บทที่ 2 วัตถุเร้นลับ

บทที่ 2 วัตถุเร้นลับ

จางชิงเซียงรู้สึกราวกับสมองกำลังเดือดพล่าน เขารีบกัดริมฝีปากจนแตกอย่างแรงทันที จะหมดสติไม่ได้เด็ดขาด!

ท่ามกลางระลอกคลื่นวิญญาณซัดสาด มีผู้คนมากมายสลบไสลไปโดยตรง

ชาติก่อนจางชิงเซียงก็หมดสติไปสิบกว่านาทีเช่นกัน

ความเจ็บปวดทางกายทำให้จางชิงเซียงทนทานต่ออาการวิงเวียนในสมองได้ ทุกสิ่งตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง

จางชิงเซียงกวาดสายตามองไปรอบๆ ทันที ภายในห้องทดลองยังคงเงียบสงัด

ภายนอกมีเสียงเอะอะโวยวายแว่วเข้ามา

จาก ‘แรงซัดสาด’ ทำให้ครูกับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยบางส่วนเป็นลมหมดสติ มีคนร้องตกใจว่า “แผ่นดินไหวแล้ว” มีคนตะโกนว่า “รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว”

ภายในห้องทดลองยังคงเงียบกริบ—จางชิงเซียงเริ่มใจคอไม่ดี จะเป็นเพราะการเกิดใหม่ของเขาที่ส่งผลกระทบอะไรบางอย่าง จนทำให้หมายเลข "010" กลายพันธุ์ไม่สำเร็จหรือเปล่า?

ในเวลานั้นเอง จางชิงเซียงพลันสังเกตเห็นแสงสว่างสีเขียวครามสลัวเรืองรองขึ้นใต้หน้าต่างบานหนึ่งตรงผนังฝั่งซ้าย

จากนั้นผิวปูนตรงผนังบริเวณนั้นก็เริ่มร่วงหล่นลงมา

จางชิงเซียงดีใจอย่างมาก รีบพุ่งตัวเข้าไปทันที

เมื่อเศษปูนร่วงหมดแล้ว ก็มีบางสิ่งขยับดุ๊กดิ๊กเลื้อยออกมา

แสงสีครามอันอัศจรรย์สว่างทั่วร่าง ดูคล้ายกับตัวอ่อนที่เพิ่งฟักออกมาจากไข่แมลง

หัวเป็นเหลี่ยมเป็นมุม ดูซื่อๆ น่าเอ็นดู

จางชิงเซียงตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ที่แท้ก็เป็นอิฐโบราณก้อนหนึ่งนี่เอง!

ชาติก่อนในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด จางชิงเซียงก็เป็นเพียงรองหัวหน้ากลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งในสำนักงานใหญ่เท่านั้น

ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าใกล้【ประตูกฎทัณฑ์】เลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ขอยืมใช้วัตถุเร้นลับที่มีหมายเลขด้านหลังนั่นเลย

แม้จะรู้ที่มาของหมายเลข "010" แต่ข้อมูลสภาพที่แท้จริงของวัตถุเร้นลับชิ้นนี้ จางชิงเซียงกลับเคยได้ยินเพียงข่าวลืออันเลือนรางเท่านั้น:

การป้องกันแข็งแกร่งไร้เทียมทาน

การโจมตีหนักหน่วงทรงพลังมหาศาล

แต่มีผลข้างเคียงอยู่อย่างหนึ่ง เมื่อตั้งรับการป้องกันแล้วจะไม่สามารถเคลื่อนที่ได้

ข้อแลกเปลี่ยนของวัตถุเร้นลับคือ ทุกครั้งหลังใช้งาน จำเป็นต้องใช้เลือดสดของผู้ใช้ชโลมให้ทั่วร่างของมัน

ไม่ว่าจะเป็นผลข้างเคียง หรือข้อแลกเปลี่ยนในการใช้งาน เมื่อเทียบกับวัตถุเร้นลับชิ้นอื่นแล้ว ก็นับว่า ‘เบาบาง’ อย่างมาก

