บทที่ 2 การคำนวณนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้กลางห้องเรียน
บทที่ 2 การคำนวณนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้กลางห้องเรียน
"ลวี่หย่งฉาง! เธอจะทำอะไร!?"
เมื่อเห็นลวี่หย่งฉางลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมายังหน้าชั้นเรียน สีหน้าของศาสตราจารย์กวนฮว่าเหลียงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะตวาดเสียงดังลั่นทันที!
"ที่นี่คือห้องเรียน ตั้งสติหน่อย!"
เสียงดุด่าของกวนฮว่าเหลียงที่ดังเข้าหู กลับทำให้ลวี่หย่งฉางรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
เสียงดุแบบนี้ เขาไม่ได้ยินมานานนับสิบปีแล้ว!
ลวี่หย่งฉางเผยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า เขาพยักหน้าให้กวนฮว่าเหลียงเบาๆ "ศาสตราจารย์กวนครับ ขอโทษนะครับ ผมขอยืมใช้กระดานดำหน่อยครับ"
กวนฮว่าเหลียงทั้งตกใจทั้งโกรธ!
สอนหนังสือมาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีนักศึกษามาขอ "ยืม" กระดานดำในคาบเรียน!
วินาทีต่อมา เขาก็เห็นลวี่หย่งฉางเดินเข้ามาใกล้ หยิบปากกาไวท์บอร์ดจากบนโต๊ะบรรยายไปดื้อๆ
กวนฮว่าเหลียงโกรธจนหลุดขำ!
นี่เรียกว่ายืมที่ไหนกัน?
เขายังไม่ได้พยักหน้าอนุญาตเลยสักนิด!
นี่มันแย่งกันชัดๆ! !
"นักศึกษาลวี่ ฉันจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย..."
กวนฮว่าเหลียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มความโกรธในใจ แล้วพูดด้วยเสียงเรียบต่ำ: "กลับไปนั่งที่เดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะทำโทษสถานเบา แต่ถ้า..."
ลวี่หย่งฉางยืดตัวตรง สายตาลึกซึ้งมองไปที่กวนฮว่าเหลียงแวบหนึ่ง
รูม่านตาของกวนฮว่าเหลียงหดเกร็งเล็กน้อย คำพูดที่กำลังจะพูดต่อเหมือนติดอยู่ในลำคอ
เขาอดนึกถึงสมัยที่ตนเองยังเป็นนักศึกษาวิจัยไม่ได้
ในตอนนั้น อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาก็มีรัศมีแห่งความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัดขืนแบบนี้เช่นกัน!
แต่คนตรงหน้าเขา เป็นแค่นักศึกษาปีสองเท่านั้นนะ!
ส่วนอาจารย์ที่ปรึกษาของเขา คือหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้าของ 'ประเทศเซี่ย' ในยุคนั้น!
ในเวลานี้ ไม่ใช่แค่กวนฮว่าเหลียง แม้แต่นักศึกษาที่นั่งอยู่ด้านล่างต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง!
"บัดซบ... ไอ้ลวี่หย่งฉาง... มันบ้าไปแล้วเหรอวะ?"
นักศึกษาชายรูปร่างผอมแห้ง สวมแว่นกรอบดำ มองเหตุการณ์หน้าชั้นเรียนด้วยความตกตะลึง พึมพำกับตัวเองว่า "มัน... อยากโดนไล่ออกหรือไงเนี่ย? !"
นักศึกษาชายคนนี้ชื่อ 'อู๋ฉี' เป็นรูมเมทของลวี่หย่งฉาง และเมื่อครู่เขาก็เป็นคนปลุกลวี่หย่งฉางขึ้นมา
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ลวี่หย่งฉางที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียน จะกล้าทำเรื่องสะท้านฟ้าสะเทือนดินกลางคาบฟิสิกส์มหาวิทยาลัยแบบนี้!
……
ลวี่หย่งฉางไม่ได้สนใจความตกใจของกวนฮว่าเหลียงและเพื่อนร่วมชั้น
เขาหันหน้าเข้าหากระดานดำ กระชับปากกาไวท์บอร์ดในมือ แล้วจรดปลายปากกาลงไปอย่างแน่วแน่!
