ตอนที่ 6
จางเฉินค้นต่ออีกเล็กน้อยแล้วเจอไอศกรีมกล่องใหญ่
ข้างในมีไอศกรีมรสครีมถึง 20 แท่ง!
ของพวกนี้ถึงจะกินแทนข้าวไม่ได้ แต่มันก็มีปริมาณน้ำตาลสูงมาก
ในยามคับขันยังพอใช้เป็นพลังงานแก้ขัดได้
เขาเก็บพวกมันทั้งหมดเข้าสู่พื้นที่มิติ!
ส่วนเครื่องปรุงในห้องครัว เขาเลือกเพียงซีอิ๊วอย่างเดียวเก็บเข้าพื้นที่มิติไป
จากนั้นก็ตามด้วยบรรดามีดทำครัว มีดปอกผลไม้ และของมีคมต่างๆ ก็ถูกเก็บเข้ามิติไปทั้งหมด
ก่อนจะจากไป
จางเฉินแวะไปที่ห้องนอนแล้วเปิดตู้เสื้อผ้า
เป็นไปตามคาด
เสื้อผ้าในตู้นั้นสามารถเก็บกู้ได้ทั้งหมด!
รวบรวม!
[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณรวบรวม “ผ้าสะอาด” ได้ทั้งหมด 120 ชิ้น!]
ตอนที่ออกจากห้อง 102 จางเฉินไม่ได้ล็อกประตู
เขาปล่อยให้มันเปิดทิ้งไว้อย่างนั้น แล้วมุ่งหน้าจัดการซอมบี้ตามทางบันไดขึ้นไปยังชั้นห้า
ตลอดทาง ประตูห้องทุกห้องปิดสนิท
บางครั้งยังแว่วเสียงคำรามต่ำๆ ของซอมบี้ดังมาจากข้างในห้อง
รวมถึงเสียงเล็บจิกครูดกับประตูเหล็กนิรภัยที่ฟังดูแสบแก้วหู
บริเวณโถงบันไดมีซอมบี้อยู่เพียงสองตัว ซึ่งจางเฉินก็จัดการพวกมันได้อย่างง่ายดาย
เก็บกู้ได้ [ผลึกพลังงาน] 2 ชิ้น, [ปุ๋ยกลายพันธุ์] 5 ชิ้น และ [เงินสด 173 หยวน]
เขาเดินมาจนถึงชั้นห้า
จางเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ
ภัยคุกคามตามรายทางถูกกำจัดไปหมดแล้ว
เหลือเพียงที่นี่ที่เดียว
หวังว่าที่นี่คงจะไม่มอบ "เซอร์ไพรส์" อะไรให้เขาหรอกนะ!
เขาไม่ได้รีบร้อนเสียบกุญแจลงในรูล็อก
แต่กลับจดจ้องไปที่ประตูนิรภัยด้วยความตั้งใจ
ไม่นานนัก ข้อความคำใบ้ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา:
[ในห้องนี้ไม่มีซอมบี้ สะอาดสะอ้านมาก เหมาะสำหรับใช้เป็นจุดพักพิงชั่วคราว]
ปลอดภัย!
จางเฉินจึงหยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตูห้อง 502
'มีคำใบ้นี่มันสะดวกจริงๆ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับสิ่งที่ไม่รู้! สบายแฮะ!'
หลังจากเข้าห้องมา เขาก็ปิดประตูเสียงดังปัง
ห้องนี้เก็บเสียงได้ดีมาก
ทันทีที่จางเฉินปิดประตู
เสียงคำรามแผ่วเบาของซอมบี้ที่เคยดังก้องอยู่ในโถงทางเดินก็หายวับไปทันที
ทุกอย่างเงียบสงบเป็นพิเศษ!
จางเฉินไล่สำรวจไปทีละห้อง
รวมไปถึงตู้ติดผนัง ใต้เตียง และทุกซอกทุกมุม เขาค้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เมื่อมั่นใจว่าไม่มีซอมบี้อยู่ในห้องจริงๆ
เขาจึงคลายความระแวดระวังลง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา
'วันสิ้นโลกแบบนี้ ระวังไว้ก่อนดีที่สุด!'
หลังจากผ่านการต่อสู้มาหลายยก จางเฉินก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย!