วัตถุเร้นลับทั้งหมด ล้วนเก็บกู้ได้ง่ายที่สุดในช่วงที่เกิดการกลายพันธุ์ตื่นรู้ขึ้นมา

หากไม่ได้ถูกเก็บกู้ วัตถุเร้นลับหลบหนีไปเอง มันก็จะเติบโตขึ้นเหมือนกับทารก และค่อยๆ มี ‘นิสัย’ เป็นของตัวเอง

นิสัยมีทั้งดีกับร้าย แต่เนื่องจากที่มาของวัตถุเร้นลับ ส่วนใหญ่ในท้ายที่สุดมักจะกลายเป็นสิ่งที่อันตรายอย่างมาก

หมายเลข "010" ในตอนท้ายก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

จางชิงเซียงจ้องมองอิฐโบราณก้อนนี้ ไม่รู้ว่าถูกก่อฝังไว้ตั้งแต่ตอนสร้างตึก หรือในการรีโนเวตครั้งใดครั้งหนึ่งหลังจากนั้น

อายุของอิฐโบราณต้องยาวนานมากอย่างแน่นอน ยาวนานกว่าตึกเรียนหลังนี้มาก

จางชิงเซียงสะกดข่มความตื่นเต้นในใจ ยื่นสองมือออกไปอย่างระมัดระวัง ทำท่าเหมือนกำลังจะอุ้มทารก

พร้อมกับเผยรอยยิ้มประหนึ่งพ่อผู้ใจดีออกมาบนใบหน้า

อิฐโบราณดูหวาดกลัวเล็กน้อย คลื่นวิญญาณระลอกหนึ่งพลันแผ่ออกมา

สำหรับหมายเลข "010" นี่ก็เหมือนทารกแรกเกิดพ่นฟองน้ำลายออกมาฟองหนึ่ง

แต่สำหรับจางชิงเซียงแล้ว... มันคือพลังอันมหาศาลน่าสะพรึงกลัวที่ซัดร่างเขาลอยกระเด็น ชนโต๊ะเก้าอี้กระเด็นระเนนระนาดเสียงดังสนั่น ก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างจัง

จางชิงเซียงไถลตัวรูดลงมาตามผนัง กรอบรูปที่แขวนอยู่บนฝาผนังร่วงลงมาฟาดจนเขาต้องหดคอหนี

จางชิงเซียงแสยะยิ้มเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด พักฟื้นอยู่นานกว่าจะยันตัวลุกขึ้นยืนได้

“ทรงพลังสมคำร่ำลือจริงๆ”

จางชิงเซียงได้ลิ้มลองอานุภาพของหมายเลข "010" เล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกยินดีอย่างมาก

เขาลุกขึ้นยืน ไม่ใจร้อนเร่งรีบ คงรอยยิ้มไว้แล้วยื่นสองมือออกไปหาอิฐโบราณอีกครั้ง

“ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง ทำเธอตกใจสินะ?”

“ไม่เป็นไรนะ ฉันไม่ใช่คนไม่ดีหรอก”

“วางใจเถอะ ต่อไปตามฉันไป อยากได้อะไรฉันจะหามาให้เธอหมดแน่นอน...”

จางชิงเซียงพูดพร่ำไปเรื่อย กรีดนิ้วมืออย่างรวดเร็วแล้วบีบหยดเลือดสดออกมาสองสามหยด “หิวแล้วใช่ไหม กินอะไรรองท้องก่อนสิ”

——วิธีในการเก็บกู้วัตถุเร้นลับมีมากมายหลายแบบ

แต่ไม่ว่าจะเป็นวิธีใด ล้วนต้องจ่าย ‘ข้อแลกเปลี่ยน’ ที่สมน้ำสมเนื้อ

ในช่วงท้ายของยุคการบำเพ็ญเพียรถ้วนหน้า มีคนกลุ่มใหญ่ที่ทำอาชีพนี้โดยเฉพาะ เรียกตัวเองว่า ‘นักล่าวัตถุเร้นลับ’

แต่ที่จางชิงเซียงสามารถใช้ได้ในตอนนี้มีเพียงวิธีเดียว เคล็ดสละร่างสังเวย

มีที่มาจากตำนานทางพุทธศาสนาเรื่อง ‘เฉือนเนื้อให้เหยี่ยวกิน’

ผู้ฝึกตนในยุคแรก เช่นจางชิงเซียงในตอนนี้ สิ่งที่สามารถจ่ายเป็น ‘ข้อแลกเปลี่ยน’ ได้ มีเพียงเลือดเนื้อของตนเองเท่านั้น!

