บทที่ 130 ประกาศทั่วประเทศ
บทที่ 130 ประกาศทั่วประเทศ
สามวันต่อมา
ทำเนียบขาว ประเทศ U
อัลเบิร์ตยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองผ่านม่านบางออกไปด้านนอก
เห็นฝูงชนนั่งประท้วงรอบทำเนียบขาว สีหน้าของอัลเบิร์ตมืดครึ้มลงทันที
"ให้ตายสิ... ทำไมคนพวกนี้ยังอยู่อีก?"
อัลเบิร์ตตะคอกเสียงต่ำ: "เมื่อคืนประกาศแถลงการณ์ไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!"
"......ท่านประธานาธิบดีครับ"
เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังมาจากด้านข้าง: "เราประกาศช้าเกินไปครับ"
เมื่อเห็นอัลเบิร์ตหันมามอง วิลเลียม แบลร์ยักไหล่ พูดอย่างจนใจ: "พวกเขาไม่เชื่อเราแล้วครับ"
"Fxxk!" หน้าอัลเบิร์ตแดงก่ำ สบถคำหยาบออกมา "ฉันทำผิดตรงไหน?"
"ประเทศ U ไม่มีกำลังเหลือพอจะไปช่วยคนแล้ว!"
"ฉันทำเพื่อประเทศ U ทั้งนั้น!"
วิลเลียม แบลร์ไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนมองอัลเบิร์ตเงียบๆ
"ปัง!"
ขณะที่อัลเบิร์ตกำลังจะร่ายยาวต่อ ประตูห้องทำงานประธานาธิบดีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
"ท่านประธานาธิบดี เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!"
……
"ผอ.มอร์ตัน ผมหวังว่าคุณจะมีคำอธิบายที่ฟังขึ้นนะ!"
อัลเบิร์ตมองมอร์ตันด้วยสีหน้าย่ำแย่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พยายามข่มไว้: "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ประตูห้องทำงานประธานาธิบดี กลายเป็นที่ที่คุณจะผลักเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้?"
สีหน้ามอร์ตันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เขากลืนน้ำลาย ไม่สนใจคำขู่ในน้ำเสียงของอัลเบิร์ต ยื่นเอกสารในมือวางลงบนโต๊ะทำงานประธานาธิบดีทันที
"ท่านครับ เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญแล้ว"
"ท่านดูนี่ก่อนครับ"
อัลเบิร์ตมองมอร์ตันลึกซึ้ง ไม่พูดอะไร เอื้อมมือไปหยิบเอกสารบนโต๊ะ
《จากการสังเกตการณ์ล่าสุด ดวงอาทิตย์เข้าสู่ระยะเสื่อมถอยอย่างรวดเร็ว คาดว่าจะกลายเป็นดาวยักษ์แดงภายในไม่กี่ปี!》
เห็นหัวข้อข่าว อัลเบิร์ตชะงักกึก
"ดวงอาทิตย์? เสื่อมถอยอย่างรวดเร็ว?"
"จำได้ว่า ดวงอาทิตย์ยังมีอายุขัยอีก 4-5 พันล้านปีไม่ใช่เหรอ?"
พูดพลาง อัลเบิร์ตก็เปิดเอกสารอ่าน
"ท่านประธานาธิบดีครับ ตามการพัฒนาปกติ ก็ควรจะเป็นอย่างนั้น" มอร์ตันหน้าเครียด "แต่จากข้อมูลการสังเกตการณ์ล่าสุดของ NASA ในเวลาเพียงหนึ่งปี ดวงอาทิตย์เหมือนผ่านกาลเวลาไปหลายร้อยล้านปี"
"ตามการคาดการณ์ของเรา..." เสียงมอร์ตันสะดุดไปเล็กน้อย สูดหายใจลึกแล้วพูดเสียงเข้ม "ภายในสิบปี มันจะกลายเป็นดาวยักษ์แดงโดยสมบูรณ์ ถึงตอนนั้น ดาวพุธและดาวศุกร์จะถูกกลืนกิน!"
มือของอัลเบิร์ตที่ถือเอกสารอยู่ชะงักกึก!
……
"ศาสตราจารย์ครับ ประเทศ U พบความผิดปกติของดวงอาทิตย์แล้วครับ"
ในห้องทำงานอันเงียบสงบ หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าลวี่หย่งฉางสว่างขึ้น เอกสารฉบับหนึ่งปรากฏขึ้น พร้อมเสียงรายงานของซีโร่
แววตาลวี่หย่งฉางไหววูบ หยุดมือที่กำลังเขียน
จากนั้น มือสั่นเทาหมุนเปิดฝาปากกาหมึกซึม จุ่มปลายปากกาลงในขวดหมึกข้างๆ
ลวี่หย่งฉางดันก้านสูบหมึก พลางถามเสียงเบา: "ทางฝั่งประเทศ U เตรียมรับมือยังไง?"
"ศาสตราจารย์ครับ ประเทศ U... ดูเหมือนจะพยายามปิดข่าวครับ"
มือของลวี่หย่งฉางชะงัก
"หึๆ เหมือนเดิมไม่มีผิด" ลวี่หย่งฉางแค่นหัวเราะ แววตาลึกซึ้งขึ้น "ซีโร่ ติดต่อท่านประธานสภาหลี่ให้หน่อย"
"รับทราบครับ!"
……
วันรุ่งขึ้น เวลา 12.00 น.
เซี่ยงไฮ้
เนื่องจากเป็นวันหยุด หลังกินข้าวเที่ยง จ้าวอวิ๋นเจี๋ยจึงมานั่งดูทีวีในห้องรับแขกอย่างเบื่อหน่าย
"เฮ้อ... ทีวีสมัยนี้ยิ่งดูยิ่งน่าเบื่อ"
"ถ่ายบ้าอะไรมาเนี่ย ฉากบู๊ก็สโลว์โมชั่น เอฟเฟกต์ห่วยกว่าเกมอีก..."
