บทที่ 87 เสาธงที่ประเทศ U ทิ้งไว้
บทที่ 87 เสาธงที่ประเทศ U ทิ้งไว้
"เฮ้อ... โล่งอกไปที"
ลวี่หย่งฉางยืนอยู่บนแท่นบัญชาการ ถอนหายใจอย่างโล่งอก: "พวกคุณรายงานช้ากว่ากำหนดไปสองนาที เกิดอะไรขึ้น?"
หางตาไป๋อี้เซวียนกระตุกยิกๆ
เกิดอะไรขึ้น?
จะให้เขาตอบยังไงดีล่ะ?!
มัวแต่เป่ายิ้งฉุบกันอยู่งั้นเหรอ?
"อะแฮ่ม..." ไป๋อี้เซวียนกระแอมไอเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน "ศาสตราจารย์ลวี่ครับ เมื่อกี้พวกเรากำลังหารือกันอยู่ครับว่าใครจะได้ลงจากเครื่องบินเป็นคนแรก"
ลวี่หย่งฉาง: "......"
"สภาพร่างกายของพวกคุณเป็นยังไงบ้าง?"
ลวี่หย่งฉางเปลี่ยนเรื่อง ไม่ได้ซักไซ้รายละเอียดการ "หารือ" ต่อ
ไป๋อี้เซวียนถอนหายใจโล่งอก ปรับน้ำเสียงให้เคร่งขรึมขึ้นทันที: "รายงานครับ! สภาพร่างกายนักบินอวกาศทั้งสามคนปกติดีครับ! พร้อมออกจากยานเพื่อปฏิบัติภารกิจบนดวงจันทร์ได้ทุกเมื่อครับ!"
"ดี! ดำเนินการตามแผนได้!"
ไป๋อี้เซวียนสูดหายใจลึก ปลดเข็มขัดนิรภัยบนตัวออกเป็นคนแรก
"ทุกคน เตรียมตัวออกจากยาน!"
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
นักบินอวกาศทั้งสามในชุดอวกาศเต็มยศ ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่ห้องปรับความดันท้ายเครื่องเสวียนนวี่-1
เมื่อไป๋อี้เซวียนกดสวิตช์ เสียงแจ้งเตือนชัดเจนก็ดังขึ้นในหมวกนิรภัยของทั้งสามคน
"กำลังปรับสมดุลแรงดัน..."
"สมดุลแรงดันเรียบร้อย!"
สิ้นเสียงแจ้งเตือน ภายในห้องปรับความดันก็กลายเป็นสภาวะสุญญากาศ
ไป๋อี้เซวียนส่งสายตาให้เซี่ยหว่านอี๋ข้างๆ พูดเสียงเบา: "หว่านอี๋ ตาเธอแล้ว!"
ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าทีม แววตาของเซี่ยหว่านอี๋ฉายแววตื่นเต้น
ชาวเซี่ยคนแรกที่ได้เหยียบดวงจันทร์ มนุษย์ผู้หญิงคนแรกที่ได้เหยียบดวงจันทร์!
สองตำแหน่งนี้ เปรียบเสมือนยากระตุ้นที่คอยกระตุ้นประสาทของเธออยู่ตลอดเวลา
เธอกลืนน้ำลาย ตวัดลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก
จากนั้น เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สองมือจับที่หมุนประตูวงกลมของห้องปรับความดันที่เชื่อมต่อกับภายนอก
เธอออกแรงหมุนเบาๆ ประตูขยับแล้ว
เมื่อประตูค่อยๆ เปิดออก บันไดเทียบยานสีเงินยวงก็ค่อยๆ เลื่อนลงมา
พร้อมกันนั้น ไฟแสดงสถานะสีเขียวบนกล้องวิดีโอที่ติดตั้งอยู่บนบันไดก็สว่างขึ้น
เลนส์กล้องค่อยๆ เคลื่อนไหว บันทึกทุกอริยาบถของเซี่ยหว่านอี๋อย่างซื่อตรง
ภาพทุกเฟรมถูกแปลงเป็นสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ส่งกลับไปยังโลกที่ห่างออกไป 4 แสนกิโลเมตรด้วยความเร็วแสง
……
ศูนย์ควบคุมภาคพื้นดิน
มองภาพที่ส่งมาแบบเบลอๆ บนหน้าจอ หัวใจของนักวิจัยทุกคนเต้นระรัว!