จางชิงเซียงบีบเลือดออกมา พลางภาวนาในใจอย่างหวาดหวั่น ขอให้เธอกินจุไม่มากนะ...

ชาติก่อนจางชิงเซียงเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับ ‘เคล็ดสละร่างสังเวย’ มามากมาย

เพราะวัตถุเร้นลับกินจุเกินไป หรือไม่ก็ละโมบโลภมากไม่มีที่สิ้นสุด...

ผู้ฝึกตนบางคนถูกสูบเลือดจนหมดตัว กลายสภาพเป็นซากศพแห้ง

บางชิ้นก็กัดกินเลือดเนื้อทั่วร่างของผู้ฝึกตนจนหมด ทำให้ผู้ฝึกตนกลายร่างเป็นทหารโครงกระดูก

บางชิ้นมีรสนิยมประหลาด ชอบกินเครื่องใน... กินหัวใจเข้าไป แล้วตัวเองก็กลายสภาพเป็นหัวใจ ยัดใส่ไว้ในหน้าอกของผู้ฝึกตนแทน...

ด้วยพลังอันมหาศาลของวัตถุเร้นลับ ผู้ฝึกตนเหล่านี้จึงยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่กลับมีชีวิตอยู่แบบไม่ใช่ทั้งคนไม่ใช่ทั้งผี

อิฐโบราณดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าจางชิงเซียงไม่มีเจตนาร้าย และคล้ายกับมีความปรารถนาใน ‘อาหาร’ รุนแรงอย่างมาก

มันลองหยั่งเชิงดูหลายครั้ง จางชิงเซียงก็ยังคงนิ่งสงบ ไม่ได้ขยับเขยื้อน

อิฐโบราณพลันแลบลิ้นแสงออกมาตวัดเลียลงบนนิ้วของจางชิงเซียง เลือดไม่กี่หยดนั้นพลันอันตรธานหายไป

จากนั้นลิ้นแสงก็ปัดกวาดไปมาบนนิ้วมือ หมายเลข "010" แสดงออกอย่างชัดเจนว่า ยังไม่อิ่ม

จางชิงเซียงบีบเลือดออกมาเพิ่มอีก...

บีบออกมาอีก...

และบีบออกมาอีก...

ใบหน้าของจางชิงเซียงเริ่มซีดขาว วัตถุเร้นลับชิ้นนี้คงไม่ได้ละโมบจนจะสูบฉันจนกลายเป็นซากศพแห้งหรอกนะ?

ยังดีที่สิบกว่านาทีต่อมา อิฐโบราณดูดกลืนเลือดไปราวๆ 600 มิลลิลิตร ในที่สุดก็หดลิ้นเล็กๆ กลับไป

จากนั้น ลำแสงสีครามสายหนึ่งก็ไหลรินลงสู่มือของจางชิงเซียง

โดยมีลำแสงทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อม อิฐโบราณลื่นไถลพลางมุดเข้ามาอยู่ในอ้อมอกของจางชิงเซียง

ตูม——

จางชิงเซียงพลันเกิดความรู้สึกคล้ายกับถูก ‘ถ่ายทอดพลังสู่กระหม่อม’

พลังลึกลับอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ทั้งเชี่ยวกรากแต่ก็อ่อนโยน ทั้งดุดันแต่ก็ทะนุถนอม

มันพุ่งพล่านขยายเส้นชีพจรของเขา เสริมความแข็งแกร่งให้เลือดเนื้อ กระดูก ตลอดจนอวัยวะภายในทีละส่วน...

