บทที่ 184 สวัสดี มนุษย์

บทที่ 184 สวัสดี มนุษย์

หลายวันต่อมา

ภายในท่าอวกาศยาน 【เจี้ยนมู่】

ไป๋อี้เซวียนและลูกทีมอีกห้าคนสวมชุดอวกาศ นั่งสงบนิ่งอยู่ในห้องนักบินของยานหลวนเนี่ยวรุ่นที่ 1 ที่ได้รับการดัดแปลง

มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นท่าอวกาศยานสีเงินวาววับที่สร้างจากโลหะผสมความแข็งแรงสูง แววตาของไป๋อี้เซวียนฉายแววทึ่งในใจ

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากชื่นชม เสียงของหงฟานที่อยู่ข้างๆ ก็ขัดจังหวะอารมณ์สุนทรีย์ของเขาเสียก่อน

"จุ๊ๆๆ นี่น่ะเหรอยานหลวนเนี่ยว!"

"ฉันเคยเห็นแต่ในห้องจำลองการบิน!"

"แผงควบคุมที่เรียบง่ายนี่! เบาะนั่งนี่!"

"เทียบกับเสวียนนวี่-2 ลำเก่าของพวกเราแล้ว... ลำเก่านี่ขยะชัดๆ!"

มุมปากไป๋อี้เซวียนกระตุก ถลึงตาใส่หงฟานที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือเบาๆ แล้วเปิดวิทยุสื่อสาร

"ศูนย์บัญชาการ การเตรียมพร้อมเสร็จสิ้น พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ"

เสียงตอบรับจากลวี่หย่งฉางดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

"รับทราบ"

"อนุญาตให้ออกเดินทาง"

"ประตูหมายเลขหนึ่งของท่าอวกาศยาน 【เจี้ยนมู่】 จะเปิดในอีกหนึ่งนาที โปรดระวัง"

สัญญาณวิทยุตัดไป

ไป๋อี้เซวียนสูดหายใจลึก พูดผ่านช่องสัญญาณวิทยุภายในทีม: "ทุกคน ตั้งสติให้ดี"

"นี่เป็นภารกิจแรกของทีมใหม่เรา ฉันไม่อยากให้มีความผิดพลาดเกิดขึ้น!"

ได้ยินเสียงตอบรับจากลูกทีมทั้งห้าคนเรียงตามลำดับ ไป๋อี้เซวียนกดปุ่มบนแผงควบคุมตรงหน้าเบาๆ

ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที

ใจกลางภาพโฮโลแกรม คือแบบจำลองสามมิติของยานหลวนเนี่ยวรุ่นที่ 1

รอบๆ ภาพจำลอง คือข้อมูลรายละเอียดของแต่ละส่วนของยานในขณะนี้

"กัปตันไป๋อี้เซวียน เครื่องขับดันฮอลล์ของยานหลวนเนี่ยวรุ่นที่ 1 จะเริ่มทำงานในอีกหนึ่งนาทีครับ"

เสียงสังเคราะห์ที่ดูเป็นเครื่องจักรเล็กน้อยดังขึ้นในห้องนักบิน

นั่นคือร่างจำลองปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำที่ซีโร่สร้างขึ้น

เพื่อความสะดวก ปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำทั้งหมดในสหพันธ์จะถูกเรียกว่า 'อี้' (หนึ่ง)

"อี้ ป้อนพิกัดเป้าหมายเข้าสู่คอมพิวเตอร์ประจำเครื่องแล้ว คำนวณเส้นทางการบินที่ดีที่สุด" ไป๋อี้เซวียนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้กัปตันที่หนานุ่ม พูดอย่างสบายใจ

"รับทราบครับ"

"จุดหมาย: ดวงจันทร์ กำลังคำนวณเส้นทางการบินที่เหมาะสมที่สุด"

"คำนวณเส้นทางการบินสำเร็จ"

แทบไม่ต้องรอ ภาพโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

แผนที่ดาวระบบโลก-ดวงจันทร์ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

ในแผนที่ เส้นประสีขาวโค้งเป็นครึ่งวงกลมเชื่อมต่อระหว่างท่าอวกาศยาน 【เจี้ยนมู่】 กับดวงจันทร์ที่อยู่อีกด้านของโลก

ในเส้นประ มีการระบุจุดเร่งความเร็ว จุดลดความเร็ว และความเร็วแบบเรียลไทม์ในทุกวินาทีอย่างชัดเจน

"กัปตันไป๋อี้เซวียน ยืนยันการบินตามเส้นทางนี้หรือไม่ครับ?"

