บทที่ 129 ตรวจพบตัวอย่างเชื้อรา

บทที่ 129 ตรวจพบตัวอย่างเชื้อรา

กรุงปักกิ่ง

เขตวงแหวนที่หนึ่ง

ท่านประธานสภาหลี่ขมวดคิ้วมองลวี่หย่งฉาง: "ความหมายของเธอคือ... นักบินอวกาศสามคนนั้นอยากเข้าร่วมกับประเทศเซี่ยเหรอ?"

ลวี่หย่งฉางพยักหน้าเบาๆ เสริมว่า: "แถมพวกเขายังเสนอตัวมอบข้อมูลทั้งหมดของโมดูลที่อยู่อาศัยให้เราด้วยครับ"

"ยิ่งไปกว่านั้น..." ลวี่หย่งฉางทำหน้าแปลกๆ "พวกเขายังไปขุดเอากล่องดำมาให้เราด้วย"

ท่านประธานสภาหลี่: "???"

ท่านประธานสภาหลี่ยกมือนวดขมับ: "เดี๋ยวนะ... ข้อมูลเยอะไปหน่อย ขอเวลาประมวลผลแป๊บ"

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ท่านประธานสภาหลี่ก็ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "เธอหมายความว่า... พวกเขาใช้ข้อมูลโมดูลที่อยู่อาศัยของ NASA เป็นใบเบิกทาง?"

ลวี่หย่งฉางยักไหล่: "ประมาณนั้นครับ"

"ถึงจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่ถ้าวิเคราะห์ดีๆ ก็สมเหตุสมผลครับ"

"เพราะพวกเขาไม่มีทางกลับประเทศ U ได้แล้ว"

"ในแฟ้มประวัติของประเทศ U พวกเขาก็มีค่าไม่ต่างจากคนตายไปแล้ว"

ท่านประธานสภาหลี่มองลวี่หย่งฉางอย่างลึกซึ้ง ไม่ได้แสดงความคิดเห็น แต่ถามกลับ: "แล้วเธอล่ะ คิดยังไง?"

"ผม?"

ลวี่หย่งฉางอึ้งไป ก่อนตอบทันที: "รับไว้สิครับ"

"บุคลากรระดับนี้ มีประโยชน์ต่ออนาคตของประเทศเซี่ยมาก"

"แต่ถ้าพวกเขาเป็นสายลับล่ะ?" ท่านประธานสภาหลี่พูดอย่างมีความหมาย "ในประวัติศาสตร์ เรื่องแบบนี้มีให้เห็นบ่อยๆ นะ!"

ได้ยินคำเตือน มุมปากลวี่หย่งฉางยกขึ้น

"ท่านประธานสภาหลี่ครับ อย่าลืมสิครับว่าเรามีซีโร่อยู่ ต่อให้เป็นสายลับ ก็ทำอะไรไม่ได้หรอกครับ"

ท่านประธานสภาหลี่ชะงัก ก่อนจะหัวเราะลั่น: "จริงด้วยๆ!"

"คนแก่นี่นะ ความจำเลอะเลือนจริงๆ"

"เมื่อไม่นานมานี้ เพิ่งจับสายลับไปตั้งเยอะด้วยความช่วยเหลือของซีโร่ แป๊บเดียวลืมซะแล้ว..."

พูดถึงตรงนี้ ท่านประธานสภาหลี่ก็เปลี่ยนเรื่องทันที: "หย่งฉาง จำไว้ ไม่ว่าตอนนี้หรืออนาคต การคิดอะไรต้องคิดให้รอบด้าน"

"มีแต่แบบนี้ ถึงจะพาประเทศเซี่ยพัฒนาไปข้างหน้าได้อย่างยั่งยืน!"

ลวี่หย่งฉางใจสั่น

คำพูดนี้...

