บทที่ 102 เจ็ดนาทีแห่งความตาย
บทที่ 102 เจ็ดนาทีแห่งความตาย
สามชั่วโมงต่อมา
"โปรดทราบ!"
"เรากำลังจะเข้าสู่ชั้นบรรยากาศดาวอังคาร!"
มองตัวเลขความสูงบนหน้าจอ หัวใจของแอนดรูว์เต้นระรัว!
ต่อไป คือเจ็ดนาทีแห่งความตายในตำนาน!
เจ็ดนาทีแห่งความตายคืออะไร?
พูดง่ายๆ คือ ตั้งแต่ยานเข้าสู่ชั้นบรรยากาศดาวอังคาร จนกระทั่งลงจอดบนพื้นผิวสำเร็จ กระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลาประมาณเจ็ดนาที
นับตั้งแต่วินาทีที่เข้าสู่ชั้นบรรยากาศ ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว!
เรียกได้ว่า หากเกิดความผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว ยานพาธไฟเดอร์ที่มีความเร็วถึงหนึ่งแสนกิโลเมตรต่อชั่วโมง จะพุ่งชนพื้นผิวดาวอังคารแหลกเป็นจุณ
สิ้นเสียงแอนดรูว์ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงเริ่มส่งมาจากทุกทิศทางของยานลงจอด!
ที่ความสูง 125 กิโลเมตร ยานลงจอดเริ่มตัดเข้าสู่ชั้นบรรยากาศด้วยมุมที่กำหนด!
ขั้นตอนนี้สำคัญมาก!
หากมุมตัดเข้าเล็กเกินไป ยานจะแฉลบออกนอกชั้นบรรยากาศ แต่ถ้ามุมใหญ่เกินไป ยานจะถูกเผาไหม้จนวอดวายจากความร้อนของชั้นบรรยากาศ!
แอนดรูว์กัดฟันกรอด จ้องหน้าจอเขม็ง
เมื่อเห็นข้อความแจ้งว่ายานลงจอดทั้งสามลำเข้าสู่ชั้นบรรยากาศได้สำเร็จ เขาก็ถอนหายใจโล่งอก
ต่างจากการลงจอดทั่วไป ครั้งนี้มีถึงสามลำ ความเสี่ยงจึงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ!
ถ้าพาธไฟเดอร์ 2 ล้มเหลว พวกเขาจะเสียยานสำหรับเดินทางกลับและโมดูลที่อยู่อาศัย ซึ่งหมายความว่าพวกเขาจะต้องติดอยู่บนดาวอังคารจนตาย
ถ้าพาธไฟเดอร์ 3 ล้มเหลว พวกเขาจะเสียเสบียงสำคัญ แม้จะเลือกบินกลับได้โดยไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่โครงการพาธไฟเดอร์ก็จะถือว่าล้มเหลว
ส่วนถ้าพาธไฟเดอร์ 1 ล้มเหลว... นั่นคงสบายที่สุด อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ต้องทรมาน
……
เมื่อยานลงจอดเข้าสู่ชั้นบรรยากาศสำเร็จ คอมพิวเตอร์บนยานก็เริ่มดำเนินการขั้นตอนต่อไปทันที
"ติ๊ด!"
"กางปีกรักษาสมดุลสำเร็จ! ความเร็วปัจจุบัน: 3 มัค!"
สิ้นเสียงแจ้งเตือน ปีกรักษาสมดุลของยานทั้งสามลำก็กางออกพร้อมกัน เริ่มเข้าสู่ช่วงรักษาสมดุลมุมปะทะ
"เฮ้อ... เฮ้อ..." อัตราการเต้นของหัวใจแอนดรูว์เร่งเร็วขึ้น เขาหอบหายใจเอาออกซิเจนในชุดอวกาศเข้าปอดเฮือกใหญ่
ภายใต้การหลั่งของอะดรีนาลีน สมาธิของแอนดรูว์พุ่งถึงขีดสุด
แม้จะอยู่ในยานที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาก็ยังมองเห็นตัวอักษรทุกตัวที่กะพริบบนหน้าจอได้อย่างชัดเจน!
"รักษาสมดุลสำเร็จ!"
"เตรียมกางร่มชูชีพ!"
"ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! กางร่มชูชีพไม่สำเร็จ เปลี่ยนเป็นระบบควบคุมด้วยมือ!"
เห็นตัวอักษรบรรทัดนี้ แอนดรูว์ตาถลน!
WTF?!
ล้อเล่นน่า?!
เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ดันมาขัดข้องเนี่ยนะ?!
แอนดรูว์ก่นด่า NASA ในใจไม่หยุด แต่มือไม้ไม่ได้ช้าลงเลย รีบคว้าห่วงดึงข้างตัวทันที!
กึก!
หน้าแอนดรูว์เปลี่ยนสี
ดึงไม่ออก!
"แอนดรูว์! รีบกางร่มชูชีพเร็วเข้า!" บรูโน่ที่อยู่ข้างๆ มองตัวเลขความสูงที่ลดฮวบด้วยความหวาดผวา
แอนดรูว์หน้าแดงก่ำ รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีกระชากอย่างแรง!
ปัง!
แรงกระชากมหาศาลส่งผ่านมา!
กางร่มชูชีพสำเร็จ!
เห็นความเร็วบนหน้าจอลดลงอย่างรวดเร็ว แอนดรูว์ถอนหายใจโล่งอก
"Holy shit..." บรูโน่หน้าซีดเผือดมองแผงควบคุม "ชาตินี้ฉันจะไม่เชื่อน้ำยา NASA อีกแล้ว..."
