บทที่ 118 พาธไฟเดอร์เรียกฮิวสตัน พบวัตถุบินไม่ระบุสัญชาติ
บทที่ 118 พาธไฟเดอร์เรียกฮิวสตัน พบวัตถุบินไม่ระบุสัญชาติ
วงโคจรดาวอังคาร
"ก้อนอิฐสี่เหลี่ยมผืนผ้า" สีดำทมึน ลอยละล่องผ่านวงโคจรค้างฟ้าของดาวอังคารอย่างเงียบเชียบ
"เรียกศูนย์ควบคุมภาคพื้นดิน เสวียนนวี่-2 เดินทางถึงวงโคจรค้างฟ้าดาวอังคารแล้ว ขอคำสั่งด้วย!"
เสียงของไป๋อี้เซวียนถูกแปลงเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ส่งไปยังโลกที่ห่างออกไป 82 ล้านกิโลเมตร
"เอาล่ะ ต่อไปก็แค่รอคำตอบ" ไป๋อี้เซวียนยักไหล่ พูดอย่างเซ็งๆ: "ตอนนี้เรามีเวลาพักตั้งเก้านาทีเต็มๆ"
ยังพูดไม่ทันจบ หงฟานก็ปลดเข็มขัดนิรภัย ลุกจากเก้าอี้ก่อนใครเพื่อน
"ชุดอวกาศนี้ออกแบบมาดีจริงๆ!"
หงฟานสวมรองเท้าแม่เหล็กเดินไปมาในยาน
ด้วยแรงแม่เหล็ก ร่างของหงฟานจึงถูกดูดติดกับพื้นยานอย่างแน่นหนา
แม้ในอวกาศจะไม่มีแรงโน้มถ่วงเลย แต่แรงแม่เหล็กที่คำนวณมาอย่างดี ก็ช่วยจำลองความรู้สึกเหมือนเดินบนโลกได้อย่างลงตัว
เซี่ยหว่านอี๋ลูบชุดอวกาศสีเงินที่เบากว่าเดิมหลายเท่าด้วยความพอใจ มุมปากยกยิ้ม
"นั่นสิ!"
"ได้ยินเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินบอกว่า ชุดอวกาศรุ่นนี้ใช้วัสดุที่ศาสตราจารย์ลวี่วิจัยขึ้นมาใหม่ ต้นทุนแพงกว่ารุ่นเดิมตั้งสามเท่าแน่ะ!"
หงฟานเดาะลิ้น
แพงกว่าสามเท่า!
ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงคลื่นแทรกซ่าๆ ก็ดังขึ้นในวิทยุ
"ซ่า... ซ่า..."
"ศูนย์ควบคุมภาคพื้นดินรับทราบ เริ่มภารกิจได้!"
เสียงที่ผิดเพี้ยนเล็กน้อยของลวี่หย่งฉางดังเข้าหูทุกคน
ไป๋อี้เซวียนปรับสีหน้าจริงจัง กลับไปนั่งที่เก้าอี้ รัดเข็มขัดนิรภัย แล้วคว้าหมวกนิรภัยแบบปิดมิดชิดมาสวมหัว
"ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม เรากำลังจะลงจอด!"
เมื่อเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนรัดเข็มขัดและสวมหมวกเรียบร้อย ไป๋อี้เซวียนก็กดปุ่มบนแผงควบคุม ดึงคันบังคับ
เสวียนนวี่-2 ปรับท่าทางเล็กน้อย แล้วพุ่งหัวลงสู่ดาวอังคารสีแดงฉาน!
……
"แอนดรูว์ ช่วยดูหน่อยสิว่าเรายังเหลือจุดไหนที่ยังไม่ได้ขุดเจาะบ้าง?"
เสียงเนือยๆ ของบรูโน่ดังขึ้นในโมดูลที่ 1
แอนดรูว์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น เคาะคีย์บอร์ดสองสามที กวาดตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ผ่านๆ
"หืม?"
แอนดรูว์ตาสว่างวาบ: "ทุกคน ข่าวดี! เหลือจุดสุดท้ายจุดเดียวแล้ว!"
สิ้นเสียง เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนก็ดีดตัวลุกจากเก้าอี้มายืนข้างเขา
แววตาของบรูโน่เต็มไปด้วยความหวัง ถามอย่างกระตือรือร้น
"ตรงไหน?"
"ไกลไหม?!"
แอนดรูว์เคาะคีย์บอร์ดอีกครั้ง
ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นแผนที่ดาวเทียม
เห็นแผนที่ แอนดรูว์เงียบกริบ
เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ: "ระยะทางไม่ไกลหรอก แต่... เราอาจต้องปีนเขากันหน่อย"
"???" บรูโน่งงเป็นไก่ตาแตก "WTF? ปีนเขา?"
โจอี้ก็งงไม่แพ้กัน: "แอนดรูว์ คุณแน่ใจนะ?"
