บทที่ 22 แดนบำเพ็ญเซียนโบราณ!
บทที่ 22 แดนบำเพ็ญเซียนโบราณ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่หรานจึงยกกระบี่เหมันต์เจี้ยงอวี้ขึ้นมาทันที สายตาจับจ้องไปยังปากทางเข้าถ้ำด้านหลัง
“เจ้าจะทำอันใด?” เหยียนเทียนซินตกใจกับการกระทำของลู่หราน
“หากพวกมันกล้าตามเข้ามา ข้าก็จะฆ่าพวกมันให้หมด!” ลู่หรานกล่าวตรงไปตรงมา จิตสังหารพลุ่งพล่าน!
หากมิใช่เพราะเขามีเจตจำนงกระบี่เหมันต์ยะเยือก เมื่อครู่นี้ตัวเขากับฉินอู่เหยาคงต้องจบชีวิตลงใต้เพลิงกัลป์บงกชชาดไปแล้ว!
ความแค้นเฉียดตายเช่นนี้ ย่อมต้องชำระ!
ทว่าวินาทีถัดมา เหยียนเทียนซินก็เขกศีรษะเขาไปทีหนึ่งอย่างแรง พลางเอ่ยว่า “ฆ่ากับผีเจ้าสิ! คนทั้งสี่ล้วนเป็นถึงสี่มหาตุลาการแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์หวงเฉวียน ล้วนอยู่ในขอบเขตแปลงเทวะทั้งสิ้น ขนาดข้าประมือกับพวกมันยังทำได้แค่รอความตายเท่านั้น!”
“แต่มันประจวบเหมาะพอดี…” ลู่หรานไม่ยอมแพ้ เขามีเพลงกระบี่สังหารเทวะ สามารถสังหารผู้บำเพ็ญขอบเขตแปลงเทวะได้ในกระบี่เดียว เป็นการสังหารเชิงกฎเกณฑ์ที่เพิกเฉยต่อการป้องกันทุกรูปแบบ!
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ฉินอู่เหยาที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นแดนบำเพ็ญที่เซียนโบราณเคยฝึกตนอยู่จริงๆ ไม่แน่ว่ารอบๆ นี้อาจจะมีสมบัติลับซ่อนอยู่ก็ได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่หรานก็ถูกดึงดูดความสนใจไปในทันที
เขาเหลือบมองปากทางเข้าถ้ำแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินสำรวจค้นหาสมบัติรอบๆ ร่วมกับฉินอู่เหยาอย่างกระตือรือร้น
ส่วนเจ้าสี่คนนั้น ลู่หรานคร้านจะสนใจ รอให้พวกมันเข้ามาถึงก่อน ค่อยฟันให้ตายก็ยังไม่สาย!
พื้นที่แห่งนี้กว้างขวางและโล่งเตียนยิ่งนัก บริเวณกึ่งกลางมีเบาะรองนั่งวางกระจัดกระจายอยู่สองสามอัน ดูจากสภาพแล้วคงผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานยิ่ง
บริเวณผนังรอบด้าน มีชั้นวางของตั้งเรียงรายอยู่
บนชั้นมีสิ่งของวางอยู่ไม่มากนัก เป็นพวกขวดและไหดินเผาขนาดต่างๆ
ฉินอู่เหยาและลู่หรานรีบเดินเข้าไปค้นหาด้วยความตื่นเต้น
ทว่าน่าเสียดาย ขวดและไหเหล่านี้เมื่อตรวจดูจนครบ ล้วนว่างเปล่าแทบทั้งสิ้น บางขวดที่ยังมีสิ่งของหลงเหลืออยู่ ก็สูญเสียฤทธิ์ยาไปตามกาลเวลาอันยาวนานจนกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน
“น่าเสียดายยิ่งนัก โอสถที่เซียนโบราณหลงเหลือไว้ ย่อมมิใช่ของธรรมดาสามัญเป็นแน่” ฉินอู่เหยาเบะปากกล่าว
ลู่หรานยักไหล่อย่างจนใจ อย่างไรเสียเวลาก็ล่วงเลยมาเนิ่นนานเกินไปแล้ว
ทว่าพอมองออกได้ว่า ก่อนที่เซียนโบราณจะจากไป คงได้เก็บกวาดข้าวของที่นี่ไปจนเกือบหมดแล้ว
เพียงแต่อาจจะจากไปอย่างเร่งรีบ โอสถในขวดหลายใบจึงถูกนำออกไปเพียงบางส่วน ยังเทออกไม่หมด ทว่าส่วนที่เหลือเมื่อมิได้รับการผนึกปิดผนึก ผ่านวันเวลาอันยาวนานจึงระเหยจนหมดสิ้น จนไม่อาจคาดเดาได้ว่าเดิมทีเป็นโอสถชนิดใด
ทว่าในจังหวะนั้นเอง
ลู่หรานพลันสังเกตเห็นขวดโอสถสิบกว่าขวดที่วางอยู่ชั้นล่างสุด กลับยังคงอยู่ในสภาพปิดผนึกอย่างสมบูรณ์!