หมายเลข "010" ปรับเปลี่ยนสภาพร่างกายของจางชิงเซียงอย่างสมบูรณ์แบบ ยกระดับพรสวรรค์ของเขาขึ้นอย่างมหาศาล

เมื่อจางชิงเซียงเริ่มฝึกตน ย่อมจะทำน้อยได้ผลมากอย่างแน่นอน

“มิน่าล่ะ พวกอัจฉริยะในยุคแรกที่มีวัตถุเร้นลับอันทรงพลังคอยหนุนหลัง นอกจากพลังต่อสู้จะฝืนสวรรค์แล้ว ความเร็วในการฝึกตนยังรุดหน้าอย่างก้าวกระโดด ทิ้งคนรุ่นเดียวกันไว้เบื้องหลังแบบไม่เห็นฝุ่น!”

จางชิงเซียงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

นับตั้งแต่เกิดใหม่กลับมาจนถึงตอนนี้ เพราะ ‘อนาคต’ นั้น เขาจึงรู้สึกหวาดหวั่นไม่สบายใจอยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้ในใจมีที่พึ่งอันมั่นคงเสียที!

“โอกาสวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงแรกของยุคการบำเพ็ญเพียรถ้วนหน้า ทั้งในหัวเซี่ยตลอดจนทั่วทั้งโลก ตกมาอยู่ในมือฉันแล้ว!”

“ในที่สุด ฉันก็มีพลังมากพอที่จะงัดข้อกับอนาคตอันมืดมนและหนักหน่วงนั่นแล้ว!”

จางชิงเซียงรู้แจ้งแก่ใจดีว่า หากต้องการเปลี่ยนอนาคต ตนเองต้องมีอำนาจในการพูด

ไม่ว่าจะในยุคสมัยใด ความแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะหมายถึงอำนาจในการพูด!

จางชิงเซียงเก็บอิฐโบราณใส่กระเป๋าเป้ของตนเอง

แม้จะกั้นด้วยกระเป๋าเป้กับเสื้อผ้า เขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความผูกพันที่อิฐโบราณมีต่อตนเอง

จากนั้นจางชิงเซียงก็เลื่อนโต๊ะที่ขวางประตูออก จัดการเก็บกวาดห้องทดลองให้อยู่ในสภาพเดิม แล้วเดินลงบันไดทอดน่องไปตามทางเดินในมหาวิทยาลัย ในใจกำลังครุ่นคิดถึงแผนการขั้นที่สองถัดไป

“เก็บกู้【หมายเลข "010"】สำเร็จแล้ว แผนการขั้นแรกหลังการเกิดใหม่ลุล่วงไปได้ด้วยดี”

“การฝึกตนในวันข้างหน้ามีหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว”

“ขั้นที่สองต้องมุ่งเน้นไปที่การฝึกตนโดยตรง”

“รวบรวม【วัตถุต้นกำเนิด】สายอาชีพ เพื่อยกระดับพรสวรรค์ของตนเอง”

“ผู้ฝึกตนยิ่งผสาน【วัตถุต้นกำเนิด】มากเท่าไร พรสวรรค์ก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น ฉันยังจำได้ว่าในชาติก่อน ตอนที่พวก ‘เทวะแท้จริง’ ไม่กี่คนนั้นให้สัมภาษณ์ ต่างก็ยอมรับว่าอย่างน้อยได้ผสาน【วัตถุต้นกำเนิด】ไปไม่ต่ำกว่าสามชิ้น”

“สมมุตว่าชาติก่อนฉันมี【หมายเลข "010"】คอยคุ้มครอง ฉันก็คงแตะไม่ถึงธรณีประตูของขอบเขตเทวะแท้จริงอยู่ดี สาเหตุก็เพราะผสาน【วัตถุต้นกำเนิด】ไปเพียงชิ้นเดียว พรสวรรค์ย่ำแย่เกินไป ขีดจำกัดสูงสุดของตัวเองต่ำเกินไป”

“รีบกลับบ้านก่อนดีกว่า เอาวัตถุต้นกำเนิดชิ้นนั้นในชาติก่อนมาไว้ในมือให้ได้ก่อน!”

จางชิงเซียงก้าวเท้าเร็วรี่มุ่งหน้าไปยังประตูมหาวิทยาลัย