บทที่ 77 ประเทศ U: เราสูญเสียการครองอากาศไปแล้วเหรอ?
บทที่ 77 ประเทศ U: เราสูญเสียการครองอากาศไปแล้วเหรอ?
ทำเนียบขาว ประเทศ U
นับตั้งแต่วินาทีที่เสวียนนวี่-1 ทะยานขึ้นฟ้า บรรยากาศภายในห้องทำงานของอัลเบิร์ตก็เต็มไปด้วยความเงียบงันราวกับป่าช้า
"มอร์ตัน จับตาดูเสวียนนวี่-1 ลำนั้นให้ดี!"
ทันทีที่เสวียนนวี่-1 หายลับไปในกลีบเมฆ อัลเบิร์ตก็ตวาดใส่มอร์ตันด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง: "ถ้าคลาดสายตาไปล่ะก็ เตรียมเก็บของออกจากตำแหน่ง ผอ. ได้เลย!"
มอร์ตันหน้าซีดเผือด รีบยกมือปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
จากนั้น เขาลนลานล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกอย่างเร่งรีบ
"โอกาซี ฟังนะ สถานการณ์ฉุกเฉิน สั่งการดาวเทียมสอดแนมทั้งหมดของ NASA ให้ทำงานเดี๋ยวนี้ ฉันต้องการข้อมูลเรียลไทม์ของเสวียนนวี่-1 ที่เพิ่งบินขึ้นจากประเทศเซี่ย!"
เสียงผู้หญิงดังลอดออกมาจากหูฟัง: "ผอ.มอร์ตันคะ ท่านแน่ใจเหรอคะว่าจะใช้ดาวเทียมสอดแนมทั้งหมดของ NASA?"
"ความเสียหายที่จะเกิดขึ้น..."
"หุบปาก!" มอร์ตันเหลือบมองแววตาอำมหิตของอัลเบิร์ต เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มแผ่นหลัง "ความเสียหายทั้งหมดฉันรับผิดชอบเอง ตอนนี้ สั่งเจ้าหน้าที่ให้ส่งข้อมูลการบินอย่างละเอียดของเสวียนนวี่-1 มาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"
โอกาซีอึ้งไป: "ผอ.มอร์ตันคะ ตอนนี้ท่านอยู่ที่..."
"Fxxk! ห้องทำงานประธานาธิบดี!"
มอร์ตันสบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะตัดสายทิ้ง
จากนั้น เขารีบวิ่งไปหาอัลเบิร์ต กระซิบเสียงเบา: "ท่านประธานาธิบดีครับ ผมขอยืมคอมพิวเตอร์ท่านหน่อยครับ"
อัลเบิร์ตพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม โดยไม่พูดอะไรสักคำ
ไม่กี่นาทีต่อมา มอร์ตันถอนหายใจยาว: "ท่านประธานาธิบดีครับ ข้อมูลส่งมาถึงแล้วครับ"
ต้องยอมรับเลยว่า ประสิทธิภาพของดาวเทียมสอดแนม NASA นั้นยอดเยี่ยมจริงๆ
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอัลเบิร์ต ภาพความคมชัดสูงและข้อมูลการบินของเสวียนนวี่-1 ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน!
มองดูข้อมูลยั้วเยี้ยที่อัปเดตไม่หยุด คิ้วของอัลเบิร์ตขมวดแน่น
เขาหลับตาลงเล็กน้อย ยกมือนวดระหว่างคิ้ว: "แอนโธนี่ คุณมาดูข้อมูลพวกนี้หน่อย"
แอนโธนี่ไม่กล้าชักช้าต่อคำสั่งประธานาธิบดี รีบก้าวเข้าไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงาน
วินาทีที่เห็นข้อมูล รูม่านตาของแอนโธนี่หดเกร็ง อุทานเสียงหลง: "อะไรกัน?!"
"เป็... เป็นไปไม่ได้!"