แม้ดูจากเนื้อวัสดุของขวดโอสถแล้ว น่าจะเป็นโอสถระดับล่างสุดในบรรดาโอสถเหล่านี้ ทว่าสิ่งของที่เซียนโบราณหลงเหลือไว้ ต่อให้เป็นของชั้นรอง ก็ย่อมมีมูลค่ามหาศาลมิใช่หรือ?
ลู่หรานเปิดออกดูขวดหนึ่งในทันที พริบตานั้น กลิ่นหอมของตัวยาอันเข้มข้นก็พัดโชยเข้าปะทะใบหน้า!
ลู่หรานรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งสมอง ร่างกายเบาสบาย พลังวิญญาณในตันเถียนคล้ายจะตื่นตัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“ยอดเยี่ยม นี่มันโอสถอันใดกัน เหตุใดจึงหอมถึงเพียงนี้!” เขาร้องอุทานออกมาด้วยความยินดี
เหยียนเทียนซินที่กำลังเดินหาทางออกอื่นอยู่ไม่ไกล นางไม่มีอารมณ์จะมาค้นหาสมบัติ
เมื่อได้ยินเสียงร้องของลู่หราน จึงอดมิได้ที่จะเดินเข้ามาดู
“โอสถทารกวิญญาณ! คือโอสถทารกวิญญาณที่สาบสูญไปแล้ว!” เหยียนเทียนซินแผ่สัมผัสวิญญาณตรวจสอบ พลันเข้าใจสรรพคุณของโอสถในทันที จึงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
ตำรับโอสถทารกวิญญาณในยุคโบราณได้สาบสูญไปนานแล้ว ในโลกปัจจุบันย่อมไม่มีโอสถทารกวิญญาณหลงเหลืออยู่อีก
ดังนั้น ผู้บำเพ็ญที่ต้องการทะลวงจากขอบเขตแก่นทองคำสู่ขอบเขตทารกวิญญาณ จำนวนมากจึงต้องติดอยู่ที่ขอบเขตแก่นทองคำเพราะมิอาจหยั่งรู้เต๋าได้ ชั่วชีวิตมิอาจทะลวงผ่านคอขวด!
และโอสถทารกวิญญาณนี้ คือทางออกที่ดีที่สุด!
เพียงเม็ดเดียว ก็สามารถทะลวงผ่านได้ทันที!
ขณะเดียวกัน ลู่หรานในยามนี้กำลังอยู่ในช่วงขอบเขตแก่นทองคำขั้นปลายที่ต้องการทะลวงสู่ขอบเขตทารกวิญญาณพอดี โอสถทารกวิญญาณนี้ จึงมาได้ถูกจังหวะเวลายิ่งนัก!
“ในนี้มีอยู่สิบกว่าเม็ด ข้ากินสักเม็ดหนึ่ง ก็น่าจะเข้าสู่ขอบเขตทารกวิญญาณได้แล้ว” ลู่หรานกล่าว
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เหยียนเทียนซินก็มองดูลู่หรานด้วยสายตาแปลกประหลาด
แล้วเอ่ยว่า “ยังมิทันได้ถามเจ้าเลย เมื่อครู่ตอนอยู่ข้างนอกเจ้าทำสิ่งใดลงไป เหตุใดจึงดูดซับกลิ่นอายแห่งเต๋าที่นั่นเข้าไปได้? ทว่ากลับมิได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตทารกวิญญาณ?”
ลู่หรานกล่าวอย่างงุนงง “ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก กลิ่นอายแห่งเต๋าเหล่านั้นถูกข้ารวบรวมไว้ ทว่ายังไม่รู้ว่ามีประโยชน์อันใด มันหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของข้า และสามารถเรียกใช้ออกมาได้ตามใจชอบ”
ขณะที่กล่าว ลู่หรานก็กางมืออีกข้างออก กลิ่นอายแห่งเต๋าเจ็ดสีสายบางๆ ก็ควบแน่นกลายเป็นกลุ่มก้อนกลมๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา หมุนวนอยู่อย่างช้าๆ
“เก็บไปเสียเถิด สาเหตุที่เจ้ายังไม่อาจใช้งานมันได้ เป็นเพราะระดับพลังของเจ้าในยามนี้ยังต่ำเกินไป ยังมิอาจไปถึงขั้นที่จะควบคุมกลิ่นอายแห่งเต๋าให้แสดงอานุภาพได้” เหยียนเทียนซินกำชับ
โอสถทารกวิญญาณถูกเก็บเข้าไปพร้อมกัน
ลู่หรานมิได้กินมันในตอนนี้ คนพวกนั้นพร้อมจะตามเข้ามาได้ทุกเมื่อ ลู่หรานไม่อาจมานั่งทะลวงด่านในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ได้
ส่วนโอสถขวดอื่นๆ ในแถวเดียวกับโอสถทารกวิญญาณ เหยียนเทียนซินได้ตรวจดูทีละขวด
“โอสถบำรุงปฐมธาตุ, โอสถจิตปัญญา, โอสถหนวดมังกร…” เหยียนเทียนซินจำแนกชื่อออกมาทีละชนิด
นอกจากโอสถทารกวิญญาณแล้ว มูลค่าของโอสถชนิดอื่นก็สูงส่งอย่างยิ่ง สรรพคุณแตกต่างกันไป และล้วนเป็นโอสถระดับคุณภาพสูงสุดทั้งสิ้น
ลู่หรานเก็บโอสถทั้งหมดเอาไว้
ในตอนนั้น จู่ๆ ฉินอู่เหยาก็พึมพำขึ้นมาด้วยความสงสัย “เซียนโบราณท่านนี้ คงมิใช่เป็นพวกขี้เมาเหมือนกันหรอกนะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่หรานก็ชะงักไป ก่อนจะหันไปมองฉินอู่เหยาด้วยความดีใจเป็นล้นพ้น
หมายความว่าอย่างไร? พบสุราที่เซียนโบราณทิ้งไว้แล้วงั้นหรือ?
