บทที่ 119 นี่คือการแจ้งให้ทราบ ไม่ใช่การขอความเห็น

บทที่ 119 นี่คือการแจ้งให้ทราบ ไม่ใช่การขอความเห็น

"ติ๊ด! ติ๊ด!"

"ตรวจพบคำขอสื่อสารทางวิทยุจากแหล่งที่ไม่รู้จัก"

ขณะที่นักบินอวกาศทั้งสามคนกำลังเงยหน้ามองเสวียนนวี่-2 ที่บินวนอยู่เหนือหัว เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ก็ปลุกให้พวกเขาตื่นจากภวังค์

แอนดรูว์หันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ข้างๆ

เป็นย่านความถี่วิทยุที่ประเทศเซี่ยใช้เป็นประจำ

หลังจากสบตากับเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคน แอนดรูว์สูดหายใจลึก แล้วกดปุ่มรับสาย

"ฮัลโหล?"

"สวัสดีเพื่อนชาวประเทศ U ทุกท่านครับ"

ภาษาอังกฤษสำเนียงคล่องแคล่วชัดเจนดังมาจากวิทยุ

แอนดรูว์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบไมโครโฟนขึ้นมา: "สวัสดีครับ ที่นี่พาธไฟเดอร์"

วินาทีต่อมา เสียงตอบรับที่ชัดเจนก็ดังกลับมา: "ที่นี่เสวียนนวี่-2 จากประเทศเซี่ย!"

"เรากำลังจะเดินทางไปปฏิบัติภารกิจวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่หลุมอุกกาบาต ZHZ72 จึงขอแจ้งเตือนทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ครับ"

รูม่านตาแอนดรูว์หดเกร็งเล็กน้อย

หลุมอุกกาบาต ZHZ72

นั่นมันเป้าหมายต่อไปในภารกิจของพวกเขานี่!

ไม่ทันได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน แอนดรูว์รีบตอบกลับอย่างร้อนรน: "ขอโทษนะครับ แต่นั่นเป็นเป้าหมาย..."

"นี่คือการแจ้งให้ทราบ ไม่ใช่การขอความเห็นครับ!"

เสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดดังมาจากวิทยุ: "หากมีการขัดขวางภารกิจวิจัยของเรา เราจะใช้มาตรการขับไล่ที่จำเป็น หวังว่าทุกท่านจะพิจารณาให้ดีนะครับ"

สิ้นเสียง การสื่อสารทางวิทยุก็ถูกตัดไปดื้อๆ

มองวิทยุที่ส่งเสียงซ่าๆ ตรงหน้า สีหน้าแอนดรูว์มืดมนลงทันที

"พวกเขาไปแล้ว" โจอี้ชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พูดเสียงเบา "หัว... หัวหน้า เราจะเอายังไงดี?"

แอนดรูว์เดินเร็วๆ ไปที่หน้าต่าง มองผ่านกระจก เห็นเปลวไฟสีน้ำเงินแกมเขียวที่ท้ายเครื่องเสวียนนวี่-2 ค่อยๆ ห่างออกไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"จะทำอะไรได้อีกล่ะ?"

"เตรียมรายงานสถานการณ์กลับไปที่โลก!"

"แล้วก็... แผนการขุดเจาะที่หลุมอุกกาบาต ZHZ72 ยกเลิกชั่วคราว!"

……

"ทุกคน เมื่อกี้ฉันพูดเป็นไง? เท่ไหม?"

ด้วยความตื่นเต้น แก้มทั้งสองข้างของไป๋อี้เซวียนจึงแดงระเรื่อ: "แม่งเอ้ย... ความรู้สึกนี้ โคตรสะใจเลย!"

หงฟานที่อยู่ข้างๆ เบ้ปากอย่างหมั่นไส้: "เชอะ... ไหนตกลงกันว่าจะพูดคนละประโยคไง สุดท้ายคุณก็พูดคนเดียวหมด!"

เห็นสายตาตัดพ้อของหงฟานและเซี่ยหว่านอี๋ มุมปากไป๋อี้เซวียนกระตุกยิกๆ ก่อนจะกระแอมไอแก้เก้อ

"อะแฮ่ม!"