ปฏิกิริยาของแอนโธนี่ทำให้ใจของอัลเบิร์ตหล่นวูบ
นี่ไม่ใช่ลางดีเลย
"เกิดอะไรขึ้น?" อัลเบิร์ตขมวดคิ้ว ถามเสียงต่ำ "ข้อมูลพวกนี้มีปัญหาอะไร?"
แอนโธนี่กลืนน้ำลาย นัยน์ตาสีฟ้าสั่นระริก: "ความเร็วของมัน... สูงถึง 5 มัคแล้วครับ!"
อัลเบิร์ตไม่ค่อยเข้าใจความหมายของตัวเลขพวกนี้เท่าไหร่: "5 มัค? 5 มัคแล้วมันทำไม?"
เจอคำถามซื่อๆ ของอัลเบิร์ต แอนโธนี่ยิ้มขมขื่น หน้าซีดเผือด: "ท่านประธานาธิบดีครับ เครื่องบินขับไล่ของประเทศ U ในปัจจุบัน ความเร็วสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 3 มัคเท่านั้นครับ ถ้าเกิดการปะทะทางอากาศขึ้นมา เราอาจจะมองไม่เห็นแม้แต่ฝุ่นของฝ่ายตรงข้ามด้วยซ้ำ!"
อัลเบิร์ตหายใจสะดุด โบกมืออย่างไม่ยี่หระ: "แล้วขีปนาวุธล่ะ? เราใช้ขีปนาวุธยิงมันร่วงได้นี่!"
แววตาของแอนโธนี่ยิ่งขมขื่น: "ปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละครับ"
"นอกจากขีปนาวุธอากาศสู่อากาศรุ่นพิเศษบางรุ่นแล้ว ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศส่วนใหญ่ในโลกตอนนี้ มีความเร็วแค่ประมาณ 4 มัคเท่านั้นครับ"
"ขีปนาวุธของเราไล่ตามเครื่องบินลำนี้ไม่ทัน"
"ส่วนขีปนาวุธอากาศสู่อากาศที่มีความเร็วสูงกว่านี้... ท่านประธานาธิบดีครับ ไม่ได้จะพูดตัดกำลังใจนะครับ แต่ขีปนาวุธที่ความเร็วต่ำกว่า 6 มัค แทบจะทำอะไรมันไม่ได้เลยครับ"
"ถ้าประเทศเซี่ยไม่ได้โกหก เครื่องบินอวกาศที่ใช้พลังงานนิวเคลียร์ฟิวชันลำนี้ จะมีระยะบินไกลเกินกว่าที่เราจินตนาการไว้มาก"
"เชื้อเพลิงของขีปนาวุธ... คงหมดก่อนจะไล่มันทัน"
หน้าของอัลเบิร์ตดำคล้ำราวกับก้นหม้อ
นี่... แล้วจะเอาอะไรไปสู้?
ไล่ก็ไม่ทัน แข่งความอึดก็แพ้!
ขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในความเงียบ เสียงอุทานของมอร์ตันก็ดังขึ้น: "มะ... มันเร่งความเร็วอีกแล้ว!"
ได้ยินประโยคนี้ หัวใจของแอนโธนี่กระตุกวูบ
มองดูตัวเลขความเร็วและความสูงที่พุ่งขึ้นเป็นเส้นตรงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ สีหน้าของแอนโธนี่ซีดเผือดราวกับคนตาย
"ท่านประธานาธิบดีครับ ผมคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องถกเถียงกันแล้วครับ"
"เครื่องบินลำนี้ ตอนนี้เข้าสู่วงโคจรระดับต่ำของโลกแล้ว ความเร็ว... ประมาณ 23 มัค หรือที่เราเรียกกันว่าความเร็วหลุดพ้นที่หนึ่งครับ"
"ผมไม่รู้ว่าขีดจำกัดของมันอยู่ที่ไหน แต่อย่างน้อย ดูจากตอนนี้ ต่อให้เป็นขีปนาวุธข้ามทวีปที่เร็วที่สุดของเรา ก็คงทำอะไรมันไม่ได้มากหรอกครับ"
อัลเบิร์ตไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง
เวลาผ่านไปทีละวินาที ความเร็วของเสวียนนวี่-1 ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความสูงก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
เมื่อตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เพิ่มสูงขึ้น สีหน้าของทั้งสามคนยิ่งน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ
อัลเบิร์ตหน้าบึ้งตึง ไม่พูดไม่จา
บนหน้าจอ ตัวเลข 36,000 กิโลเมตร และ 30 มัค (10.2 กิโลเมตร/วินาที) บาดตาเขาเหลือเกิน
แม้แต่เขาก็ยังรู้ว่าตัวเลขสองตัวนี้หมายถึงอะไร
เมื่อเห็นข้อมูลการบินของเสวียนนวี่-1 เริ่มลดระดับลง อัลเบิร์ตก็ถอนหายใจยาว: "แอนโธนี่ คุณคิดว่าขีดจำกัดของเครื่องบินอวกาศลำนี้อยู่ที่ไหน?"
