บทที่ 98 ศูนย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ควอนตัมสร้างเสร็จแล้ว
บทที่ 98 ศูนย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ควอนตัมสร้างเสร็จแล้ว
ลวี่หย่งฉางรีบดึงสติออกจากระบบ ลืมตาขึ้นมองไปทางประตูห้องทำงาน
"ศาสตราจารย์ลวี่คะ?"
ซูอวี่ถงลุกขึ้น ชี้ไปที่ประตู: "ให้ฉันไปเปิดไหมคะ?"
ลวี่หย่งฉางไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าเบาๆ แล้วจมดิ่งสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง
โค้ดชุดนี้มันยังไงกันแน่?
แล้วระบบในหัวเขามาจากไหน?
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว
ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ เขาเคยคิดหาที่มาของระบบนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้ง
บวกกับระบบทำหน้าที่แค่ชี้แนะ ปัญหาทางวิทยาศาสตร์จริงๆ เขาก็ยังต้องแก้ด้วยตัวเอง ลวี่หย่งฉางเลยไม่ได้ใส่ใจที่มาของมันมากนัก
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน
ระบบถึงกับมอบเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าเกินกว่าระดับอารยธรรมปัจจุบันให้เขาโดยตรง!
"......หย่งฉาง? หย่งฉาง?"
เสียงฟางสวี่ดังมาจากด้านข้าง: "เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?"
ลวี่หย่งฉางลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองไปทางต้นเสียง
"ไม่เป็นไรครับ แค่เหนื่อยนิดหน่อย"
"ท่านนี้คือ..." ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้วมองคนที่ยืนอยู่ข้างฟางสวี่
เห็นหน้าซีดๆ ของลวี่หย่งฉาง ฟางสวี่ฉายแววกังวล
เขาพลิกดูเอกสารบนโต๊ะลวี่หย่งฉางผ่านๆ แล้วตอบ: "เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้หาคนที่มีความรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์มาให้?"
"นี่คือศาสตราจารย์มั่วเจ๋อหยาง สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์ประเทศเซี่ย เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ควอนตัมวงจรตัวนำยิ่งยวดและปัญญาประดิษฐ์ ฉันคิดว่าเธอน่าจะ..."
ยังพูดไม่จบ มั่วเจ๋อหยางก็แทรกขึ้นด้วยความตื่นเต้น: "ศาสตราจารย์ลวี่ครับ ผมดูแบบแปลนโครงสร้างของคุณแล้วครับ!"
อาจเพราะตื่นเต้นเกินไป หน้าของมั่วเจ๋อหยางแดงก่ำ: "มัน... มันสุดยอดมากครับ! ผมนึกไม่ถึงเลยว่าวงจรตัวนำยิ่งยวดจะออกแบบโครงสร้างแบบนี้ได้!"
ลวี่หย่งฉางหัวเราะเบาๆ โยนความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป
มองมั่วเจ๋อหยางที่ตื่นเต้นตรงหน้า จู่ๆ เขาก็คิดตก
จะคิดมากไปทำไม?
ที่มาของระบบ ใช่สิ่งที่เขาควรคิดตอนนี้เหรอ?
โบราณว่าไว้ ไม่ว่าแมวขาวหรือแมวดำ ขอแค่จับหนูได้ก็คือแมวที่ดี!
"ยินดีต้อนรับครับศาสตราจารย์มั่ว!"
พูดพลาง ลวี่หย่งฉางก็ลุกขึ้นยื่นมือขวาให้มั่วเจ๋อหยาง: "ยินดีมาร่วมงานกับห้องแล็บของเราไหมครับ?"
มั่วเจ๋อหยางยื่นสองมือไปจับมือขวาลวี่หย่งฉางเขย่าแรงๆ: "ยินดีครับ ยินดีแน่นอน!"
"เพียงแต่..."
"หืม?" ลวี่หย่งฉางสงสัย "เพียงแต่อะไรครับ?"
"ศาสตราจารย์ลวี่ครับ วิธีการวางโครงสร้างของคุณ..." มั่วเจ๋อหยางเกาหัวเขินๆ "ช่วงหลังๆ ผมยังไม่ค่อยเข้าใจบางจุด ไม่ทราบว่าคุณพอจะ..."
เห็นดังนั้น ลวี่หย่งฉางก็หัวเราะลั่น: "ได้สิครับ เดี๋ยวจบโปรเจกต์นี้ มีอะไรสงสัยผมตอบให้หมดเลย"
"โปรเจกต์?"
แววตามั่วเจ๋อหยางไหววูบ จับประเด็นสำคัญในคำพูดของลวี่หย่งฉางได้ทันที
ลวี่หย่งฉางยิ้มพยักหน้า: "งานวิจัยปัญญาประดิษฐ์บนพื้นฐานคอมพิวเตอร์ควอนตัมวงจรตัวนำยิ่งยวดครับ เป็นไง สนใจไหม?"
……
หนึ่งเดือนต่อมา
ลวี่หย่งฉางขมวดคิ้ว นิ้วพรมลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน!
บรรทัดโค้ดปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง
ความคืบหน้าในการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์มาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว!
