บทที่ 125 ผมลวี่หย่งฉางต้องช่วยแน่ๆ
บทที่ 125 ผมลวี่หย่งฉางต้องช่วยแน่ๆ
ดาวอังคาร
เนื่องจากอุปกรณ์หมุนเวียนอากาศของโมดูลที่อยู่อาศัยเสียหาย นักบินอวกาศทั้งสามคนจึงจำต้องอาศัยอยู่ในยานสำหรับเดินทางกลับ
โชคดีที่ยานสำหรับเดินทางกลับมีเสบียงเพียงพอสำหรับการเดินทางในอวกาศนานถึงสองเดือน
นอกจากจะคับแคบไปหน่อย ก็ไม่ได้มีข้อเสียอะไรอย่างอื่น
"เรียกพาธไฟเดอร์ พาธไฟเดอร์ได้ยินแล้วตอบด้วย!"
จู่ๆ วิทยุสื่อสารในยานก็ดังขึ้น เป็นเสียงของศาสตราจารย์คริส
แอนดรูว์ที่นั่งก้มหน้าเงียบกริบ รีบคว้าวิทยุขึ้นมาตอบรับอย่างตื่นเต้น: "พาธไฟเดอร์รับทราบ! พาธไฟเดอร์รับทราบ!"
จากนั้น ก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการรอคอยอันยาวนานอีกครั้ง
ขณะที่นักบินอวกาศทั้งสามเริ่มกระวนกระวาย วิทยุก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ทุกคน ผมมีข่าวร้ายจะแจ้งให้ทราบ"
"ประเทศ U ยกเลิกภารกิจกู้ภัยพวกคุณแล้ว และยังมีคำสั่งห้ามไม่ให้เราส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังประเทศเซี่ยด้วย"
นักบินอวกาศทั้งสามหน้าถอดสี!
"ทำไมเป็นแบบนี้?!" บรูโน่หายใจหอบถี่ รูม่านตาขยายกว้าง "ให้ตายสิ! เราถูกทิ้งแล้วเหรอ?!"
แอนดรูว์มองไฟสัญญาณวิทยุที่ยังกะพริบอยู่ด้วยสีหน้ามืดมน แล้วรีบปรามบรูโน่: "เงียบก่อน บรูโน่!"
"ศาสตราจารย์ยังพูดไม่จบ!"
หลังจากเงียบไปหลายสิบวินาที เสียงของศาสตราจารย์คริสก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้ เสียงที่ได้ยินกลับเบาและอู้อี้กว่าเดิมมาก
"แอนดรูว์ ถ้าอยากกลับโลก พวกคุณต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปที่เสวียนนวี่-2 ด้วยตัวเอง!"
"ตอนนี้เราส่งข้อความถึงประเทศเซี่ยไม่ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพวกคุณเอง!"
"บอกเสวียนนวี่-2 ว่า ถ้าเป็นไปได้ ให้ประเทศเซี่ยเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสาธารณะ แรงกดดันจากกระแสสังคมจะช่วยให้พวกคุณกลับมาได้อย่างปลอดภัย..."
"ผมต้องออกจากศูนย์ควบคุมฮิวสตันแล้ว จำไว้ ไม่ต้องตอบรับข้อความนี้นะ!"
ไฟสัญญาณวิทยุดับลง
ความเงียบงันเข้าปกคลุมยานสำหรับเดินทางกลับอีกครั้ง
ไม่กี่นาทีต่อมา แอนดรูว์ถอนหายใจยาว แล้วถามเสียงเบา: "เอาไงดี?"
"จะขอความช่วยเหลือจากประเทศเซี่ยไหม?"
คำถามของแอนดรูว์เรียกสายตาเอือมระอาจากเพื่อนร่วมทีมทั้งสองทันที
"ถามอะไรโง่ๆ"
"ทำไม? หรือคุณอยากตายอยู่บนดาวอังคาร?"
แอนดรูว์ยิ้มขมขื่น ส่ายหน้า: "ฉันแค่กังวลว่าพอกลับไปแล้ว เราจะเจออะไรบ้าง ถ้า..."
บรูโน่ยักไหล่: "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ เราก็ขอลี้ภัยไปประเทศเซี่ยซะเลย ฉันเชื่อว่าด้วยประสบการณ์บนดาวอังคารของเรา ประเทศเซี่ยต้องรับเราแน่ๆ"
พูดจบ บรูโน่ก็ลุกขึ้น คว้าหมวกนิรภัยมาสวม แล้วแบกถังออกซิเจนขึ้นหลัง: "เตรียมตัวออกเดินทางกันเถอะ!"
……
ก้นหลุมอุกกาบาต ZHZ72
"แม่งเอ้ย..."
หงฟานทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นดินสีแดงของดาวอังคาร: "บัดซบ! หลุมอุกกาบาตใหญ่ขนาดนี้ เราต้องทำถึงเมื่อไหร่เนี่ย?"
มองดูหลุมเจาะที่เรียงรายทุกๆ 100 เมตร มุมปากหงฟานกระตุกยิกๆ
"หัวหน้า ศาสตราจารย์ลวี่หลอกใช้เราหรือเปล่าเนี่ย?"
ไป๋อี้เซวียนหยุดมือ ทำหน้าปลงๆ: "ไม่ว่าศาสตราจารย์ลวี่จะหลอกเราหรือเปล่า ฉันบอกได้แค่ความจริงข้อเดียว"
"เสบียงในเสวียนนวี่-2 ยังพอให้เราทำงานต่อได้อีกเป็นเดือน"
หงฟาน: "......"