ลวี่หย่งฉางกลืนน้ำลาย กำหมัดแน่น ห้ามพลาดเด็ดขาดนะ!
เซี่ยหว่านอี๋ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง
ไม่กี่นาทีต่อมา สองเท้าของเธอก็เหยียบลงบนพื้นผิวดวงจันทร์ที่เต็มไปด้วยกรวดหินและฝุ่นผงอย่างมั่นคง ทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนนั้น!
เมื่อเธอชูธงแดงสดในมือโบกสะบัดใส่กล้อง ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการ ไม่สิ! ทั่วทั้งประเทศเซี่ย ต่างโห่ร้องกึกก้อง!
"สำเร็จ! เราทำสำเร็จแล้ว!"
ผอ.เฉาที่อยู่ข้างๆ ตบหลังลวี่หย่งฉางดังป้าบ: "ฮ่าๆๆ! ไอ้หนู ทำได้ดีมาก!"
"ในที่สุด ตอนนี้เราก็ตามทันประเทศ U แล้ว!"
มุมปากลวี่หย่งฉางยกยิ้มจางๆ พึมพำกับตัวเอง: "ตามทัน?"
"แค่ตามทันยังไม่พอหรอกครับ!"
บัญชีเวยป๋อทางการของข่าวประเทศเซี่ย รีบโพสต์บทความที่เตรียมไว้ล่วงหน้าทันที!
《ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับความสำเร็จในการลงจอดบนดวงจันทร์ของยานเสวียนนวี่-1 แห่งประเทศเซี่ย!》
……
เมื่อนักบินอวกาศทั้งสามเหยียบลงบนพื้นผิวดวงจันทร์ครบทุกคน กล้องถ่ายทอดสดก็หยุดทำงาน
เนื้อหาหลังจากนี้ ไม่เหมาะที่จะถ่ายทอดสดให้สาธารณชนรับรู้แล้ว!
"ธงแดงผืนนี้จะเอายังไงดี?"
เซี่ยหว่านอี๋โบกธงแดงในมือ ถามผ่านวิทยุสื่อสารเบาๆ
ได้ยินคำถามของเซี่ยหว่านอี๋ หงฟานหันไปมองรอบๆ โดยสัญชาตญาณ
เวิ้งว้างว่างเปล่า
พื้นดินเต็มไปด้วยกรวดหินและฝุ่นผงละเอียด
จู่ๆ วัตถุประหลาดอย่างหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขา
"เสานั่นมันคืออะไร?"
หงฟานพูดพลางชี้มือไปที่ไกลๆ
ไป๋อี้เซวียนมองตาม ขมวดคิ้ว พูดเสียงเบา: "น่าจะเป็นของที่คนประเทศ U ทิ้งไว้นะ?"
"ฉันจำได้ว่าแถวนี้เป็นจุดลงจอดของยานอพอลโล 11"
"ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ โดนทั้งรังสีคอสมิกและลมสุริยะกัดกร่อน ป่านนี้ธงคงกลายเป็นผุยผงไปหมดแล้วมั้ง"
หงฟานถึงบางอ้อ
"อย่างนี้นี่เอง! งั้นธงแดงของเรา..."