ความเหนื่อยนี้เกิดจากความตึงเครียดทางจิตใจที่สูงเกินไป ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางร่างกาย
ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกายเขาในตอนนี้ การฆ่าซอมบี้เพียงไม่กี่ตัวไม่ทำให้เขาเหนื่อยหรอก
หลังจากพักผ่อนได้ประมาณสิบนาที
สภาพจิตใจก็ฟื้นตัวขึ้นมามาก
จางเฉินเริ่มพิจารณาสำรวจห้องนี้อย่างจริงจัง
นี่เป็นห้องพักสำหรับครอบครัวที่มีสมาชิกสามคน
เหนือหัวเตียงในห้องนอนยังมีรูปแต่งงานบานใหญ่แขวนอยู่
มนุษย์บนดาวเคราะห์วารีสีน้ำเงินนั้นเหมือนกับคนบนโลก และการพัฒนาทางวัฒนธรรมก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
ในห้องนอนเล็กมีเตียงเด็กอ่อนวางว่างเปล่าอยู่
ทั้งห้องถูกทำความสะอาดไว้อย่างดี ไม่มีรอยเลือด
ในอากาศยังมีกลิ่นหอมจางๆ อบอวลอยู่
'เอาที่นี่เป็นที่หลบภัยชั่วคราวไปก่อนแล้วกัน'
จางเฉินนำซีอิ๊วที่ยังไม่เปิดขวดไปวางไว้ในครัว
เขานำไอศกรีมและอาหารแช่แข็งทั้งหมดไปแช่ไว้ในช่องฟรีซของตู้เย็น เพื่อประหยัดช่องว่างในพื้นที่มิติ
ตอนนี้ในแหวนมิติมี [เนื้อกระป๋อง], [น้ำดื่มบริสุทธิ์] 2 ขวด, [เบียร์กระป๋อง] 2 กระป๋อง, [ปุ๋ยกลายพันธุ์] 50 ชิ้น, [ผ้าสะอาด] 125 ชิ้น, [โล่ปราบจลาจล], [หมวกนิรภัย], [ขวานดับเพลิง], [มีดทำครัว] 2 เล่ม และ [มีดปอกผลไม้] 1 เล่ม
ของพวกนี้กินพื้นที่ไปแล้วถึง 10 ช่อง
ถ้าหากรวมเนื้อแช่แข็งกับไอศกรีมที่เพิ่งเอาออกมาเมื่อครู่เข้าไปด้วย
พื้นที่ในแหวนมิติก็คงจะเต็มพอดี
นี่ยังไม่นับรวมบรรดาของจุกจิกในกระเป๋ากางเกงอย่างไฟแช็ก กุญแจ และเงินสดอีกนะ
'ซี๊ด...'
'พื้นที่เก็บของ 12 ช่อง ดูเหมือนจะไม่พอใช้แฮะ!'
สาเหตุหลักเป็นเพราะในโลกใบนี้มีสิ่งที่สามารถเก็บกู้ได้เยอะเกินไป
แถมชนิดของมันยังหลากหลายมาก
'ถ้าสามารถเพิ่มพื้นที่กระเป๋าได้ก็คงดี'
เมื่อคิดได้ดังนั้น จางเฉินจึงเปิดช่องแชทขึ้นมาดู
"ใครมีน้ำบ้าง? เมื่อกี้ผมวิ่งหนีซอมบี้มาเกือบโลฯ น้ำดื่มจนหมดแล้ว หิวน้ำมาก!"
"มีใครอยู่ใกล้โรงพยาบาลเซิ่งหลินไหม? ฉันติดอยู่ในห้องพักหมอชั้น 5 แผนกผู้ป่วยใน ใครก็ได้ช่วยฉันที!"
"ฉันเพิ่งฆ่าซอมบี้ไปตัวหนึ่ง เก็บกู้ได้ [ผลึกพลังงาน] มาอันหนึ่ง ใครอยากได้บ้าง? ขอแลกกับอาหารหรือน้ำ พวกสายฟรีไม่ต้องทักมานะ!"
"เชี่ยเอ๊ย คนข้างบนโคตรเจ๋ง กล้าฆ่าซอมบี้ด้วย!"
"ฉันเสียแรงไปตั้งนาน ฆ่าซอมบี้ได้ตัวหนึ่ง ผลที่ได้กลับเป็นแค่กอง [ปุ๋ยกลายพันธุ์] ถุย! โคตรซวย!"
"ในมือฉันไม่มีอาวุธเลยสักอย่าง เจอซอมบี้ก็ได้แต่โกยสิ น่าสงสารชะมัด!"
"มารวมกลุ่มกันเถอะ พวกเรามาตั้งค่ายผู้รอดชีวิตด้วยกัน จะได้ช่วยเหลือกันได้!"