สูตรคำนวณแถวหนึ่งปรากฏขึ้นบนกระดานดำอย่างชัดเจน
ตัวอักษรสวยงามเป็นระเบียบ ทำเอาศาสตราจารย์กวนฮว่าเหลียงตาลุกวาว
ฝีมือการเขียนกระดานระดับนี้ ถ้าไม่มีประสบการณ์หลายปีคงทำไม่ได้แน่!
แต่ไม่นาน คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น
สูตรคำนวณแถวนี้ ไม่น่าใช่ความรู้ที่นักศึกษาปริญญาตรีเคยได้สัมผัส!
แววตาของศาสตราจารย์กวนฮว่าเหลียงฉายแววสงสัยใคร่รู้
เขาหยุดท่าทีที่จะไล่ลวี่หย่งฉางออกไป เปลี่ยนมายืนกอดอกเงียบๆ มองดูสิ่งที่ลวี่หย่งฉางเขียนบนกระดาน
เมื่อสูตรคำนวณและแผนภาพจำลองปรากฏขึ้นทีละบรรทัด คิ้วของศาสตราจารย์กวนฮว่าเหลียงก็ยิ่งขมวดมุ่น
ถ้าเขาดูไม่ผิด นี่มันเนื้อหาเกี่ยวกับนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้!
แต่ว่า... ไอ้หนูลวี่หย่งฉางไปรู้วิชาพวกนี้มาจากไหน? !
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นองค์ความรู้ที่เกินระดับนักศึกษาปริญญาตรีไปไกลโข ความโกรธในแววตาของกวนฮว่าเหลียงก็มลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกชื่นชมในความอัจฉริยะ!
นี่มันสมบัติล้ำค่าของประเทศเซี่ยในอนาคตเลยนะ!
กวนฮว่าเหลียงมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงของลวี่หย่งฉางด้วยความปลาบปลื้มใจ!
พฤติกรรมปีนเกลียวเล็กๆ น้อยๆ ของลวี่หย่งฉางเมื่อครู่ ถูกเขาโยนทิ้งไปไว้หลังสมองจนหมดสิ้น
อัจฉริยะนี่! มันก็ย่อมต้องมีอภิสิทธิ์กันบ้าง!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกี้อีกฝ่ายก็ขอโทษแล้วด้วย!
ตอนนี้บนกระดานดำเต็มไปด้วยความรู้เกี่ยวกับนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ รวมถึงแผนภาพจำลองของอุปกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชัน
กวนฮว่าเหลียงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
เนื้อหาการวิจัยโครงการนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ของประเทศเซี่ยในปัจจุบัน ได้ก้าวหน้ามาถึงขั้นนี้พอดี
ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากขัดจังหวะลวี่หย่งฉาง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
มือที่ถือปากกาไวท์บอร์ดของลวี่หย่งฉางชะงักกึก!
"ที่ไม่พอแล้ว..."
ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันมองไปที่จอรับภาพโปรเจคเตอร์ด้านข้าง!
เขาขยับเท้าก้าวไป แล้วใช้ปากกาไวท์บอร์ดเขียนสูตรคำนวณลงบนจอโปรเจคเตอร์ทันที!
ปากกาไวท์บอร์ดไม่เหมาะสำหรับเขียนบนจอโปรเจคเตอร์
แต่ลวี่หย่งฉางในเวลานี้ ไม่สนเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นแล้ว
เขามีความต้องการที่เร่งด่วนอย่างที่สุด!
เขาต้องการระบายพายุตัวอักษรในสมองออกมาใส่พื้นที่ว่างตรงหน้าให้ได้มากที่สุด!
ลวี่หย่งฉางเขียนเร็วมาก กวนฮว่าเหลียงยังไม่ทันได้ห้าม ตัวอักษรจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบนจอรับภาพสีขาวโพลน
กวนฮว่าเหลียงยังไม่ทันได้รู้สึกเสียดายของ ก็ถูกเนื้อหาตรงหน้าดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน
นี่คือ...
รูม่านตาของกวนฮว่าเหลียงหดเกร็ง
นี่คือโครงสร้างของวัสดุชนิดใหม่!
กวนฮว่าเหลียงค้นหาความทรงจำในสมองโดยไม่รู้ตัว
แต่ต่อให้ค้นจนทั่วสมอง เขาก็ไม่คุ้นกับวัสดุชนิดนี้เลยสักนิด!