"ครั้งหน้าๆ ฉันสัญญา!"

……

ประเทศ U

ศูนย์ควบคุมภาคพื้นดินฮิวสตัน

"ซ่า... เรียกฮิวสตัน..."

"ซ่า... วัตถุบินไม่ระบุสัญชาติ ย้ำ เราพบวัตถุบินไม่ระบุสัญชาติ!!"

ความเงียบสงบในศูนย์ควบคุมฮิวสตันถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนกะทันหัน

ได้ยินเสียงแอนดรูว์ในวิทยุ ศาสตราจารย์คริสหน้าถอดสี รีบคว้าไมโครโฟนตะโกนตอบกลับ: "พาธไฟเดอร์! รายงานสถานการณ์โดยละเอียด!"

"ย้ำอีกครั้ง! รายงานสถานการณ์โดยละเอียดเดี๋ยวนี้!"

วางไมโครโฟนลง สีหน้าศาสตราจารย์คริสเปลี่ยนไปมา ก่อนจะหันขวับไปตะโกนสั่งนักวิจัยข้างๆ: "เร็ว! รายงานสถานการณ์ให้ผอ.มอร์ตันรู้! แล้วก็... ท่านประธานาธิบดีด้วย!"

……

โมดูลที่อยู่อาศัยบนดาวอังคาร

"......รายงานสถานการณ์โดยละเอียดเดี๋ยวนี้!"

ได้ยินเสียงถามอันล่าช้าในวิทยุ แววตาแอนดรูว์ฉายแววขมขื่น

เขาหยิบไมโครโฟนบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง แล้วรายงานเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ศูนย์ควบคุมภาคพื้นดินทราบอย่างละเอียด

จากนั้น ก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการรอคอยอันยาวนานอีกครั้ง

"ฮิวสตันรับทราบ!"

"ยกเลิกแผนการขุดเจาะหลุมอุกกาบาตชั่วคราว ระงับภารกิจสำรวจภายนอกทั้งหมด รอคำสั่งต่อไป!"

……

ทำเนียบขาว ประเทศ U

อัลเบิร์ตนั่งหน้านิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

"นายหมายความว่า เสวียนนวี่-2 ของประเทศเซี่ยเดินทางไปถึงดาวอังคารแล้ว แถมยังแย่งเป้าหมายการวิจัยของเราไปอีก?"

มอร์ตันพยักหน้าแรงๆ พูดด้วยความโกรธจัด: "ท่านประธานาธิบดีครับ ประเทศเซี่ยทำเกินไปแล้ว!"

"พวกเขาถึงกับขู่ว่าจะใช้มาตรการขับไล่นักบินอวกาศของเรา!"

"ให้ตายสิ! พวกเขากล้าทำแบบนี้ได้ยังไง?!"

เผชิญคำบ่นอย่างเกรี้ยวกราดของมอร์ตัน สีหน้าอัลเบิร์ตกลับยิ่งเรียบเฉย

เขาโบกมือเบาๆ: "ช่างเถอะ ยอมๆ ไปก่อน"

ปฏิกิริยาของอัลเบิร์ตทำเอามอร์ตันตกใจ

มอร์ตันมองอัลเบิร์ตอย่างไม่อยากเชื่อ: "ท่านประธานาธิบดีครับ? ท่าน... ท่านว่าอะไรนะ?"

"ยอม? ท่านแน่ใจเหรอ?"

"นั่นมันเป้าหมายการวิจัยของประเทศ U เรานะ!"

อัลเบิร์ตหลุบตาลง ถอนหายใจเบาๆ: "มอร์ตัน ฉันถามหน่อย เสวียนนวี่-2 ของประเทศเซี่ย ออกเดินทางเมื่อ 15 วันก่อนใช่ไหม?"

"ใช้เวลาแค่ 15 วัน ก็บินจากโลกมาถึงหัวโมดูลที่อยู่อาศัยของเราแล้ว"

"ลองคิดดูสิว่าเราใช้เวลานานแค่ไหน?"

