บทที่ 183 ทีมรบใหม่
บทที่ 183 ทีมรบใหม่
"หมายความว่าไงครับ?"
ทังเหวินซานขมวดคิ้วแน่น: "นี่ไม่ใช่การสื่อสารระยะไกลเหรอครับ?"
"ปฏิกิริยาระยะไกลของควอนตัมผ่านการพิสูจน์แล้ว..."
ลวี่หย่งฉางส่ายหน้าอย่างมีความนัย ขัดจังหวะทังเหวินซาน
"ไม่ถูกครับ การสื่อสารระยะไกลแบบนี้ เป็นแค่ทางลัดเท่านั้น"
"ศาสตราจารย์ทัง ไม่สังเกตเหรอครับว่า อุปกรณ์สื่อสารระยะไกลของเรา แต่ละเครื่องสามารถติดต่อได้เฉพาะกับเครื่องคู่ของมันเท่านั้น?"
"โฟตอนคู่พัวพันหนึ่งคู่ สร้างอุปกรณ์สื่อสารระยะไกลได้แค่หนึ่งคู่"
"และอุปกรณ์คู่นี้ ก็รับข้อมูลได้จากอีกฝ่ายเท่านั้น"
"อุปกรณ์สื่อสารปกติ ไม่เคยมีข้อจำกัดแบบหนึ่งต่อหนึ่งนะครับ"
ทังเหวินซานสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ภายใต้ความปิติยินดีจากการทดลองที่ประสบความสำเร็จ เขาเผลอมองข้ามจุดสำคัญนี้ไปโดยไม่รู้ตัว
"อีกอย่าง เราต้องส่งเครื่องปลายทางไปยังจุดหมายก่อน ถึงจะทำการสื่อสารระยะไกลกับตำแหน่งเป้าหมายได้" ลวี่หย่งฉางพูดต่อ "นั่นหมายความว่า หากเราต้องการสื่อสารกับอารยธรรมอื่น เราก็ยังต้องพึ่งพาคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งเป็นวิธีการสื่อสารที่ 'เชื่องช้า' สุดขีดอยู่ดี"
"ยกเว้นแต่เราจะส่งเครื่องปลายทางควอนตัมไปให้พวกเขาก่อนเครื่องหนึ่ง"
ทังเหวินซานขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเบา: "แต่... แต่นี่เป็นข้อจำกัดของการสื่อสารควอนตัมระยะไกล เราเลี่ยงไม่ได้นะครับ"
ลวี่หย่งฉางไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ
เลี่ยงไม่ได้จริงเหรอ?
นึกถึงการแบ่งระดับอารยธรรมในระบบผังเทคโนโลยี ที่พวกเขายังอยู่ในระดับต่ำสุดของอารยธรรมระดับที่ 1 แววตาลวี่หย่งฉางฉายแววขมขื่นที่ยากจะสังเกตเห็น
บางที อาจเป็นเพราะระดับเทคโนโลยีของมนุษย์ยังต่ำเกินไปเท่านั้นเอง
……
ครึ่งเดือนต่อมา
ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ฐานยานอวกาศแห่งสหพันธ์
"แอนดรูว์?!"
เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของหงฟานดังก้องในฐานทัพ: "นายมาทำอะไรที่นี่?!"
เห็นผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิต แอนดรูว์ยิ้มกว้างทันที
เขาหัวเราะร่า เดินเร็วๆ เข้ามาหาหงฟาน ตบไหล่หงฟานแรงๆ ทักทายด้วยภาษาจีนคล่องปรื๋อ
"พี่ฟาน กินข้าวยัง?"
หงฟาน: "......???"
เจอคำทักทายแบบบ้านๆ ขนาดนี้ หงฟานตอบกลับอย่างไม่ชินปาก: "กะ... กินแล้ว"
"เดี๋ยวนะ นายไม่ได้เข้าแคปซูลจำศีลเหรอ? แล้วเพื่อนร่วมทีมของนายล่ะ?" หงฟานถามด้วยความสงสัย
ตามหลักแล้ว คนธรรมดาตอนนี้ควรจะอยู่ระหว่างทางไปแถบไคเปอร์สิ!
ทันใดนั้น ความเป็นไปได้หนึ่งผุดขึ้นในหัวหงฟาน
"หรือว่านาย..."
แอนดรูว์พยักหน้าอย่างภูมิใจ: "ผมผ่านการฝึกอบรมแล้ว ตอนนี้ผมเป็นนักบินยานอวกาศเต็มตัวแล้วนะ"
"แถมนะพี่ฟาน เบื้องบนบอกให้พวกเราตั้งทีมร่วมกับพวกพี่ด้วย"
"เดี๋ยว เดี๋ยวๆ" สมองหงฟานเริ่มตามไม่ทัน "พวกเรา?"
"อีกอย่าง จำได้ว่าตอนนั้นพวกนายบอกว่าจะไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาไม่ใช่เหรอ? ไหงเป็นงี้ไปได้?!"
แอนดรูว์หัวเราะร่า กอดคอหงฟาน: "พี่ฟาน คนเรามันเปลี่ยนกันได้น่า!"
"หลังจากไปดาวอังคารมา พวกเราก็เริ่มไม่ชินกับชีวิตเรียบง่ายบนโลกแล้วล่ะ"
"ยิ่งต้องเผชิญวิกฤตใหญ่หลวงในอนาคต พวกเราก็อยากปกป้องตัวเองและครอบครัวด้วย ก็เลย..."
