บทที่ 193 พายุฝุ่นดาวอังคาร

บทที่ 193 พายุฝุ่นดาวอังคาร

"ศาสตราจารย์ครับ ถึงแล้วครับ"

เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยดังแว่วมาจากภายนอก

เสียงดูไกลโพ้นเหลือเกิน

สติสัมปชัญญะของลวี่หย่งฉางค่อยๆ กลับคืนมา ความรู้สึกหนักอึ้งและเชื่องช้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนส่งผ่านมาตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย

เหมือนกับตัวเองอยู่ในภาพยนตร์สโลว์โมชั่น

สมองสั่งการไปแล้ว แต่ร่างกายกลับตอบสนองช้าไปหลายจังหวะ

หลังใช้ความพยายามอยู่พักใหญ่ ท่ามกลางเสียงเรียกเบาๆ ของซีโร่ ลวี่หย่งฉางค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เห็นของเหลวสีเหลืองอ่อนตรงหน้า ลวี่หย่งฉางตื่นตระหนกแวบหนึ่ง

แต่เขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

แคปซูลน้ำลึก

เพื่อประหยัดทรัพยากรให้มากที่สุด หลังจากเข้าแคปซูลน้ำลึกและสั่งการออกเดินทาง ลวี่หย่งฉางก็เลือกที่จะเข้าสู่ภาวะจำศีล

ลูกตาลวี่หย่งฉางกลอกไปมา สั่งการในสมองอย่างรวดเร็ว

อุปกรณ์อ่านคลื่นสมองรับรู้ข้อมูล

วินาทีต่อมา สารเหลวน้ำลึกสีเหลืองอ่อนตรงหน้าเริ่มลดระดับลง

ความรู้สึกถูกดูดออกเบาๆ เกิดขึ้นในปอด

นั่นคือท่อช่วยหายใจที่สร้างจากนาโนโรบอตกำลังดูดสารเหลวน้ำลึกที่เต็มปอดออกไป

ไม่กี่นาทีต่อมา ตัวอักษรโฮโลแกรมปรากฏขึ้นที่ประตูแคปซูลน้ำลึกตรงหน้าเขา

【กู้คืนสารเหลวน้ำลึกเสร็จสิ้น】

【กู้คืนท่อช่วยหายใจเสร็จสิ้น】

【ศาสตราจารย์ลวี่ ยินดีต้อนรับสู่ดาวอังคารครับ】

【ประตูกำลังจะเปิด...】

เสียงระบบไฮดรอลิกทำงานเข้าหูลวี่หย่งฉาง

มองประตูแคปซูลที่ค่อยๆ เปิดออก ลวี่หย่งฉางแววตาฉายแววตื่นเต้น

ดาวอังคาร!

เขาจะได้เหยียบดาวเคราะห์นอกโลกแล้ว!

ฉากนี้ สำหรับลวี่หย่งฉาง เหมือนกับความฝันไม่มีผิด!

เขามือสั่นเทาเล็กน้อย ถอดอุปกรณ์อ่านคลื่นสมองบนศีรษะออก จากนั้นถอดหน้ากากที่ครอบปากและจมูกออก

"แค่กๆๆ!"

เขาเผลอสูดหายใจลึกโดยสัญชาตญาณ

สารเหลวน้ำลึกที่ตกค้างในปอดมอบประสบการณ์อันเลวร้ายให้เขา

ลวี่หย่งฉางเช็ดสารเหลวน้ำลึกที่ไหลออกมาจากปากและจมูก พลางเดินโซเซออกจากแคปซูลน้ำลึก

ด้วยการนำทางของซีโร่ ลวี่หย่งฉางมาถึงห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ยานเอิร์ธยังคงอยู่ในวงโคจรค้างฟ้าของดาวอังคาร

ดังนั้น... ห้องอาบน้ำในสภาวะไร้น้ำหนักจึงสร้างความลำบากให้เขาไม่น้อย

หลังจากทุลักทุเลอยู่พักใหญ่ เขาก็ทำความสะอาดร่างกายได้สำเร็จอย่างยากลำบาก และเปลี่ยนมาใส่ชุดอวกาศรัดรูปที่สะอาดสะอ้าน

……

ห้องบัญชาการยานเอิร์ธ

"หย่งฉาง ถึงแล้วสินะ?"