เขาไม่กล้าคิดมาก ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

"ท่านประธานสภาหลี่ครับ วางใจเถอะครับ"

"จริงสิ ภารกิจของเสวียนนวี่-2 เป็นไงบ้าง?" ท่านประธานสภาหลี่ถอดแว่น นวดขมับ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยฉายแววเหนื่อยล้า

"ตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าครับ" ลวี่หย่งฉางยิ้มเจื่อน "ของแบบนี้ต้องอาศัยดวง รีบไปก็ไม่มีประโยชน์ครับ"

"แล้วนักบินอวกาศประเทศ U พวกนั้นล่ะ?" ท่านประธานสภาหลี่ถามด้วยความกังวล

"พวกเขาจะไม่ทำความลับงานวิจัยของเราบนดาวอังคารรั่วไหลเหรอ?"

ลวี่หย่งฉางยักไหล่: "ให้พวกเขาดูไปเถอะครับ ยังไงซะงานวิจัยนี้ พวกเขาก็ทำอยู่เหมือนกัน"

"ยิ่งปิดบัง ยิ่งน่าสงสัยเปล่าๆ"

ท่านประธานสภาหลี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง พยักหน้าช้าๆ

"ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น"

……

ดาวอังคาร

ก้นหลุมอุกกาบาต ZHZ72

"หว่านอี๋... ฝากตรวจสอบตัวอย่างชุดนี้ด้วยนะ..."

หงฟานเดินโซซัดโซเซเอาตัวอย่างจากการเจาะส่งให้เซี่ยหว่านอี๋ที่ยืนอยู่ข้างตัวยาน

เช่นเดียวกับหงฟาน ใบหน้าของเซี่ยหว่านอี๋เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

เธอมองไฟแดงบนเครื่องตรวจจับด้วยสายตาว่างเปล่า ปัดตัวอย่างชุดเก่าทิ้งอย่างเครื่องจักร แล้วใส่ตัวอย่างที่หงฟานเพิ่งส่งมาลงไป

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!"

เสียงสัญญาณที่ต่างไปจากเดิมดังขึ้น

พร้อมกับเสียงเตือน ไฟสัญญาณสีเขียวก็กระพริบวาบ

เซี่ยหว่านอี๋ชะงักมือที่กำลังจะปัดตัวอย่างทิ้งทันที

เธอค่อยๆ หันไปมองหน้าจอแสดงผลข้างๆ อย่างระมัดระวัง

"ตรวจพบตัวอย่างเชื้อรา!"

ตัวอักษรภาษาจีนสั้นๆ แถวเดียว แต่กลับทำให้แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

"หัวหน้า!"

"เจอแล้ว! เราเจอแล้ว!"

เสียงตะโกนแหบพร่าของเซี่ยหว่านอี๋ดังขึ้นในวิทยุภายในทีม

ไป๋อี้เซวียนและหงฟานที่กำลังจะย้ายเครื่องเจาะไปจุดต่อไป ชะงักกึกอยู่กับที่

ไป๋อี้เซวียนมือสั่น ค่อยๆ วางเครื่องเจาะลงบนพื้นฝุ่น แล้วยืดตัวขึ้น วิ่งสุดฝีเท้ากลับไปที่เสวียนนวี่-2

……

มองไฟสีเขียวที่กระพริบวิบวับ ไป๋อี้เซวียนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าลมหายใจแรงๆ จะเป่าตัวอย่างเชื้อราที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนปลิวหายไป

แต่ไม่นาน เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดมากไป

ลำพังแค่หมวกนิรภัยที่สวมอยู่ก็กั้นลมหายใจได้มิดชิดแล้ว แถมวัตถุสีน้ำตาลเข้มขนาดไม่กี่เซนติเมตรบนเครื่องตรวจจับ ก็ไม่ใช่จะปลิวได้ง่ายๆ ด้วยลมหายใจแค่นี้