ทันใดนั้น แอนดรูว์นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ หน้าเขาซีดลง ตะโกนลั่น: "บรูโน่! รีบดูเบอร์สองกับเบอร์สามเร็ว!"
ถ้าร่มชูชีพของพาธไฟเดอร์ 2 และ 3 ไม่กาง... แอนดรูว์ไม่อยากจะจินตนาการถึงผลลัพธ์เลย
ได้ยินคำพูดของแอนดรูว์ หัวใจของบรูโน่กระตุกวูบ
มือสั่นเทากดปุ่มบนแผงควบคุม
เห็นตัวอักษรกะพริบบนหน้าจอ บรูโน่ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ไม่... พวกมันปลอดภัยดี..."
วิกฤตคลี่คลายชั่วคราว บรูโน่หน้าซีดเล่นมุกตลกร้าย: "เหอะๆ... ดูเหมือน NASA จะห่วงเสบียงพวกนั้นมากกว่าพวกเราซะอีก..."
มุกนรกของบรูโน่เรียกสายตาเอือมระอาจากแอนดรูว์และโจอี้ได้เป็นอย่างดี
"ติ๊ด!"
"กางขาหยั่งลงจอดสำเร็จ!"
"เครื่องวัดระยะและวัดความเร็วเริ่มทำงาน!"
สิ้นเสียงแจ้งเตือน ข้อมูลชุดแล้วชุดเล่าก็ไหลผ่านหน้าจอ
แอนดรูว์เหลือบมองข้อมูลความสูง
1.5 กิโลเมตร
"เราใกล้ถึงแล้ว!" แอนดรูว์สีหน้าเปลี่ยน พูดเสียงเบา
สิ้นเสียงแอนดรูว์ ตัวอักษรบรรทัดใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
"เตรียมเดินเครื่องยนต์หลัก..."
"เดินเครื่องยนต์หลักสำเร็จ!"
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงส่งมาจากใต้เท้า พร้อมกับแรงหน่วงจากการชะลอความเร็วที่รุนแรงกว่าเดิม!
หลายสิบวินาทีผ่านไป แรงหน่วงค่อยๆ หายไป ยานลงจอดทั้งสามลำลอยนิ่งอยู่เหนือพื้นผิวดาวอังคารด้วยแรงขับจากเครื่องยนต์หลัก
"เปิดระบบภาพออปติคอล!"
"เปิดระบบหลบหลีกสิ่งกีดขวางอัตโนมัติ!"
ยานลงจอดค่อยๆ ปรับตำแหน่งกลางอากาศ เมื่อความสูงลดลงเหลือ 100 เมตร เครื่องสร้างภาพสามมิติด้วยเลเซอร์ก็เริ่มทำงาน
ด้วยความช่วยเหลือจากภาพออปติคอลและภาพเลเซอร์ คอมพิวเตอร์บนยานวิเคราะห์ข้อมูลพื้นผิวดาวอังคารอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา คอมพิวเตอร์ก็หาจุดลงจอดที่มีหินน้อยและค่อนข้างราบเรียบเจอ
คอมพิวเตอร์ปรับกำลังเครื่องยนต์หลักอย่างแม่นยำ ควบคุมให้ยานค่อยๆ ลดระดับลง
5 เมตร!
4 เมตร!
มองความสูงที่ลดลงเรื่อยๆ นักบินอวกาศทั้งสามยิ่งตื่นเต้น
นี่คือก้าวสุดท้ายแล้ว!
แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งมาจากใต้เท้า บนหน้าจอปรากฏตัวอักษรที่ทุกคนรอคอย
【SUCCEED】 (สำเร็จ)
ภายในยานเงียบกริบ
"เรา... ทำสำเร็จแล้ว?"
เสียงแอนดรูว์ดังขึ้นในวิทยุภายในทีม: "เบอร์สองกับเบอร์สามเป็นไงบ้าง?"
"ลงจอดสำเร็จ!" บรูโน่ตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง "อยู่ทางซ้ายมือเรานี่เอง มองผ่านหน้าต่างก็เห็น!"
แอนดรูว์รีบหันไปมองหน้าต่างทางซ้าย
จริงด้วย พาธไฟเดอร์ 2 และ 3 ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นทรายสีแดงของดาวอังคารอย่างสงบ
"สำเร็จ! เราทำสำเร็จแล้ว!" โจอี้ปลดเข็มขัดนิรภัยด้วยความตื่นเต้น กระโจนเข้ากอดบรูโน่
"ว้าว~" แอนดรูว์เห็นฉากนี้ก็ผิวปากแซว "ระวังหน่อยนะพวก ในนี้มีกล้องวงจรปิดนะ!"
โจอี้หน้าแดงระเรื่อ เงยหน้ามองค้อนแอนดรูว์ผ่านหน้ากากกระจก แล้วเดินหน้าบึ้งกลับไปนั่งที่เก้าอี้
แอนดรูว์ไม่สนใจทั้งสองคน สูดหายใจลึกปรับอารมณ์ แล้วเปิดสวิตช์วิทยุสื่อสาร
"เรียกฮิวสตัน นี่คือพาธไฟเดอร์ 1 เราลงจอดสำเร็จแล้ว!"
"ย้ำอีกครั้ง เราลงจอดสำเร็จแล้ว สุขภาพนักบินอวกาศแข็งแรงดี พร้อมออกจากยานปฏิบัติภารกิจได้ทุกเมื่อ!"
---