว่าสายสาดส่องความมืดมิดก้นหลุมให้สว่างไสวราวกลางวัน!

เมื่อเสวียนนวี่-2 ลงจอด ฝุ่นดาวอังคารสีแดงฟุ้งกระจายขึ้น

ภายใต้ลำแสงสีขาว เสวียนนวี่-2 ราวกับก้าวเข้าสู่โลกสีแดงฉาน ดูลึกลับและงดงามในเวลาเดียวกัน

ไป๋อี้เซวียนขมวดคิ้วมองโครงสร้างพื้นผิวด้านนอก แล้วก้มมองแผงหน้าปัด แววตาเป็นประกาย

"จริงด้วย! ศาสตราจารย์ลวี่พูดถูก!"

"พื้นผิวภายในหลุมอุกกาบาตปกคลุมไปด้วยชั้นฝุ่นและอนุภาคละเอียด หลังจากดวงอาทิตย์ตกดิน สารพวกนี้คายความร้อนได้เร็วกว่าก้อนหินมาก!"

"ตอนนี้ อุณหภูมิพื้นผิวลดลงเหลือ -50 องศาเซลเซียสแล้ว ต่ำกว่าภายนอกตั้ง 80 องศา!"

พูดพลาง ไป๋อี้เซวียนก็ปลดเข็มขัดนิรภัย: "ทุกคน เตรียมตัวทำงานได้!"

สวมหมวกนิรภัยและแบกถังออกซิเจนเรียบร้อย เขากดปุ่มเปิดห้องเก็บสัมภาระ

ด้านข้างส่วนท้องของเสวียนนวี่-2 ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นอุปกรณ์ต่างๆ ที่บรรทุกมา

เครื่องเจาะสำรวจธรณีวิทยาระดับลึก เครื่องตรวจจับจุลินทรีย์ และอุปกรณ์ตรวจวัดความแม่นยำสูงต่างๆ

เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ หลังจากเจาะสำรวจเสร็จ นักบินอวกาศทั้งสามต้องทำการวิเคราะห์และตรวจสอบตัวอย่างที่ได้ทันที

ด้วยแรงโน้มถ่วงเพียง 38% ของโลก ทั้งสามคนจึงสามารถขนย้ายเครื่องเจาะสำรวจธรณีวิทยาระดับลึกออกจากยานได้อย่างสบายๆ

หลังจากประกอบเครื่องเจาะเสร็จ ไป๋อี้เซวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง หันไปสั่งเซี่ยหว่านอี๋: "หว่านอี๋ พวกเราจะรับผิดชอบเจาะเก็บตัวอย่าง เธอรับผิดชอบตรวจสอบตัวอย่างดินนะ"

เห็นเซี่ยหว่านอี๋พยักหน้า ไป๋อี้เซวียนและหงฟานมองหน้ากัน หันหัวเจาะไปที่ดินดาวอังคารตรงหน้า แล้วเดินเครื่องทันที

เสียงหึ่งๆ ดังขึ้น ฝุ่นดาวอังคารสีแดงฟุ้งกระจาย

เนื่องจากพื้นผิวส่วนใหญ่เป็นฝุ่นและอนุภาคละเอียด หัวเจาะจึงจมลงไปในดินแทบจะทันทีโดยไม่มีแรงต้าน

หนึ่งเมตร

สองเมตร

สามเมตร...

เห็นหัวเจาะจมลึกลงไปถึงห้าเมตรโดยไม่มีแรงต้าน ไป๋อี้เซวียนเริ่มตื่นตระหนก

สถานการณ์ไม่ปกติ!

ตามที่ศาสตราจารย์ลวี่บอก ที่ความลึก 5-10 เมตร ควรจะเจอชั้นน้ำแข็งใต้ดินแล้วนี่นา!

หางตาไป๋อี้เซวียนกระตุกยิกๆ พูดผ่านวิทยุภายในทีมเสียงเบา: "มีอะไรแปลกๆ หยุดเครื่องเจาะก่อน!"

หงฟานไม่ถามมากความ เอื้อมมือไปกดปุ่มหยุดเครื่องทันที

เมื่อมอเตอร์หมุนกลับ อุปกรณ์เจาะที่ลึกลงไปห้าเมตรก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาเหนือพื้นดิน

ไป๋อี้เซวียนย่อตัวลง ยื่นมือไปกอบตัวอย่างดินที่ติดมากับอุปกรณ์เจาะ

แม้จะผ่านถุงมือชุดอวกาศ ไป๋อี้เซวียนก็ยังสัมผัสได้ว่าดินพวกนี้แห้งสนิทไม่มีความชื้นเลย

เขาขยี้ดินสีแดงในมือแรงๆ

ดินที่เกาะตัวเป็นก้อนแตกละเอียดเป็นผุยผงร่วงหล่นผ่านง่ามนิ้ว

---