"นี่... นี่มันคืออะไรกันแน่..."
กวนฮว่าเหลียงพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น แสงสะท้อนวูบหนึ่งก็แยงเข้าที่หางตา
เขามองตามแสงสะท้อนไป เห็นนักศึกษาหลายคนกำลังถือโทรศัพท์มือถืออัดวิดีโอเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่
สีหน้าของกวนฮว่าเหลียงเคร่งขรึมทันที
แม้เขาจะไม่รู้แน่ชัดว่าสิ่งที่ลวี่หย่งฉางเขียนคืออะไร แต่สัญชาตญาณนักวิจัยของเขาบอกว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นแก่นความรู้ที่สำคัญที่สุด!
จะให้รั่วไหลออกไปง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด!
เขาตวาดเสียงต่ำ: "ทุกคน วางมือถือลง หยุดถ่ายเดี๋ยวนี้!"
หลังจากคิดวิเคราะห์ครู่หนึ่ง กวนฮว่าเหลียงก็พูดเสริมขึ้นอีกประโยค: "ห้ามออกจากห้องเรียนโดยพลการ!"
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ลวี่หย่งฉางค่อยๆ หยุดมือลง
"ที่เธอเขียนตอนท้าย คือวิธีสังเคราะห์วัสดุชนิดใหม่เหรอ?"
เสียงของกวนฮว่าเหลียงดังมาจากด้านข้าง
ลวี่หย่งฉางหันกลับมา พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเรียบง่าย: "ถูกต้องครับ"
เขากวาดสายตามองเพื่อนร่วมชั้นด้านล่างที่กำลังตกตะลึง แล้วลดเสียงลงพูดกับอาจารย์: "ศาสตราจารย์ครับ วัสดุชนิดนี้สามารถแก้ปัญหายากที่สุดของนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ครับ"
รูม่านตาของกวนฮว่าเหลียงเบิกกว้าง
ปัญหาใหญ่ที่สุดที่ขัดขวางความสำเร็จของนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ ก็คืออุณหภูมิสูงนับร้อยล้านองศาที่เกิดจากปฏิกิริยาฟิวชัน!
เขาหันขวับกลับไปมองตัวอักษรที่เขียนเต็มจอโปรเจคเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอีกครั้ง
"วัสดุนี้... มีประโยชน์ยังไง?"
น้ำเสียงของกวนฮว่าเหลียงเจือไปด้วยความสั่นเครือ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นศาสตราจารย์ภาควิชาฟิสิกส์ ไม่ได้เชี่ยวชาญด้านวัสดุศาสตร์
แต่... นิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้เชียวนะ!
นี่คือโจทย์ปัญหาที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์ต้องปวดหัวมานักต่อนัก!
แม้ในใจลึกๆ เขาจะยังมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นขั้นตอนการอนุมานที่ละเอียดยิบย่อยและแน่นขนัดบนนั้น ความสงสัยในใจเขาก็มลายหายไปสิ้น
ขั้นตอนการอนุมานที่รัดกุมขนาดนี้ การใช้สูตรที่ช่ำชองขนาดนี้...
เขาถึงขั้นสงสัยว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คือปรมาจารย์วงการวิทยาศาสตร์ที่แฝงตัวมาหรือเปล่า!
"วัสดุชนิดนี้ สามารถรองรับความร้อนสูงจากนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้สมบูรณ์แบบ เมื่อใช้ร่วมกับ 'สเตลลาเรเตอร์' ก็จะสามารถทำนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ให้เป็นจริงได้อย่างสมบูรณ์ครับ!"
(สเตลลาเรเตอร์ คือ เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชัน เป็น "กรงแม่เหล็กรูปทรงโดนัทบิดเกลียว" ที่เอาไว้ขังความร้อนระดับร้อยล้านองศา (พลาสมา) เพื่อสร้างพลังงานเลียนแบบดวงอาทิตย์)
แววตาของลวี่หย่งฉางเป็นประกายลึกลับ เขาพูดเสียงต่ำว่า: "ศาสตราจารย์ครับ ผมต้องการให้ท่านช่วยพิสูจน์ผลการคำนวณของผม!"