เพื่อประหยัดเวลา โครงสร้างหลักของปัญญาประดิษฐ์ ลวี่หย่งฉางเป็นคนลงมือเขียนเองทั้งหมด ส่วนงานเติมเต็มรายละเอียดง่ายๆ ภายใน มอบหมายให้มั่วเจ๋อหยางและทีมวิจัยจัดการ
"กึก!"
เสียงเคาะคีย์บอร์ดอันเป็นจังหวะหยุดลงกะทันหัน
มองเคอร์เซอร์กะพริบบนหน้าจอ ลวี่หย่งฉางสูดหายใจลึก แล้วเริ่มเคาะคีย์บอร์ดอีกครั้ง
ต่างจากเมื่อครู่ ครั้งนี้เขาเคาะช้าลงมาก
หลังจากพิมพ์โค้ดลักษณะคล้ายขยะจากระบบลงไปทีละตัวอักษร เขาเคาะปุ่ม Enter เบาๆ
ลวี่หย่งฉางมือสั่นเทา ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วเซฟโปรแกรมลงแฟลชไดรฟ์อย่างระมัดระวัง
ทันทีที่ดึงแฟลชไดรฟ์ออก เสียงเคาะประตูรัวเร็วก็ดังขึ้น
"หย่งฉาง! ข่าวดี!"
เสียงฟางสวี่ที่ดังมาจากด้านนอกเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
……
ประตูห้องทำงานเปิดออก
ฟางสวี่และมั่วเจ๋อหยางปรากฏตัวที่หน้าประตู
"เอ๊ะ? หายากนะเนี่ย ที่เธอไม่ได้กำลังเขียนโค้ดอยู่?"
ทันทีที่ก้าวเข้ามา ฟางสวี่ก็สังเกตเห็นความเงียบผิดปกติในห้อง
ลวี่หย่งฉางตอบเรียบๆ: "เขียนเสร็จแล้วครับ"
มั่วเจ๋อหยางที่ตามหลังมา เบิกตากว้าง เสียงสั่นเครือ: "ศาสตราจารย์ลวี่... คุณ... เสร็จแล้วเหรอครับ?"
"อยู่ไหน? ปัญญาประดิษฐ์อยู่ไหน?" ฟางสวี่ได้สติ รีบวิ่งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของลวี่หย่งฉางด้วยความตื่นเต้น
"ขอดูหน่อยซิว่าปัญญาประดิษฐ์ที่ว่า มันจะฉลาดแค่ไหน!"
ลวี่หย่งฉาง: "......"
เขาชี้ไปที่แฟลชไดรฟ์สีดำบนโต๊ะอย่างหมั่นไส้: "โน่น อยู่ในนั้นครับ"
ฟางสวี่: "???"
ในฐานะนักฟิสิกส์นิวเคลียร์ ความรู้เรื่องปัญญาประดิษฐ์และคอมพิวเตอร์ควอนตัมของเขา... เป็นศูนย์!
เผชิญสายตางุนงงของฟางสวี่ ลวี่หย่งฉางเก็บแฟลชไดรฟ์อย่างจนใจ: "คิดอะไรอยู่ครับ?"
"ที่บอกว่าเสร็จ คือโปรแกรมปัญญาประดิษฐ์เสร็จแล้ว"
"ส่วนตัวตนของปัญญาประดิษฐ์ จะปรากฏก็ต่อเมื่อรันบนคอมพิวเตอร์ควอนตัมเท่านั้น"
ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความงุนงงของฟางสวี่ มั่วเจ๋อหยางจึงช่วยอธิบายยิ้มๆ
"งานที่เราทำช่วงนี้ เหมือนกับการสร้างเมล็ดพันธุ์ครับ"
"ส่วนคอมพิวเตอร์ควอนตัม เปรียบเสมือนดิน"
"เมล็ดพันธุ์นี้จะเติบโตเป็นผลไม้อะไร... ต้องรอดูผลลัพธ์หลังจากรันโปรแกรมครับ"
ฟางสวี่พยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
"สรุป คุณมีข่าวดีอะไรจะบอก?"
ฟางสวี่ได้สติ แววตาเป็นประกายอีกครั้ง: "ศูนย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ควอนตัม สร้างเสร็จแล้ว!"
แม้แต่ลวี่หย่งฉาง ได้ยินข่าวนี้ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
เขาลุกพรวดจากเก้าอี้: "เร็วขนาดนั้นเชียว?!"
มั่วเจ๋อหยางยิ้มพยักหน้า: "ท่านประธานสภาหลี่สั่งการลงมาเอง รัฐวิสาหกิจที่รับผิดชอบผลิตชิ้นส่วนแทบจะหยุดสายการผลิตอื่นทั้งหมดเพื่อเร่งงานนี้เลยครับ"
"เยี่ยม!" ลวี่หย่งฉางตาเป็นประกาย "เป็นไงครับ ทดสอบประสิทธิภาพหรือยัง?"
เจอปำถามนี้ แววตาของมั่วเจ๋อหยางแปลกไปเล็กน้อย
"ทดสอบแล้วครับ แต่ผลการทดสอบมัน... น่าเหลือเชื่อมากครับ"
"กี่คิวบิต?" ลวี่หย่งฉางสูดหายใจลึก ถามตรงประเด็น
ริมฝีปากมั่วเจ๋อหยางสั่นระริก เอ่ยตัวเลขที่น่าตกตะลึงออกมา
---