บทที่ 168 ฉันเหรอ? เรียกฉันว่าซีโร่ก็ได้
บทที่ 168 ฉันเหรอ? เรียกฉันว่าซีโร่ก็ได้
เวลาผ่านไปทีละน้อย
เสียงคลื่นทะเลค่อยๆ เบาลง
มองโฮปที่หลับไปแล้ว ผู้หญิงยิ้มอย่างเอ็นดู
เธอจอดรถเทียบข้างจุดชาร์จไฟริมทาง
เสียบสายชาร์จเสร็จ เธอกลับเข้ามาในรถ
ล็อกประตูรถ ผู้หญิงค่อยๆ หลับตาลง
ความเหนื่อยล้าจากการขับรถนานทำให้เธอหลับไปอย่างรวดเร็ว
……
เธอตื่นขึ้นเพราะเสียงฝนตกหนัก
เห็นเม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วกระหน่ำใส่กระจกหน้า สีหน้าเธอซีดเผือดทันที
ซวยแล้ว!
ประสบการณ์หนีตายครั้งก่อนสอนบทเรียนราคาแพงให้เธอ
ห้ามเดินทางตอนฝนตกเด็ดขาด!
หลังจากอุณหภูมิโลกสูงขึ้น สภาพอากาศสุดขั้วก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง
คุณไม่มีทางรู้เลยว่าฝนตรงหน้าจะกลายเป็นพายุเฮอริเคนเมื่อไหร่!
"บ้าเอ้ย!"
ผู้หญิงสบถเบาๆ รีบคาดเข็มขัดนิรภัย: "โฮป! ตื่น! เราต้องไปแล้ว!"
โฮปที่นั่งข้างคนขับลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
เห็นเม็ดฝนบนกระจกหน้า โฮปตาสว่างทันที
แววตาฉายแววหวาดกลัวลึกๆ
ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้ผุดขึ้นในหัว
ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ ชายคนหนึ่งถูกเสาไฟฟ้าที่ล้มเพราะลมพายุทับเข้าจังๆ แล้วล้มลงในน้ำท่วมขัง ไม่ตอบสนองเสียงเรียกของครอบครัวอีกเลย...
"โฮป! คาดเข็มขัด!" เสียงตะโกนดังลั่น "ตอนนี้ลมยังไม่แรง เราต้องรีบไปเมืองต่อไป!"
โฮปได้สติ รีบคาดเข็มขัดนิรภัย
"แท่นชาร์จ..." โฮปชี้ไปนอกหน้าต่าง เตือนเสียงดัง
ผู้หญิงกัดฟัน สูดหายใจลึก เปิดประตูวิ่งฝ่าฝนออกไป
ลมกรรโชกหอบเม็ดฝนเข้ามาในรถ
"ปัง!"
ประตูปิดลง
โฮปใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ
ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง
เห็นแม่กลับมา โฮปถอนหายใจโล่งอก
"ลมแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!" ผู้หญิงร้อนรน รีบนั่งลงสตาร์ทรถอย่างทุลักทุเล "แถวนี้ไม่มีที่หลบฝนเลย เราต้องรีบหาบ้านสักหลัง!"
พูดจบ เธอเหยียบคันเร่งมิด
"เอี๊ยด!!"
เสียงล้อบดถนนดังแสบแก้วหู
แรงกระชากมหาศาลกดร่างโฮปติดเบาะ
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
บนถนนที่ว่างเปล่า
รถเก๋งคันหนึ่งเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบถี่ๆ จอดนิ่งอยู่ริมทาง
ทางขาด
ต้นไม้ใหญ่หลายต้นถูกลมพัดล้มขวางถนน
ในรถ ผู้หญิงหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา
อาจเพราะเปียกฝนเมื่อครู่ แก้มของเธอจึงแดงระเรื่อผิดปกติ
"โฮป"
ผู้หญิงกัดฟันแน่น พยายามข่มอาการสั่น พูดเสียงเบา: "ลมแรงขึ้นเรื่อยๆ เราอยู่บนรถไม่ได้แล้ว"
มองต้นไม้เอนลู่ไปตามลม โฮปแววตาเต็มไปด้วยความกลัว เขาหดตัว ขยุ้มสายเข็มขัดนิรภัยแน่น เสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้: "ละ... แล้วเราจะไปไหน?!"
"ข้างนอกลมแรงขนาดนั้น ออกไปตายแน่!!"
ผู้หญิงไม่ตอบ สตาร์ทรถอีกครั้ง
สายตาจ้องมองต้นไม้ใหญ่ที่ล้มขวางทาง
วินาทีต่อมา รถเก๋งค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า
"ปัง!"