เบื้องหน้าของฉินอู่เหยาในยามนี้ บริเวณมุมกำแพงมีไหสุราตั้งระเกะระกะอยู่หลายใบ และเนื้อวัสดุของไหสุราก็มิใช่วัสดุธรรมดาสามัญ
ทว่าน่าเสียดายที่เหมือนกับขวดโอสถก่อนหน้านี้ ล้วนว่างเปล่าทั้งหมด
“คงเป็นคนรักสุราเหมือนกันเป็นแน่ หากหลงเหลือไว้สักไหหนึ่งคงจะดีไม่น้อย” ลู่หรานทอดถอนใจ
สุราเลิศรสที่เซียนโบราณหลงเหลือไว้ จนถึงตอนนี้นับเป็นสุราบ่มพันปีเป็นอย่างน้อย!
เขาไม่ยอมแพ้ เริ่มลงมือค้นหาในกองไหสุรา
นึกไม่ถึงว่า ลู่หรานจะหาพบเข้าจริงๆ!
ด้านหลังไหสุรา มีกาสุราผลึกแก้วที่มีความประณีตงดงามยิ่งกว่าวางซ่อนอยู่ แม้ส่วนใหญ่จะว่างเปล่า
ทว่าหลังจากค้นหาไปมา ลู่หรานก็พบกาหนึ่งที่มิได้ว่างเปล่าเข้าจนได้!
ลู่หรานหยิบกาสุราขึ้นมาเขย่าดู ด้านในยังมีก้อนยางเหนียวข้นสีขาวดั่งหยกหลงเหลืออยู่ประมาณหนึ่งคำ
อีกทั้งกาสุรายังถูกปิดผนึกไว้ด้วยยันต์อาคมอย่างแน่นหนา
“สุราเข้มข้นหรือ?” เหยียนเทียนซินชะงักไป
“สุราเข้มข้นคือสิ่งใดหรือ?” ลู่หรานถาม
“ข้าเคยเห็นบันทึกไว้ในตำราโบราณ สุราโบราณบางชนิดเมื่อผ่านวันเวลาอันยาวนาน จะค่อยๆ ตกผลึกกลายเป็นก้อนยางสุราเข้มข้น มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งกว่าสุราแรงทั่วไปหลายเท่านัก!” เหยียนเทียนซินกล่าวด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด
ลู่หรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดฝากาสุราออกทันที
พริบตานั้น กลิ่นสุราอันหอมกรุ่นเข้มข้นทว่าดุดันป่าเถื่อนเป็นที่สุดก็พวยพุ่งออกมาดั่งมังกรยักษ์ทะยานฟ้า!
น้ำลายของลู่หรานแทบจะไหลออกมา ของดีโดยแท้!
เขาไม่รีรอ แหงนหน้าขึ้น ก้อนยางสุราเข้มข้นคำเล็กๆ ในกาสุราก็ร่วงหล่นเข้าสู่ปากของลู่หรานทันที
ทันทีที่เข้าสู่ปาก โดยไม่ต้องกลืน มันก็ระเบิดออกกลายเป็นพลังสุราอันมหาศาล พุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างกายในชั่วพริบตา!
เขายังมิทันได้ทะลวงระดับพลัง ทว่าพลังวิญญาณและตบะบำเพ็ญที่พุ่งทะยานขึ้นในตันเถียนอย่างฉับพลัน แทบจะระเบิดห้วงสำนึกตันเถียนของเขาให้แหลกเป็นชิ้นๆ!
ทว่าลู่หรานมิอาจรับรู้สิ่งใดได้อีกต่อไปแล้ว เพราะในวินาทีถัดมา
ตึง!
สมองของลู่หรานพลันดับวูบ ล้มพับลงกับพื้นทันที หากมิใช่เพราะเหยียนเทียนซินมือไวคว้าตัวเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ใบหน้าคงได้กระแทกพื้นอย่างจังไปแล้ว
เสี้ยววินาทีก่อนที่สติจะดับวูบลง ลู่หรานได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น:
[ดื่มสุราเข้มข้นพันปี ดื่มด่ำเต็มที่ ได้รับตบะบำเพ็ญ 1,000 ปี!]
---