"หัวหน้า มีสัญญาณวิทยุเข้ามาครับ!"
"ดูจากย่านความถี่ น่าจะมาจากโมดูลที่อยู่อาศัยของประเทศ U"
ขณะที่หงฟานกำลังจะลุกขึ้นเตรียมย้ายไปเจาะจุดต่อไปกับไป๋อี้เซวียน เสียงเคร่งเครียดของเซี่ยหว่านอี๋ก็ดังขึ้นในหูฟัง
ไป๋อี้เซวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับเสียงเข้ม: "เดี๋ยวฉันไป!"
ไม่กี่นาทีต่อมา
ไป๋อี้เซวียนมองวิทยุสื่อสารด้วยความสงสัย
"พวกประเทศ U สมองกลับหรือเปล่า?"
"อยู่ดีๆ ติดต่อมาทำไม?"
หงฟานนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้อย่างสบายใจ พูดอย่างไม่ยี่หระ: "หัวหน้า คุณก็ลองรับสายดูสิ"
สีหน้าไป๋อี้เซวียนเปลี่ยนไปมา
เพราะเมื่อวานศาสตราจารย์ลวี่เพิ่งกำชับมาหยกๆ ว่า อย่าไปหาเรื่องพวกเขาอีก...
"นั่นสิคะหัวหน้า เขาติดต่อมาเอง เราก็น่าจะฟังดูหน่อยนะ" เสียงเซี่ยหว่านอี๋เสริม
ไป๋อี้เซวียนยิ้มขมขื่น ส่ายหน้า
"ทั้งคู่เนี้ยนะ! วันๆ คิดแต่เรื่องสนุก!"
พูดพลาง เขาก็เอื้อมมือไปกดปุ่มรับสาย
"ที่นี่เสวียนนวี่-2 จากประเทศเซี่ย เชิญพูด!"
"......"
ไม่กี่นาทีต่อมา ไป๋อี้เซวียนสบตากับเพื่อนร่วมทีมด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
"อะแฮ่ม... เรื่องนี้เราต้องขอคำแนะนำจากเบื้องบนก่อน รอสักครู่"
……
ประเทศเซี่ย
ลวี่หย่งฉางนั่งเงียบๆ ในห้องทำงาน ปากกาหมึกซึมในมือขีดเขียนลงบนกระดาษทดอย่างต่อเนื่อง
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"
เสียงเคาะประตูรัวเร็วดังขึ้น
"เชิญ!" ลวี่หย่งฉางตอบโดยไม่เงยหน้า
"ศาสตราจารย์ฟางสวี่? มาทำอะไรที่นี่คะ?" ซูอวี่ถงรีบลุกขึ้นเตรียมชงชา
"อะแฮ่ม อวี่ถง เธอออกไปก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับศาสตราจารย์ลวี่"
น้ำเสียงแปลกๆ ของฟางสวี่ดึงความสนใจของลวี่หย่งฉาง
เมื่อซูอวี่ถงออกไปแล้ว ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้วถาม: "ศาสตราจารย์สวี่ มีอะไรทำตัวลับๆ ล่อๆ ครับ?"
สีหน้าฟางสวี่ยิ่งแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่
"หย่งฉาง ถ้าฉันบอกว่า โมดูลที่อยู่อาศัยของประเทศ U มีปัญหา และนักบินอวกาศสามคนกำลังขอความช่วยเหลือจากเรา เธอจะเชื่อมั้ย?"
"พรืด! แค่กๆๆ!"
ลวี่หย่งฉางหน้าแดงก่ำ สำลักน้ำลายตัวเอง มองฟางสวี่อย่างไม่อยากเชื่อ: "หะ? ศาสตราจารย์ว่าไงนะ?!"
เผชิญคำถามของลวี่หย่งฉาง ฟางสวี่ยักไหล่ ชี้ไปที่เพดานอย่างจนปัญญา
"ฉันไม่ได้พูดนะ"
"ไป๋อี้เซวียนเป็นคนบอกมา"
"ทำไมพวกเขาไม่ขอความช่วยเหลือจาก NASA?" ลวี่หย่งฉางสูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์แล้วถาม
"......" ฟางสวี่เงียบไปครู่หนึ่ง "ได้ยินว่า NASA... ไม่สิ ประเทศ U ทิ้งพวกเขาแล้ว"
รูม่านตาลวี่หย่งฉางหดเกร็ง
"แล้วจะเอายังไง?"
"เราจะช่วยไหม?"
แววตาฟางสวี่เต็มไปด้วยความลังเล: "ฟังจากไป๋อี้เซวียน ดูเหมือนอัลเบิร์ตจะห้ามไม่ให้ NASA ขอความช่วยเหลือจากเรา"
"ถ้าเรายื่นมือเข้าไปยุ่งตอนนี้ ผลที่จะตามมา..."
ได้ยินแบบนั้น มุมปากลวี่หย่งฉางที่ลังเลอยู่เมื่อครู่ ก็ยกยิ้มขึ้น
"ช่วย!"
"บอกไป๋อี้เซวียน ออกเดินทางไปช่วยคนเดี๋ยวนี้!"
"กองพล 358 ของผม... อะแฮ่ม! ผมลวี่หย่งฉาง ต้องช่วยแน่ๆ!" (มุกตลกจากซีรีส์จีนเรื่อง Drawing Sword)
---