จู่ๆ ชายที่ชื่อว่าเจิ้งฮ่าวก็ออกมาเชิญชวนทุกคน
ดูจากหน้าตา เขาเป็นคนท่าทางสุภาพเหมือนพวกนักศึกษา
"ทุกคนส่งข้อความส่วนตัวบอกตำแหน่งมาให้ผมได้เลย เพราะนี่เป็นช่องแชทภูมิภาค ผมเลยเดาว่าพวกเราคงอยู่ไม่ไกลกันนัก!"
"พวกเราค่อยๆ มารวมตัวกัน แบ่งปันทรัพยากรและความสามารถ สามัคคีกันไว้ถึงจะต่อสู้กับซอมบี้ได้!"
"พลังของคนคนเดียวมีจำกัด แต่พลังของทีมนั้นไร้ขีดจำกัด โปรดร่วมมือกันเถอะครับทุกคน!"
จางเฉินเห็นข้อความของเจิ้งฮ่าวแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว
จุดประสงค์ของเจิ้งฮ่าวอาจจะดี แต่มันดูเพ้อฝันเกินไปหน่อย
การจะรวมกลุ่มกันได้มีเพียงสองกรณีเท่านั้น คือคนเก่งร่วมมือกับคนเก่ง หรือคนอ่อนแอร่วมมือกับคนอ่อนแอ
การที่คนเก่งจะมาร่วมมือกับคนอ่อนแอนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
คนที่มีฝีมือย่อมไม่อยากแบกภาระ ใครจะอยากเอาอาหารและน้ำที่ตัวเองหามาอย่างยากลำบากไปแบ่งให้คนอื่นฟรีๆ?
จางเฉินโน้มเอียงไปทางที่จะร่วมมือกับผู้แข็งแกร่งมากกว่า เพราะการเกื้อกูลกันจะทำให้ฝีมือพัฒนาไปได้อย่างก้าวกระโดด
แต่ในตอนนี้วันสิ้นโลกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ผู้แข็งแกร่งยังต้องใช้เวลาเพื่อที่จะโดดเด่นออกมา
ดังนั้นการร่วมกลุ่มกันตอนนี้จึงไม่ใช่การตัดสินใจที่ดีนัก
ยิ่งกลุ่มคนอ่อนแอร่วมมือกันก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันก็แค่กลุ่มคนที่แม้แต่จะเอาตัวรอดก็ยังลำบากมารวมตัวกันเพื่อหาความอบอุ่นใจเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น...
สิ่งที่เจิ้งฮ่าวทำยังมีข้อเสียอีกอย่าง
นั่นคือการทำให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นเปิดเผยตำแหน่งของตัวเองออกมา
ในยุควันสิ้นโลกที่ทรัพยากรขาดแคลนถึงขีดสุดแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าคนที่มาหาจะเป็นหน่วยกู้ภัยหรือโจรในคราบผู้รอดชีวิตที่จ้องจะเข้ามาปล้นชิง?!
'ต่อให้ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร แต่ก็ต้องระวังคนไว้ด้วย!'
จางเฉินเพิกเฉยต่อคำเชิญชวนของเจิ้งฮ่าวไปโดยปริยาย
ติ๊ง! หวังจี้หรันลงประกาศขาย [น้ำดื่ม] 500 มล.!
ติ๊ง! หวังจี้หรันลงประกาศขาย [น้ำดื่ม] 500 มล.!
ติ๊ง! หวังจี้หรันลงประกาศขาย [น้ำดื่ม] 500 มล.!
......
ช่องแชทถูกถล่มด้วยข้อความนี้ในชั่วพริบตา
หวังจี้หรันลงประกาศขายน้ำดื่มบริสุทธิ์รวดเดียวถึงยี่สิบกว่าขวด
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะหายจากอาการตกใจ ข้อความอีกชุดก็เด้งตามขึ้นมาทันที
ติ๊ง! หวังจี้หรันลงประกาศขาย [ไส้กรอกบรรจุหีบห่ออย่างดี] *1!
ติ๊ง! หวังจี้หรันลงประกาศขาย [ไส้กรอกบรรจุหีบห่ออย่างดี] *1!
ติ๊ง! หวังจี้หรันลงประกาศขาย [ไส้กรอกบรรจุหีบห่ออย่างดี] *1!
......
ข้อความอีกยี่สิบกว่ารายการถูกรัวส่งออกมาถล่มหน้าจอในลักษณะเดียวกัน!