มอร์ตันหายใจสะดุด: "ตะ... แต่แบบนี้มันก็ไม่ใช่..."

"พอได้แล้ว!" อัลเบิร์ตตวาดเสียงต่ำ

"พวกเราแพ้แล้ว!"

"ในการแข่งขันครั้งนี้ เราแพ้อย่างราบคาบแล้ว!"

"บอกให้นักบินอวกาศพวกนั้นเตรียมตัวกลับโลกเถอะ"

เห็นมอร์ตันยังจะพูดต่อ อัลเบิร์ตก็โบกมืออย่างอ่อนล้า: "พอเถอะมอร์ตัน ฉันเหนื่อยแล้ว"

"เราร่วมงานกันมานาน ฉันขอเตือนด้วยความหวังดี"

"พวกเรา... ควรเริ่มคิดหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองได้แล้ว"

ได้ยินประโยคนี้ มอร์ตันตัวสั่นสะท้าน

เงียบไปนาน ขอบตามอร์ตันแดงระเรื่อ พยักหน้าเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องทำงานประธานาธิบดีไป

เห็นมอร์ตันออกไปแล้ว อัลเบิร์ตก็ถอนหายใจยาวอีกครั้ง หันไปสั่งเลขาข้างกาย

"แจ้งสื่อมวลชน คืนนี้ ฉันจะจัดงานแถลงข่าว"

……

ค่ำวันนั้น

ทำเนียบขาว ประเทศ U งานแถลงข่าว

"......ในที่นี้ ผมขอประณามการกระทำอันป่าเถื่อนของประเทศเซี่ยอย่างรุนแรง!"

"ดาวอังคาร เป็นของมวลมนุษยชาติ ไม่ใช่ของประเทศใดประเทศหนึ่ง!"

"ผมหวังว่าประเทศเซี่ยจะปรับเปลี่ยนทัศนคติ และร่วมมือกันเพื่อการพัฒนาของมนุษยชาติ!"

"เอาล่ะ สิ่งที่ผมจะพูดมีเท่านี้"

"ใครมีคำถามอะไรไหม?"

สิ้นเสียงอัลเบิร์ต มือจำนวนนับไม่ถ้วนก็ชูขึ้น

"เรียนถามประธานาธิบดีอัลเบิร์ต เรื่องที่ประเทศเซี่ยยั่วยุนักบินอวกาศของเราบนดาวอังคาร เป็นเรื่องจริงหรือไม่ครับ?"

อัลเบิร์ตสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้าเบาๆ: "จริงครับ อันที่จริง ผมได้ฟังบทสนทนาระหว่างทั้งสองฝ่ายแล้ว นักบินอวกาศประเทศเซี่ยใช้วาจารุนแรงมาก และไม่ให้เกียรตินักบินอวกาศของเราเลยแม้แต่น้อย!"

"เรียนถามครับ เมื่อเผชิญการกระทำเช่นนี้จากประเทศเซี่ย ประเทศ U มีมาตรการตอบโต้อย่างไรบ้างครับ?"

สีหน้าอัลเบิร์ตแย่ลงเล็กน้อย

"ประเทศ U เป็นประเทศรักสงบ เมื่อเผชิญพฤติกรรมไร้เหตุผลของประเทศเซี่ย เราจะไม่ใช้ความรุนแรงตอบโต้ แต่เราจะ..."

"ท่านประธานาธิบดีครับ ท่านหมายความว่า ประเทศ U ยอมถอยให้กับการยั่วยุของประเทศเซี่ยเหรอครับ?" นักข่าวคนหนึ่งแทรกขึ้นมา

อัลเบิร์ตหน้าแดงก่ำ ตบโต๊ะโพเดียมด้วยความโกรธ: "ให้ตายสิ! ฟังให้จบก่อนสิ!"

"ฟังนะ ประเทศ U จะไม่มีวันยอมถอย!"

"ส่วนจะตอบโต้การยั่วยุของประเทศเซี่ยครั้งนี้อย่างไร... เรากำลังหารือกันอยู่!"

"พอแค่นี้ งานแถลงข่าวจบแล้ว!"

---