เสียงถามของอี้ดังขึ้น

"ตกลง เตรียมบินขึ้นได้!"

เห็นประตูยานที่ปิดสนิทด้านหน้ายานหลวนเนี่ยวค่อยๆ แยกออก ไป๋อี้เซวียนยืดตัวตรง ยืนยันคำสั่งทันที

"รับทราบ!"

สิ้นเสียงอี้ แรงสั่นสะเทือนเบาๆ และแรงกระชากก็ส่งผ่านมายังร่างกายทุกคน

เนื่องจากยังไม่ได้ออกจากท่าอวกาศยาน ความเร็วของยานหลวนเนี่ยวในตอนนี้จึงช้ามาก แสงจากเครื่องขับดันฮอลล์ท้ายยานก็ดูสลัวๆ

ผ่านอุโมงค์มืดสลัวที่เต็มไปด้วยไฟสัญญาณ ภาพอวกาศอันเวิ้งว้างก็ปรากฏแก่สายตาทุกคนอีกครั้ง

ระยะทางระหว่างโลกกับดวงจันทร์ไม่ไกลนัก ดังนั้น ยานหลวนเนี่ยวรุ่นที่ 1 จึงไม่ได้ใช้กำลังขับเคลื่อนสูงสุด เพียงแค่ "ค่อยๆ" บินไปดวงจันทร์ด้วยอัตราเร่งที่ทุกคนรับไหว

ภายใต้การควบคุมของอี้ การเดินทางครั้งนี้ดูสบายๆ เป็นพิเศษ

ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่า ต่อให้ไม่มีนักบินทั้งหกคนนี้ ยานหลวนเนี่ยวลำนี้ก็สามารถลงจอดบนดวงจันทร์ได้อย่างปลอดภัย

แน่นอน ตามคำพูดของหงฟาน ชาตินี้เขาไม่อยากเจอสถานการณ์ที่ต้องบังคับยานด้วยตัวเองเลย

ด้วยความช่วยเหลือจากปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำอย่างอี้และปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงอย่างซีโร่ การบังคับยานด้วยมือจะเกิดขึ้นในสองสถานการณ์เท่านั้น

หนึ่ง ยานเสียหาย สูญเสียฟังก์ชันสำคัญบางส่วน

สอง สงคราม

และในกรณีส่วนใหญ่ สองสถานการณ์นี้มักจะเกิดขึ้นพร้อมกัน

"เรียกศูนย์บัญชาการภาคพื้นดิน เราถึงแล้ว"

ไป๋อี้เซวียนเปิดสวิตช์วิทยุอย่างชำนาญ รายงานลวี่หย่งฉางที่อยู่ไกลออกไปบนโลก

หลังความหน่วงช่วงสั้นๆ เสียงลวี่หย่งฉางก็ตอบกลับมา: "รับทราบ ดำเนินการตามแผน"

……

ไป๋อี้เซวียนปลดเข็มขัดนิรภัยเป็นคนแรก เปิดใช้งานรองเท้าแม่เหล็กไฟฟ้าที่สวมอยู่

แรงดูดตรึงเท้าเขาไว้กับพื้นยานอย่างมั่นคง

เขาลุกขึ้น เดินไปที่ห้องโดยสารของยานหลวนเนี่ยวอย่างคล่องแคล่วราวกับเดินอยู่บนพื้นโลก

อีกห้าคนก็รีบลุกขึ้น เดินตามเขาไป

ผลักประตูห้องโดยสารเข้าไป ในห้องโดยสารที่ได้รับการดัดแปลงเล็กน้อย มีเครื่องจักรขนาดมหึมาตั้งอยู่