หน้ารถชนเข้ากับลำต้น
เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น รถกับต้นไม้สองต้นที่ล้มเข้าหากัน ก่อตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมที่สมบูรณ์แบบ
ผู้หญิงถอนหายใจโล่งอก
"ไป ลงรถ!" เปิดไฟในรถทุกดวงแล้ว เธอพูดอย่างเด็ดขาด "เราจะไปหลบตรงช่องว่างสามเหลี่ยมนั้น รอดไม่รอด... แล้วแต่ดวง"
……
ฝนตกหนักขึ้น แต่ลมค่อยๆ เบาลง
มองแม่ที่หมดสติอยู่ข้างๆ แววตาโฮปเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"มะ... แม่ครับ..." เขาเขย่าตัวแม่เบาๆ เรียกเสียงสั่น
ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาลองเอามืออังหน้าผากแม่เหมือนที่แม่เคยทำ
ร้อนจี๋!
เขารีบชักมือกลับ น้ำตาเม็ดโตไหลพราก
ทำไงดี?!
เขาพยายามลากแม่กลับไปที่รถ แต่พยายามหลายครั้งก็ล้มเหลว
เขาเป็นแค่เด็ก หมดแรงจนยืนแทบไม่อยู่ จะไปอุ้มผู้ใหญ่ขึ้นรถไหวได้ยังไง
เห็นสีเลือดบนหน้าแม่จางลงเรื่อยๆ หัวใจโฮปดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งเหว
ขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก็ดังขึ้น
โฮปเงยหน้ามองไปทางต้นเสียง
เปลวไฟสีน้ำเงินแกมเขียวปรากฏแก่สายตา
เหนือเปลวไฟ คือยักษ์ใหญ่ที่มีไฟสัญญาณกะพริบวูบวาบ!
เสวียนนวี่-2?
เสวียนนวี่-2!!
เขาลุกพรวดขึ้น ตะโกนสุดเสียง
ประตูยานเปิดออก
หุ่นยนต์สีเงินตัวหนึ่งเดินลงมา เดินตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่อย่างมั่นคง
"ตรวจพบสัญญาณชีพ เริ่มการกู้ภัย"
เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น
วินาทีต่อมา ลำต้นไม้ขนาดมหึมาก็ถูกยกออกอย่างช้าๆ เปิดทางให้คนเดินผ่านได้
……
ภายในเสวียนนวี่-2
ทันทีที่เข้ามา โฮปก็ยืนอึ้ง
หุ่นยนต์สีเงินหลายตัวยืนนิ่งอยู่
"มะ... ไม่มีคนเหรอครับ?"
เขาถามเสียงสั่น
"ไม่มีครับ ยานลำนี้ขนส่งหุ่นยนต์ล้วนๆ"
หลังจากวางผู้หญิงที่หมดสติลงบนเตียงพยาบาล หุ่นยนต์ตัวนั้นก็หันมาตอบด้วยเสียงสังเคราะห์
"แล้ว... คุณเป็นใคร? คนขับยานล่ะ?"
"ผมเหรอ? เรียกผมว่าซีโร่ก็ได้ ผมเป็นปัญญาประดิษฐ์" สิ้นเสียง ภาพโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ "ยานลำนี้ผมควบคุมจากระยะไกลครับ"
"ต่อไป ผมจะพาพวกคุณไปส่งที่เมืองที่ใกล้ที่สุด ที่นั่นพวกคุณจะได้รับการดูแลอย่างดี"
โฮปแววตาสับสน พยักหน้าแบบงงๆ
ทันใดนั้น เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ โค้งคำนับให้หุ่นยนต์: "ขอบคุณครับ!"
"ถ้าไม่ได้คุณ พวกเราคง..."
ภาพโฮโลแกรมของซีโร่ส่ายหน้า ค่อยๆ เปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นลวี่หย่งฉาง
"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ขอบคุณผู้สร้างของผมดีกว่า"
"ผู้สร้างของคุณ..." โฮปมองใบหน้าคนที่คุ้นเคย ตาเบิกกว้าง "ผมรู้จักเขา! เขาคือ... เขาคือ..."
"ศาสตราจารย์ลวี่หย่งฉางครับ"
ซีโร่เตือน
"ใช่ๆๆ!" โฮปเขกหัวตัวเองเบาๆ แววตาเป็นประกาย "โตขึ้นผมอยากเป็นเหมือนศาสตราจารย์ลวี่!"
"ดีครับ หลังจำศีลเสร็จ คุณก็เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้" น้ำเสียงซีโร่อ่อนโยน "อีกสิบนาที ศาสตราจารย์ลวี่จะกล่าวแถลงต่อมวลมนุษยชาติ อยากฟังไหมครับ?"
"อยากครับ!"
โฮปพยักหน้าแรงๆ
---