ไป๋อี้เซวียนหัวเราะเบาๆ: "วางใจเถอะ ศาสตราจารย์ลวี่คิดเรื่องนี้ไว้แล้ว"
"ธงแดงผืนนี้ของเรา ถ้าไม่โดนอุกกาบาตชน อย่างต่ำๆ ก็อยู่ได้หลายร้อยปี"
พูดจบ เขายักไหล่ เสริมต่อ: "แน่นอน ฉันหมายถึงในกรณีที่ดวงอาทิตย์ไม่เกิดความผิดปกตินะ"
"ส่วนจะปักธงของเราไว้ตรงไหน..." แววตาของไป๋อี้เซวียนฉายแววเจ้าเล่ห์ "เอาไปปักไว้ข้างเสาธงของประเทศ U เลยดีไหม จะได้เปรียบเทียบกันชัดๆ ไปเลย!"
หงฟานอึ้งไป ก่อนจะพูดอย่างหมั่นไส้: "ทำไมไม่ดึงเสาธงของประเทศ U ทิ้งไปเลยล่ะ? ยังไงมันก็โดนลมสุริยะกัดกร่อนจนแทบไม่เหลือสภาพแล้ว..."
พูดพลาง หงฟานก็ทำท่าจะเดินดุ่มๆ ไปที่เสาธงของประเทศ U
"ไม่ได้!" น้ำเสียงของไป๋อี้เซวียนเข้มขึ้นทันที เขาคว้าแขนหงฟานไว้หมับ พูดเสียงหนักแน่น "ไม่ว่ายังไง นี่ก็เป็นสัญลักษณ์สำคัญในประวัติศาสตร์การพัฒนาของมนุษยชาติ เราต้องให้ความเคารพขั้นพื้นฐาน!"
หงฟานชะงัก
เขาไม่เคยเห็นไป๋อี้เซวียนจริงจังขนาดนี้มาก่อน
วินาทีต่อมา ไป๋อี้เซวียนยักไหล่: "ศาสตราจารย์ลวี่กำชับฉันมาแบบนี้น่ะ เขาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่ก่อนบินขึ้นแล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้"
"ฉันฟังแล้วก็ดูมีเหตุผลดี งั้นธงของเรา ปักไว้ข้างๆ นั่นแหละ!"
หงฟาน: "......"
มองธงแดงสดตรงหน้า ไป๋อี้เซวียนเหม่อลอยไปชั่วขณะ: "สักวันหนึ่ง เราจะต้องปักธงแดงผืนนี้ให้ทั่วทั้งระบบสุริยะ!"
"วิสัยทัศน์แคบไป!" หงฟานหัวเราะแซว "ระบบสุริยะมันจะไปนับอะไร? ตามแผนการราชสำนักสวรรค์ของศาสตราจารย์ลวี่ ธงแดงผืนนี้ต้องปักให้ทั่วกาแล็กซีทางช้างเผือกต่างหาก!"
……
เหล่านักวิจัยในศูนย์ควบคุมภาคพื้นดิน หลังจากเฉลิมฉลองกันสั้นๆ ก็กลับไปประจำที่ของตัวเอง
ต่อจากนี้ คือส่วนที่สำคัญที่สุดของภารกิจลงจอดบนดวงจันทร์!
"ไป๋อี้เซวียน คุณรับผิดชอบเก็บตัวอย่างดินและหินดวงจันทร์!"
"หงฟาน คุณขับรถโรเวอร์ไปเก็บตัวอย่างที่จุดเป้าหมาย!"
"เซี่ยหว่านอี๋ คุณไปกับหงฟาน คอยระวังเหตุฉุกเฉิน!"
ลวี่หย่งฉางสั่งการด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ได้ยินเสียงในหูฟัง สีหน้าของนักบินอวกาศทั้งสามเริ่มจริงจังขึ้นทันที
งานทั้งหมดที่พวกเขาต้องทำต่อจากนี้ ล้วนเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับโครงการวังจันทราที่จะตามมา
นอกจากการวางระบบสื่อสารที่ครอบคลุมทั่วดวงจันทร์แล้ว พวกเขาจำเป็นต้องเก็บตัวอย่างเบื้องต้น เพื่อยืนยันความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรในพื้นที่เป้าหมายอีกครั้ง
---