ในดินดาวอังคารสีแดง มีวัตถุสีขาวแวววาวปะปนอยู่มากมาย

นั่นคือน้ำแข็งใต้ดินจากที่ราบยูโทเปีย

นอกจากสีแดงและสีขาวแล้ว ในตัวอย่างบนเครื่องตรวจจับ ยังมีจุดสีน้ำตาลเข้มกระจายอยู่ประปราย

เพราะสีที่ตัดกัน จุดสีน้ำตาลเข้มเหล่านี้จึงดูโดดเด่นเป็นพิเศษ

ไป๋อี้เซวียนเหลือบมองข้อความบนเครื่องตรวจจับ

"เชื้อรา?"

เขาพึมพำ: "เป็นเชื้อราจริงๆ ด้วย?"

พูดจบ เขาค่อยๆ หยิบวัตถุสีน้ำตาลเข้มชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดผ่านหน้ากากกระจก

เชื้อรามีลักษณะม้วนงอ ผิวขรุขระเป็นรอยย่น มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าขาดน้ำอย่างรุนแรง

"ระวังหน่อยนะ!" เซี่ยหว่านอี๋เตือนด้วยความเป็นห่วง "นี่เป็นสิ่งมีชีวิตต่างดาวของจริง ร่างกายเราไม่มีภูมิคุ้มกันป้องกันมันนะ!"

ได้ยินคำเตือน สีหน้าไป๋อี้เซวียนเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย: "ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ดี"

"เดี๋ยวพอกลับเข้าเสวียนนวี่-2 ทุกคนต้องผ่านการฆ่าเชื้อแบบเต็มรูปแบบ!"

พูดพลาง ไป๋อี้เซวียนก็หันหลังเดินกลับไปที่หลุมเจาะเมื่อครู่

"จะไปไหน?" เซี่ยหว่านอี๋ถามไล่หลัง

ไป๋อี้เซวียนไม่หันกลับมา เพียงพูดผ่านวิทยุเบาๆ: "ตัวอย่างแค่นี้ไม่พอหรอก"

"ฉันกับหงฟานจะเจาะเก็บตัวอย่างแถวนี้เพิ่มอีก เราจะพยายามหาตัวอย่างให้ได้มากที่สุด!"

……

โลก

เวลาประเทศเซี่ย 01:25 น.

ลวี่หย่งฉางยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พลิกหน้าหนังสือไปมาอย่างเงียบๆ

เนื่องจากการเจาะสำรวจบนดาวอังคารไม่ค่อยคืบหน้า เขาจึงข้ามเทคโนโลยีจำศีลไปก่อน หันมาศึกษาเทคโนโลยีลิฟต์อวกาศที่มีความสำคัญพอๆ กันในระบบ

หากต้องการก้าวออกจากดาวเคราะห์อย่างสมบูรณ์ ลิฟต์อวกาศเป็นเทคโนโลยีที่ขาดไม่ได้

ไม่ว่าจะเพื่อขนส่งวัสดุจำนวนมาก หรือสร้างสิ่งที่เรียกว่าท่าอวกาศยาน (Spaceport) ลิฟต์อวกาศที่มั่นคงคือเงื่อนไขเบื้องต้น

ปัจจัยสำคัญที่สุดที่จำกัดการสร้างลิฟต์อวกาศ คือความแข็งแกร่งของวัสดุ

"กริ๊งงง!"

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังแสบแก้วหู ขัดจังหวะความคิดของเขา

"ฮัลโหล?"

เขายกหูโทรศัพท์ขึ้น ถามเสียงเบา: "เกิดอะไรขึ้น?"

ได้ยินเสียงจากปลายสาย สีหน้าลวี่หย่งฉางเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"จริงเหรอ?!"

"ให้พวกเขาเก็บตัวอย่างให้พอ แล้วรีบกลับทันที!"

"อ้อ อย่าลืมทำเครื่องหมายบริเวณนั้นไว้ด้วย!"

---

________________