"เฮ้อ..." แอนโธนี่พ่นลมหายใจออกยาวเหยียด ยืดตัวขึ้นพูดเสียงเบา: "ท่านประธานาธิบดีครับ มันไม่สำคัญแล้วครับ"
"ท่านแค่ต้องรู้ไว้ข้อเดียว นับตั้งแต่นี้ไป ต่อหน้าประเทศเซี่ย ประเทศ U ได้สูญเสียการครองอากาศไปแล้วครับ"
อัลเบิร์ตเงียบไป
พูดถูก
ในสถานการณ์แบบนี้ ขีดจำกัดของเสวียนนวี่-1 จะอยู่ที่เท่าไหร่ก็ไม่สำคัญแล้ว
ต่อให้มันทำความเร็วทะลุความเร็วหลุดพ้นที่สองแล้วบินไปดวงจันทร์ได้ ก็ไม่เกี่ยวกับประเทศ U แล้ว
"เราควรป้องกันมันยังไง?"
เงียบไปนาน อัลเบิร์ตสูดหายใจลึก ถามเสียงเบา
แววตาของแอนโธนี่เต็มไปด้วยความขมขื่น ส่ายหน้าช้าๆ: "ท่านประธานาธิบดีครับ เราป้องกันไม่ได้ครับ"
"แม้จะไม่รู้ว่าเสวียนนวี่-1 ลำนี้พกอาวุธมาด้วยหรือไม่? แต่ด้วยความสูง ความเร็ว และระยะบินของมัน ผมบอกได้เลยว่า ไม่มีประเทศไหนในโลกต้านทานการโจมตีของมันได้เลย"
"ขอแค่ประเทศเซี่ยต้องการ ทำเนียบขาวอาจกลายเป็นเถ้าถ่านในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็ได้ครับ"
ได้ยินประโยคนี้ รูม่านตาของอัลเบิร์ตหดเกร็ง
"มอร์ตัน"
อัลเบิร์ตพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: "ตั้งแต่นี้ไป ทุ่มสุดตัวผลักดันโครงการพาธไฟเดอร์ให้เร็วที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"
"ท่านประธานาธิบดีครับ?" แอนโธนี่ตกใจ เตือนเสียงเบา "เวลานี้ เราไม่ควรไปแข่งกับประเทศเซี่ยอีกแล้วนะครับ!"
"เราเสียสิทธิ์ในการแข่งขันครั้งนี้ไปแล้ว!"
อัลเบิร์ตหลับตาลงเล็กน้อย จากนั้นลืมตาโพลอง แววตาฉายแววบ้าคลั่ง
"ไม่! ขอแค่เรายึดครองดาวอังคารได้ก่อน ประเทศ U ก็ยังมีโอกาสพลิกเกม!"
"ตั้งแต่นี้ไป ระงับค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นในประเทศทั้งหมด ทุ่มงบประมาณทุกอย่างไปที่โครงการวิจัย!"
"ฉันไม่เชื่อว่า ด้วยรากฐานที่เราสั่งสมมาหลายปี เราจะสู้ประเทศเซี่ยไม่ได้!"
---
________________