ทันทีที่เดินเข้าห้องบัญชาการ ลวี่หย่งฉางก็เห็นท่านประธานสภายืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์ภายนอก

ลวี่หย่งฉางรีบเดินเข้าไปหาท่านประธานสภา

ผ่านหน้าต่างวงกลม ดาวเคราะห์สีแดงฉานปรากฏแก่สายตาเขา

"ครับ ในที่สุดเราก็มาถึง" ลวี่หย่งฉางพูดด้วยความตื้นตัน "นี่คือบ้านของพวกเราในอีก 5 ปีข้างหน้าครับ"

"คนอื่นๆ ล่ะ?"

ท่านประธานสภาละสายตา หันไปมองทิศทางหนึ่งในยานเอิร์ธ: "ส่วนใหญ่ยังจำศีลอยู่ใช่ไหม?"

"หลังจากพวกเราลงไปแล้ว ทีมสำรวจชุดที่สองถึงจะถูกปลุกครับ"

ลวี่หย่งฉางพยักหน้าเบาๆ

จริงด้วย

จะให้คน 500 ล้านคนลงจอดบนดาวอังคารพร้อมกัน คงเป็นเรื่องเพ้อฝันเกินไป

ภาพโฮโลแกรมของซีโร่ปรากฏขึ้นข้างกายเขาเงียบๆ

"ท่านประธานสภา ศาสตราจารย์ครับ ยานเอิร์ธกำลังจะเข้าเทียบท่าที่ท่าอวกาศยานดาวอังคารครับ"

"กรุณากลับไปประจำที่นั่งด่วนครับ"

ลวี่หย่งฉางหันไปมองหน้าต่างทางขวา

นอกหน้าต่าง สิ่งปลูกสร้างทรงกลมแบนที่มีโครงสร้างคล้ายกับท่าอวกาศยาน 【เจี้ยนมู่】 ลอยนิ่งอยู่ในห้วงอวกาศลึก

ท่าอวกาศยานดาวอังคาร

สถานที่สร้างยานอวกาศของมนุษยชาติในอนาคต

ใต้ท่าอวกาศยานดาวอังคาร มีริบบิ้นเส้นตรงยาวเหยียดเช่นกัน

ริบบิ้นยื่นตรงดิ่งลงสู่พื้นดิน

นั่นคือลิฟต์อวกาศ 【สวินมู่】ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองดาวอังคาร

(สวินมู่: ต้นไม้ยักษ์ในตำนาน มาจากคัมภีร์ซานไห่จิง)

……

ลิฟต์อวกาศ 【สวินมู่】

ลวี่หย่งฉางประคองท่านประธานสภา เดินเข้าสู่ลิฟต์อวกาศช้าๆ

เขากวาดสายตามองทุกคนเงียบๆ

อาจเพราะจะได้เหยียบพื้นดินต่างดาว ใบหน้าของนักวิจัยทุกคนจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้นและคาดหวัง

ได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศ ลวี่หย่งฉางก็ค่อยๆ ยิ้มออกมา

ความหมองหม่นจากการถูกบีบให้หนีออกจากโลกจางหายไปกว่าครึ่งในวินาทีนี้

เขาหาที่นั่งให้ตัวเองและท่านประธานสภา หลังจากคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ลวี่หย่งฉางสูดหายใจลึก สั่งการลงจอด

"ซีโร่ เดินเครื่อง 【สวินมู่】!"

"รับทราบครับ!" เสียงซีโร่ตอบกลับทันที

พร้อมกันนั้น เสียงหึ่งๆ เบาๆ ก็ดังขึ้น!