จ้าวอวิ๋นเจี๋ยขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปหยิบรีโมทข้างตัว เตรียมเปลี่ยนช่อง
ทันใดนั้น รายการทีวีก็ตัดจบ จอดับมืดสนิท
จ้าวอวิ๋นเจี๋ยงงเป็นไก่ตาแตก
เกิดอะไรขึ้น?
เขายังไม่ได้กดรีโมทเลยนะ?
เขาลุกเดินไปที่ทีวี ยกมือขึ้นเตรียมใช้วิธีโบราณ 'ตบ 45 องศา' ซ่อมมัน
จังหวะที่มือขวากำลังจะแตะจอ ทีวีที่ดับไปก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
เพียงแต่ เนื้อหาที่ฉายเปลี่ยนไปแล้ว
"ท่านประธานสภาหลี่?"
เห็นชายชราในจอ จ้าวอวิ๋นเจี๋ยอุทานเบาๆ
"พี่น้องชาวเซี่ยทุกท่าน สวัสดีครับ"
สายตาลุ่มลึกของชายชรามองตรงมาที่กล้อง: "ต่อไปนี้ ผมมีเรื่องสำคัญมากจะประกาศให้ทราบ"
"ขอให้พี่น้องชาวเซี่ยทุกท่าน ช่วยบอกต่อกันด้วยครับ"
หัวใจจ้าวอวิ๋นเจี๋ยกระตุกวูบ
เกิดเรื่องแล้ว!
เรื่องใหญ่แน่นอน!
เขารีบควักมือถือออกมา เปิดแอป WeChat
ทันทีที่เปิดแอป หน้าต่างวิดีโอป๊อปอัปที่ไม่สามารถปิดได้ก็เด้งขึ้นมา
ภาพเดียวกับในทีวีเป๊ะ!
สีหน้าจ้าวอวิ๋นเจี๋ยเปลี่ยนไป
วิธีการประชาสัมพันธ์ที่เล่นใหญ่ขนาดนี้...
ยังไม่ทันที่จ้าวอวิ๋นเจี๋ยจะตั้งตัว เสียงเคร่งขรึมของชายชราก็ดังออกมาพร้อมกันทั้งจากมือถือและทีวี
"จากข้อมูลการสังเกตการณ์ของหอดูดาวแห่งชาติ ดวงอาทิตย์ได้รับผลกระทบจากสาเหตุที่ไม่แน่ชัด เข้าสู่ระยะเสื่อมถอยอย่างรวดเร็ว"
"คาดว่า ภายใน 10 ปี ดวงอาทิตย์จะเข้าสู่ระยะดาวยักษ์แดง และกลืนกินดาวพุธกับดาวศุกร์"
"ภายใน 15 ปี จะเกิดปรากฏการณ์ฮีเลียมแฟลช"
"โลก จะถูกทำลายล้างโดยฮีเลียมแฟลชอย่างสมบูรณ์"
"......"
จ้าวอวิ๋นเจี๋ยจ้องทีวีตาค้าง
ล้อเล่นน่า?
ไม่ให้เวลาทำใจเลย เสียงท่านประธานสภาหลี่ดังขึ้นอีกครั้ง
"ผมขอประกาศ ณ ที่นี้ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ประเทศเซี่ยเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมรบระดับ 1!"
"ทรัพยากรทั้งหมด จะถูกบริหารจัดการโดยรัฐบาล!"
"ปฏิบัติการอพยพคนในชาติจากทั่วโลกเริ่มต้นขึ้นทันที ขอให้พี่น้องทุกท่านรีบติดต่อสถานทูต เพื่อไม่ให้ตกหล่น"
"ตั้งแต่นี้ไป ประเทศเซี่ยปิดช่องทางการค้าระหว่างประเทศทั้งหมด!"
"......"
ตาจ้าวอวิ๋นเจี๋ยเบิกโพลง สูดหายใจเฮือก
สถานะเตรียมพร้อมรบระดับ 1?!
บัดซบ! เรื่องใหญ่ฉิบหาย!
นี่มันระดับการเตรียมพร้อมทำสงครามสูงสุดเลยนะ!
หลังจากประกาศมาตรการเด็ดขาดชุดใหญ่ สีหน้าชายชราในทีวีก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"ทุกท่านครับ สำหรับภัยพิบัติครั้งนี้ เราได้เตรียมตัวล่วงหน้ามาหนึ่งปี"
"ปัจจุบัน เราได้ดำเนินการสำรองทรัพยากรเสร็จสิ้นแล้ว"
"ต่อไป ประเทศเซี่ยจะทุ่มเททรัพยากรมหาศาลไปกับอุตสาหกรรมการบินและอวกาศ ซึ่งอาจทำให้คุณภาพชีวิตของประชาชนลดลงบ้าง"
"ณ ที่นี้ ผมขออภัยทุกท่านไว้ล่วงหน้าครับ!"
พูดจบ ชายชราก็ลุกขึ้น โค้งคำนับให้กล้องอย่างนอบน้อม
ไม่กี่วินาทีต่อมา ชายชรายืดตัวขึ้น พูดเสียงหนักแน่น: "สุดท้าย ขอให้เชื่อมั่นในรัฐบาล อย่าตื่นตระหนกจนเกินไป"
"ผมขอสัญญา ประเทศเซี่ย จะไม่มีวันล่มสลายที่นี่!"
"และประเทศเซี่ย จะไม่มีวันทอดทิ้งประชาชนแม้แต่คนเดียว!"