เผชิญข้อสงสัยของเพื่อนร่วมทีม แอนดรูว์ถอนหายใจยาว แล้วขยายแผนที่ดาวเทียมให้ใหญ่ขึ้น
ภาพหลุมอุกกาบาตปรากฏแก่สายตาของทั้งสามคน
"หลุมอุกกาบาตอยู่ห่างจากเราประมาณหนึ่งกิโลเมตร ไม่ไกลมาก"
"เพียงแต่... ปากหลุมสูงประมาณหนึ่งกิโลเมตร"
"ก้นหลุมลึกประมาณหนึ่งกิโลเมตรครึ่ง"
"ต้องยอมรับว่าพวกเราโชคดี"
"อย่างน้อย นี่ก็ถือว่าเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดเล็กบนดาวอังคารแล้วนะ"
เมื่อแอนดรูว์ร่ายยาวข้อมูลตัวเลขออกมา มุมปากบรูโน่ก็กระตุกยิกๆ ประกายความหวังในดวงตาค่อยๆ มอดดับลง
แอนดรูว์ยิ้มแห้งๆ มองเพื่อนร่วมทีมที่คอตก กำลังจะพูดปลอบใจ แต่จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยอันแสบแก้วหูก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาก่อน
ได้ยินเสียงเตือนที่ไม่เคยดังมาก่อน แอนดรูว์หน้าเปลี่ยนสี รีบหันขวับไปมองทางต้นเสียง
"นี่มัน..."
เห็นเครื่องที่ส่งเสียงเตือน แอนดรูว์หน้าถอดสี พึมพำกับตัวเอง: "WTF..."
"แอนดรูว์?"
น้ำเสียงของแอนดรูว์ทำให้เพื่อนร่วมทีมที่กำลัง "หมดอาลัยตายอยาก" รู้สึกถึงความผิดปกติ
บรูโน่รีบลุกจากเก้าอี้ เดินมาหาแอนดรูว์: "เกิดอะไรขึ้น?"
แอนดรูว์ไม่ตอบ เพียงแค่ชี้ไปที่หน้าจอตรงหน้า
บนเรดาร์ "วัตถุขนาดยักษ์" กำลังพุ่งตรงมาที่พวกเขา!
"Holy shit..." รูม่านตาบรูโน่หดเกร็ง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หลังจากอึ้งไปชั่วขณะ เขาก็สบถลั่น: "ให้ตายสิ! ไอ้เวรนี่มันตัวอะไรวะ!"
ตอนนั้นแอนดรูว์กลับไปนั่งที่เก้าอี้แล้ว จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง สองมือพรมลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว
สิบกว่าวินาทีต่อมา เขากลืนน้ำลายลงคอเบาๆ
"บ้าเอ๊ย... ไอ้เจ้านี่มีความยาวเกือบแปดสิบเมตร..."
"ความเร็ว... 2 มัค!"
เสียงสั่นเครือของโจอี้ดังขึ้นจากด้านข้าง: "นะ... นั่นคงไม่ใช่เอเลี่ยนหรอกใช่มั้ย..."
มอง "วัตถุบินไม่ระบุสัญชาติ (UFO)" ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แอนดรูว์กัดฟัน คว้าวิทยุสื่อสารข้างตัว ตะโกนสุดเสียง
"พาธไฟเดอร์เรียกฮิวสตัน! พาธไฟเดอร์เรียกฮิวสตัน!"
"เราพบวัตถุบินไม่ระบุสัญชาติ! ย้ำ! เราพบวัตถุบินไม่ระบุสัญชาติ!!"
"มันกำลังพุ่งตรงมาทางเรา!!!"
เห็น "UFO" ในเรดาร์หยุดอยู่เหนือโมดูลที่อยู่อาศัย ความกลัวในน้ำเสียงแอนดรูว์แทบจะจับต้องได้ ดังก้องไปทั่วโมดูลที่ 1 อันคับแคบ
หนึ่งนาทีผ่านไป
"มะ... มันไปหรือยัง?"
โจอี้หลับตาปี๋ ถามเสียงสั่น
แอนดรูว์รวบรวมความกล้า หรี่ตาขึ้นเล็กน้อย มองไปที่หน้าจอเรดาร์
เขาตะลึงงัน
"เป็นไปไม่ได้..."
"หืม? มันไปแล้วเหรอ?!" โจอี้ตาเป็นประกาย รีบลืมตามองออกไปนอกหน้าต่าง
"ไม่... มันยังไม่ไป มะ... มันบินวนอยู่เหนือโมดูล!" แอนดรูว์หายใจหอบถี่ จ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ "มันต้องการอะไร?!"
"แอนดรูว์... ฉันว่า เราเข้าใจผิดแล้วล่ะ..."
โจอี้ที่อยู่ริมหน้าต่างหันกลับมาด้วยสีหน้าซับซ้อน ชี้มือขึ้นไปด้านบน: "นั่นไม่ใช่เอเลี่ยน"
"นั่นยานอวกาศของประเทศเซี่ย!"
แอนดรูว์และบรูโน่อึ้งไปเล็กน้อย
พอตั้งสติได้ ทั้งคู่ก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ ก้าวยาวๆ ไปที่หน้าต่าง เงยหน้ามองขึ้นไป
เห็นยานอวกาศสีดำทมึนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า บินวนไปมาอยู่เหนือโมดูลที่อยู่อาศัย
ที่ด้านข้างตัวยาน ธงสีแดงสดบาดตา บาดลึกเข้าไปในดวงตาของนักบินอวกาศประเทศ U ทั้งสามคน
---