บทที่ 112 แข่งกับเวลา
บทที่ 112 แข่งกับเวลา
เสียงเถียงกันดึงดูดความสนใจของโจอี้ที่อยู่ในโมดูลที่ 2 ให้เดินเข้ามา
ได้ยินประโยคสุดท้ายของบรูโน่ โจอี้ชะงักไปเล็กน้อย
ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็เข้าใจสถานการณ์
"หัวหน้า บรูโน่พูดถูกค่ะ"
"NASA แนะนำให้เราจ่ายยาต้านซึมเศร้าให้คุณค่ะ"
แอนดรูว์: "......"
เขามองโจอี้ด้วยสายตาตัดพ้อ: "ไม่เห็นต้องเวอร์ขนาดนั้นเลยมั้ง..."
โจอี้พยักหน้าจริงจัง: "หัวหน้าคะ นี่ไม่ได้เวอร์นะคะ"
"ขนาดบนสถานีอวกาศที่โคจรรอบโลก ยังมีนักบินอวกาศป่วยเป็นโรคทางจิตเวชตั้งเยอะ นับประสาอะไรกับเราที่อยู่บนดาวอังคาร"
"เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน NASA ถึงกับเตรียมยาสลบไว้ให้พวกเราด้วยนะคะ ในกรณีที่จำเป็น..."
"พอๆๆ!" แอนดรูว์ตัวสั่นเทา พูดอย่างหงุดหงิด "ถือซะว่าเมื่อกี้ฉันพูดผิดไป ตกลงไหม?"
พูดพลาง แอนดรูว์ก็หันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง: "ได้เวลาแล้ว เราต้องส่งผลการขุดเจาะช่วงสองสามวันนี้ไปให้ NASA"
"เฮ้อ..." บรูโน่ถอนหายใจ นวดไหล่ที่ปวดเมื่อย "ทั้งคู่ว่า เราเจาะรูบนดาวอังคารทุกวันแบบนี้ เพื่ออะไรกันแน่?"
โจอี้ตอบ: "NASA บอกว่าเพื่อค้นหาร่องรอยสิ่งมีชีวิตบนดาวอังคารไม่ใช่เหรอ?"
"เชอะ..." บรูโน่เบ้ปากมองบน "เธอเชื่อคำโกหกของ NASA จริงๆ เหรอ?"
"ดูสิว่าสองสามวันนี้เราเจาะไปกี่รูแล้ว?"
"ฉันว่านะ ใต้ที่ราบยูโทเปียนี่ นอกจากน้ำแข็งแล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นหรอก!"
ระหว่างที่บรูโน่กำลังบ่น ข้อมูลชุดหนึ่งก็ถูกส่งผ่านดาวเทียมไปยังโลก
……
หลังจากกลับมาจากท่านประธานสภาหลี่ ลวี่หย่งฉางก็นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เปิดดูข้อมูลการวิจัยและวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการสื่อสารควอนตัมอย่างเงียบๆ
เวลาไม่คอยท่า แม้จะยังไม่ถึงเวลาต้องพิชิตเทคโนโลยีการสื่อสารควอนตัม แต่เขาก็จำเป็นต้องเรียนรู้ความรู้ที่เกี่ยวข้องอย่างต่อเนื่อง
"ศาสตราจารย์ครับ ผมดักจับข้อมูลล่าสุดของโครงการพาธไฟเดอร์ของประเทศ U ได้ครับ"
เสียงสังเคราะห์อันเป็นเอกลักษณ์ของซีโร่ทำลายความเงียบในห้องทำงาน
"หืม?" ลวี่หย่งฉางเลิกคิ้ว "เจออะไร?"
"ข้อมูลการขุดเจาะในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาครับ"
สิ้นเสียงซีโร่ หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าลวี่หย่งฉางก็สว่างขึ้น ข้อมูลละเอียดยิบปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
"โห! ประเทศ U เตรียมตัวมาดีนี่นา!"
ลวี่หย่งฉางยืดตัวตรง มองหน้าจอด้วยความตื่นเต้น: "ข้อมูลการขุดเจาะและวิเคราะห์ทางเคมีเยอะขนาดนี้ ดูท่าโครงการพาธไฟเดอร์ครั้งนี้ นอกจากทดลองตั้งอาณานิคมแล้ว ส่วนหนึ่งก็น่าจะมีจุดประสงค์เพื่อค้นหาร่องรอยสิ่งมีชีวิตต่างดาวด้วยสินะ?"
เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงซีโร่ก็ดังขึ้น: "ขออภัยครับศาสตราจารย์ ผมไม่พบเนื้อหาเกี่ยวกับแผนการนี้ในอินเทอร์เน็ตเลยครับ"
ลวี่หย่งฉางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
หาไม่เจอนั่นแหละปกติ
เอกสารลับสุดยอดขนาดนี้ ส่วนใหญ่มักเก็บเป็นเอกสารกระดาษ
"ซีโร่ วิเคราะห์ข้อมูลแล้วได้ผลลัพธ์ว่าไงบ้าง?" ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ลวี่หย่งฉางถามต่อ
"ศาสตราจารย์ครับ จากข้อมูลการขุดเจาะที่ส่งกลับมาจากโครงการพาธไฟเดอร์ ประกอบกับตำแหน่งที่ตั้งของโมดูลที่อยู่อาศัยของประเทศ U..."
พูดพลาง ซีโร่ก็ขยายภาพแผนที่ดาวเทียมบนหน้าจอ
สุดท้าย ภาพหยุดอยู่ที่หลุมอุกกาบาตแห่งหนึ่ง
"......ภายในหลุมอุกกาบาตนี้ ที่ความลึก 5-10 เมตรใต้ดิน ความเป็นไปได้ที่จะมีสิ่งมีชีวิตสูงถึง 75.2% ครับ!"