เนื่องจากเทคโนโลยียังอยู่ในขั้นทดลอง อุปกรณ์สื่อสารควอนตัมระยะไกลในตอนนี้จึงดูเทอะทะเป็นพิเศษ

มองเครื่องจักรขนาดประมาณ 50x50 เมตรตรงหน้า แอนดรูว์ที่เดินตามหลังไป๋อี้เซวียนอดอุทานไม่ได้

"นี่คืออุปกรณ์สื่อสารระยะไกลที่ศาสตราจารย์ลวี่พูดถึงเหรอ... ใหญ่ชะมัด!"

หงฟานข้างๆ พยักหน้าเงียบๆ: "มิน่าล่ะถึงให้เราขับยานหลวนเนี่ยว"

"ของพรรค์นี้ ถ้าเป็นเสวียนนวี่-2 คงยัดไม่เข้าแน่"

ท่ามกลางเสียงอุทานของทุกคน ไป๋อี้เซวียนก้าวไปข้างหน้า กดปุ่มสองสามปุ่มตามคำสั่งที่ลวี่หย่งฉางเคยบอกไว้

อุปกรณ์เริ่มทำงาน

ไฟสถานะทยอยสว่างขึ้นทีละดวง

เมื่อไฟสถานะทุกดวงเปลี่ยนเป็นสีเขียว ไป๋อี้เซวียนเปิดวิทยุอีกครั้ง: "ศาสตราจารย์ครับ การเตรียมพร้อมเสร็จสิ้นแล้วครับ"

……

ศูนย์บัญชาการภาคพื้นดิน

ในห้องปฏิบัติการแยกต่างหาก หน้าเครื่องจักรขนาดมหึมาเช่นเดียวกัน นักวิจัยในชุดกาวน์ขาวยืนอยู่หลายคน

"เฮ้อ" ลวี่หย่งฉางมองอุปกรณ์ยักษ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่น ส่ายหน้าอย่างจนใจ

"ใหญ่เกินไปแล้ว!"

"ขนาดของเจ้านี่ เกือบจะเท่าศูนย์คอมพิวเตอร์ควอนตัมของซีโร่แล้วนะเนี่ย"

ทังเหวินซานที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มอย่างจนปัญญาเมื่อได้ยินคำบ่นของลวี่หย่งฉาง

"ศาสตราจารย์ลวี่ครับ ช่วยไม่ได้จริงๆ"

"ลำพังแค่โฟตอนคู่เดียว ประสิทธิภาพในการส่งข้อมูลมันต่ำเกินไปครับ นอกเสียจากว่าคุณจะทนความเร็วที่ช้ายิ่งกว่าอินเทอร์เน็ตแบบ Dial-up ได้ ไม่งั้นก็..."

นึกถึงการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตผ่านสายโทรศัพท์ที่มีอยู่แค่ในหนังสือ ลวี่หย่งฉางตัวสั่น

ไม่ได้การ!

ขืนส่งไฟล์เสียงไฟล์เดียวต้องรอเป็นนาที ของแบบนี้สร้างออกมาจะมีประโยชน์อะไร?

"ศาสตราจารย์ครับ การเตรียมพร้อมเสร็จสิ้นแล้วครับ"

เสียงชัดเจนของไป๋อี้เซวียนดังมาจากลำโพงข้างๆ

ลวี่หย่งฉางสีหน้าเคร่งขรึม รีบเดินไปที่อุปกรณ์สื่อสารควอนตัมระยะไกล เคาะคีย์บอร์ดเบาๆ ส่งข้อความที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกไป

พร้อมกันนั้น เขาถามผ่านช่องสัญญาณวิทยุ: "ได้รับข้อความไหม?"

……

ดวงจันทร์

ไม่กี่วินาทีหลังจากสิ้นเสียงไป๋อี้เซวียน ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอตรงหน้าเขา

"สวัสดี มนุษย์"

1.26 วินาทีต่อมา เสียงของลวี่หย่งฉางก็ดังขึ้นในหูฟังของทุกคน

"ได้รับข้อความไหม?"

---

________________