พูดถึงตรงนี้ แอนดรูว์ยักไหล่: "พวกเราสามคนคุยกันแล้ว ถูกคอกัน ก็เลยสมัครหลักสูตรนักบินยานอวกาศของสหพันธ์พร้อมกันเลย"
"ไม่พูดฉันเกือบลืมเลย!" หงฟานแววตาไหววูบ รีบถาม "เกิดเรื่องแบบนั้นบนดาวอังคาร ครอบครัวพวกนายไม่เป็นไรใช่ไหม?"
รอยยิ้มบนหน้าแอนดรูว์กว้างขึ้น
เขาโบกมือเบาๆ: "ไม่เป็นไร!"
"พอสหพันธ์ก่อตั้ง พวกเราก็รีบไปรับพวกเขามาทันที"
"ตอนนี้ คาดว่าน่าจะอยู่แถวๆ ดาวอังคารแล้วมั้ง?"
"อีกไม่กี่ปี ผมกะว่าจะไปปลุกพวกเขาด้วยตัวเอง!"
หงฟานถอนหายใจโล่งอก ยิ้มออกมาบ้าง
จบแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ขณะที่หงฟานกำลังจะถามเรื่องการตั้งทีมใหม่ที่แอนดรูว์พูดถึง เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านข้าง
"แอนดรูว์ นายวิ่งมาทำอะไรตรงนี้?"
"พวกเราตามหาตั้งนาน เร็วเข้า..."
ยังไม่ทันที่หงฟานจะตั้งตัว แอนดรูว์ก็ยิ้มทักทายผู้มาใหม่: "บรูโน่ โจอี้ ดูซิว่าฉันเจอใคร!"
"......หงฟาน?!"
"บัดซบ! พี่ฟาน!"
เสียงอุทานภาษาจีนมาตรฐานดังขึ้นสองเสียง
มองสองคนที่วิ่งตรงดิ่งมาหา หงฟานมุมปากกระตุก
พูดก็พูดเถอะ วัฒนธรรมประเทศเซี่ยนี่ พวกนี้เข้าใจถ่องแท้เลยแฮะ
หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ หงฟานหุบยิ้ม ถามเสียงเบา
"แอนดรูว์ ที่นายบอกว่าจะเข้าร่วมทีมพวกเรา สรุปคือยังไงกันแน่?"
แอนดรูว์ยักไหล่ ทำหน้างงๆ
"ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเหมือนกัน ได้รับแจ้งมาแค่นี้แหละ"
"ตามประกาศบอกว่า ถึงตอนนั้นพวกเราน่าจะมีภารกิจต้องทำด้วยกัน"
"พี่ไม่ได้รับแจ้งเหรอ?"
หงฟานแววตาสงสัย ส่ายหน้าช้าๆ
"ช่างเถอะ!"
เขาส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ: "เบื้องบนคงยังแจ้งมาไม่ถึงมั้ง!"
"ไปๆๆ พาไปดูหอพักทีมฉันดีกว่า"
"บอกเลยนะ ได้อยู่ทีมเดียวกับพวกเรา ถือเป็นโชคดีของพวกนายแล้ว"
"ทีมเรารุ่นเก๋า สภาพหอพักนี่ไม่ต้องพูดถึง!"
"ไม่ได้โม้นะ หอพักดีที่สุดในฐานทัพชัวร์!"
……
"หัวหน้าไป๋ หว่านอี๋ ดูซิใครมา!"
หงฟานผลักประตูหอพักเข้าไป ตะโกนลั่น
แต่พอเห็นชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่กลางห้อง เสียงเขาก็แผ่วลงทันที
"......ผู้การฉี ท่านก็อยู่ด้วยเหรอครับ"
เห็นเพื่อนร่วมทีมสองคนยืนตัวตรงแหน่วอยู่ข้างๆ หงฟานหน้าจ๋อย เดินคอตกเข้าห้องไป
ส่วนสามคนที่ตามมา ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู ทำตัวไม่ถูก
"พอได้แล้ว ไม่ต้องมาแกล้งทำหน้าเศร้า" เห็นท่าทางคอตกของหงฟาน ผู้การฉีพูดอย่างเอือมระอา "นิสัยนายฉันรู้ดีน่า"
"ส่วนสามคนข้างนอก เข้ามาสิ ครั้งนี้ฉันมาก็เพราะเรื่องพวกนายนั่นแหละ"
ได้ยินแบบนั้น หงฟานถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอาศอกกระทุ้งไป๋อี้เซวียน แล้วบุ้ยใบ้ไปทางประตู
เห็นแอนดรูว์และเพื่อนอีกสองคนเดินเข้ามา ไป๋อี้เซวียนกับเซี่ยหว่านอี๋อึ้งไปเล็กน้อย
"พวกนายน่าจะรู้จักกันดีอยู่แล้ว ฉันคงไม่ต้องแนะนำมาก"
ไม่ให้เวลาทั้งหกคนคิด ผู้การฉีพูดต่อทันที: "ตั้งแต่นี้ไป พวกนายทั้งหกคนจะรวมเป็นทีมรบเดียวกัน รับผิดชอบขับยานหลวนเนี่ยวรุ่นที่ 1"
"ภารกิจง่ายมาก"
"พวกนายต้องร่วมมือกับศาสตราจารย์ลวี่ในการทดลองครั้งหนึ่ง รายละเอียดการทดลองเดี๋ยวศาสตราจารย์ลวี่จะอธิบายให้ฟัง"
"หน้าที่ของพวกนาย คือให้ความร่วมมืออย่างไม่มีเงื่อนไข"
"เข้าใจไหม?!"
ไป๋อี้เซวียนทั้งหกคนสีหน้าเคร่งขรึม ยืนตรงทำความเคารพ ตะโกนตอบรับเสียงเข้ม: "ครับ/ค่ะ!"
"รับรองภารกิจสำเร็จ!"
---