มองหลุมอุกกาบาตที่อยู่ห่างจากโมดูลที่อยู่อาศัยเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ลมหายใจของลวี่หย่งฉางถี่กระชั้นขึ้นทันที
"ใกล้เกินไปแล้ว..."
เขาพึมพำกับตัวเอง
ระยะทางสั้นๆ แค่ไม่กี่ร้อยเมตร ด้วยความเร็วในการขุดเจาะของประเทศ U ในตอนนี้ อีกไม่นานพวกเขาก็คงสำรวจพื้นที่รอบๆ โมดูลที่อยู่อาศัยจนหมด!
ถึงตอนนั้น NASA ต้องเบนเป้าหมายไปที่หลุมอุกกาบาตที่อยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่ร้อยเมตรแน่นอน
แม้ภารกิจลงไปขุดเจาะในหลุมอุกกาบาตจะยากลำบาก และ NASA อาจจัดลำดับไว้ท้ายสุด
แต่นั่นก็ยื้อเวลาได้ไม่นาน!
ประเมินคร่าวๆ อีกประมาณเดือนครึ่ง นักบินอวกาศสามคนนั้นคงแบกอุปกรณ์ขุดเจาะลงไปในหลุมอุกกาบาตแล้ว!
ไม่ได้การ!
ต้องเร่งความเร็วในการวิจัยเสวียนนวี่-2!
ลวี่หย่งฉางลุกพรวดจากเก้าอี้
"ซีโร่ ตอนนี้ความคืบหน้าของเสวียนนวี่-2 ถึงไหนแล้ว?"
อาจเป็นเพราะจับน้ำเสียงร้อนรนของลวี่หย่งฉางได้ การตอบกลับของซีโร่จึงรวดเร็วขึ้นมาก
"ศาสตราจารย์ครับ ตอนนี้ห้องแล็บที่ผอ.เฉารับผิดชอบ เสนอแบบร่างออกมา 3 แบบ กำลังอยู่ในขั้นตอนการพิจารณาครับ"
"ช้าเกินไป..." ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้ว สั่งการทันที "ตั้งแต่นี้ไป ทรัพยากรทั้งหมดให้ความสำคัญกับโครงการวิจัยเสวียนนวี่-2 เป็นอันดับแรก!"
พูดพลาง ลวี่หย่งฉางก็ผลักประตูห้องทำงาน เดินมุ่งหน้าไปยังห้องแล็บที่ผอ.เฉารับผิดชอบ
……
เที่ยงคืน
แผนกการบินและอวกาศ ห้องปฏิบัติการหมายเลขหนึ่งแห่งประเทศเซี่ย สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
ลวี่หย่งฉางเดินจ้ำอ้าวมาถึงหน้าห้องแล็บ ผลักประตูเข้าไปทันที
ผ่านทางเดินที่มีแสงไฟเย็นเยียบอย่างรวดเร็ว ลวี่หย่งฉางมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของผอ.เฉา
"ผอ.เฉา!" ลวี่หย่งฉางเคาะประตู ตะโกนเรียกเสียงดัง "ผอ.เฉาอยู่ไหมครับ?"
ไม่กี่วินาทีต่อมา ผอ.เฉาที่มีขอบตาดำคล้ำก็มาเปิดประตู
"ศาสตราจารย์ลวี่?!"
วินาทีที่เห็นลวี่หย่งฉาง แววตาของผอ.เฉาฉายแววประหลาดใจ: "มาทำอะไรดึกป่านนี้ครับ?"
เห็นปากกาหมึกซึมในมือผอ.เฉา ลวี่หย่งฉางก็ถอนหายใจโล่งอก
"โชคดีที่คุณยังไม่นอน ไม่งั้นผมคงต้องโทรปลุกคุณแล้ว..."
สีหน้าผอ.เฉาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาไม่เคยเห็นลวี่หย่งฉางร้อนรนขนาดนี้มาก่อน!
"ศาสตราจารย์ลวี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?"
พูดพลาง เขาก็เปิดประตูกว้าง เชิญลวี่หย่งฉางเข้ามาในห้อง
ลวี่หย่งฉางไม่ยอมเข้ามายืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องหน้าผอ.เฉาเขม็ง: "พูดสั้นๆ นะครับ"
"ผอ.เฉา ผมได้ยินซีโร่บอกว่า พวกคุณเสนอแบบร่างเสวียนนวี่-2 ออกมา 3 แบบแล้วใช่ไหมครับ?"
ผอ.เฉาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเร็วๆ: "ใช่ครับ"
"แต่... ตอนนี้เรายังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะใช้แบบไหน อีกอย่าง แบบร่างพวกนี้ยังไม่ได้ผ่านการตรวจสอบจากซีโร่เลยครับ"
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้: "ทำไม? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ?"
ลวี่หย่งฉางสูดหายใจลึก พยักหน้าแรงๆ พูดเสียงหนักแน่น: "เราต้องส่งเสวียนนวี่-2 ลงจอดบนดาวอังคารภายในหนึ่งเดือนครับ!"
"ตอนนี้ เรียกประชุมด่วน คืนนี้ต้องเคาะแบบร่างให้ได้!"
ผอ.เฉาหายใจสะดุด
เขาหันไปมองนาฬิกาบนผนังโดยสัญชาตญาณ
00:15 น.
"ได้!" ผอ.เฉาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "นักวิจัยบางคนอาจจะนอนแล้ว ขอเวลาผมปลุก 15 นาที!"
---