ต่างจาก 【เจี้ยนมู่】 และ 【บาเบล】 ลิฟต์อวกาศ 【สวินมู่】 ตั้งอยู่บนดาวอังคาร

ด้วยมวลและแรงโน้มถ่วงที่น้อยกว่าของดาวอังคาร ความยาวของ 【สวินมู่】 จึงไม่ถึงครึ่งของสองแห่งแรก

35,000 กิโลเมตร

ดังนั้น การเดินทางลงจอดบนดาวอังคารครั้งนี้จึงสั้นกว่ามาก

หลังจากลิฟต์อวกาศเริ่มทำงาน ภาพโฮโลแกรมก็ค่อยๆ กางออกต่อหน้าทุกคน

เริ่มเล่นวิดีโอแนะนำเมืองดาวอังคารโดยสังเขป

"เมืองดาวอังคารประกอบด้วย 5 ส่วน รองรับประชากรได้ทั้งหมด 500 ล้านคนครับ"

สิ้นเสียงสังเคราะห์ของซีโร่ ภาพถ่ายทางอากาศก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

อาคารทรงครึ่งวงกลมสีขาวขนาดมหึมา 5 แห่ง

เรียงตัวคล้ายอักษร หุย (回)

โครงสร้างแยกส่วนแบบนี้เพื่อแบ่งแยกโซนการใช้งานให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เมืองดาวอังคารทั้งเมือง แบ่งตามฟังก์ชันได้ 4 ส่วน

เมืองที่ 1 และ 2 รับผิดชอบด้านการวิจัยเป็นหลัก เมืองที่ 3 คือโซนที่อยู่อาศัย เมืองที่ 4 แบ่งเป็นโซนโกดังเก็บของ

ส่วนเมืองที่ 5 ตรงกลาง เป็นโซนฟังก์ชันสำคัญที่เชื่อมต่อกับลิฟต์อวกาศ รับผิดชอบการขนส่งวัสดุ

"เพื่อความสะดวกในการก่อสร้าง โครงสร้างหลักของเมืองดาวอังคารเป็นโครงเหล็กและวัสดุห่อหุ้ม" เสียงซีโร่ดังขึ้นอีกครั้ง "แม้จะเป็นโครงสร้างแบบวัสดุห่อหุ้ม แต่ทุกคนวางใจในความแข็งแรงของเมืองดาวอังคารได้แน่นอนครับ"

สิ้นเสียง แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เริ่มส่งมาจากใต้เท้า

ตามมาด้วยความรู้สึกชะลอตัวอย่างชัดเจน

ลิฟต์อวกาศเปิดระบบฉุกเฉินอัตโนมัติ ความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลงอย่างรวดเร็ว

เสียงฮือฮาเบาๆ ดังมาจากทั่วห้องโดยสาร

ลวี่หย่งฉางหันไปมองนอกหน้าต่างข้างตัว

สีแดงฉาน

พายุฝุ่นดาวอังคารอันไร้ขอบเขตบดบังท้องฟ้า กลืนกินลิฟต์อวกาศที่เชื่อมฟ้าดินไว้

แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งมาจากใต้เท้าอย่างต่อเนื่อง

"หย่งฉาง?" ท่านประธานสภาที่อยู่ข้างๆ แววตาฉายแววกังวล ถามเสียงเบา "เกิดอะไรขึ้น?"

ลวี่หย่งฉางละสายตากลับมา ยักไหล่ พูดอย่างจนใจ: "ท่านประธานสภาครับ ดูเหมือนโชคเราจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"หมายความว่าไง?"

ได้ยินคำพูดของลวี่หย่งฉาง สีหน้ากังวลของชายชรายิ่งชัดเจนขึ้น

นี่มันลิฟต์อวกาศนะ!

ถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา...

ชายชราไม่กล้าคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เลย

"ท่านประธานสภาครับ พายุฝุ่นดาวอังคารครับ" ยังไม่ทันที่ลวี่หย่งฉางจะตอบ ซีโร่ก็ชิงตอบก่อน

สิ้นเสียงซีโร่ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในห้องโดยสารยิ่งดังขึ้น

---