บทที่ 143 ปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำ: อี้

บทที่ 143 ปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำ: อี้

เผชิญคำอธิบายที่รวบรัดสุดๆ ของไป๋อี้เซวียน หงฟานอยากจะก่นด่าออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

แต่เห็นเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนหันหลังเดินไปที่คอมพิวเตอร์ควอนตัมในห้องเก็บสัมภาระแล้ว หงฟานทำได้แค่เบ้ปากแล้วเดินตามไป

ด้วยแรงโน้มถ่วง 1 ใน 6 บวกกับรถขนย้ายไฟฟ้า การย้ายเจ้าก้อนยักษ์นี้ไปยังจุดหมายจึงไม่ใช่เรื่องยาก

เพียงแต่...

เมื่อเปิดประตู "บ้านหลังเล็ก" สีเงินนั้น นักบินอวกาศทั้งสามคนก็ยืนอึ้ง

สายไฟระโยงระยาง กับชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์หน้าตาแปลกๆ ที่ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร

"หัวหน้า แน่ใจนะว่าพวกเราจะรื้อเจ้านี่ออกมาได้?"

หงฟานกลืนน้ำลาย พูดเสียงสั่นในวิทยุ

หางตาไป๋อี้เซวียนกระตุก นึกถึงคำพูดของลวี่หย่งฉาง

'เฮ้อ ของพรรค์นี้ง่ายจะตาย พวกคุณแค่ต่อสายไฟสีเดียวกันให้ถูก แล้วก็ขันน็อตให้แน่นก็เรียบร้อยแล้ว!'

มองสายไฟสารพัดสีตรงหน้า ที่มีไม่ต่ำกว่าพันเส้น มุมปากไป๋อี้เซวียนกระตุกรัวๆ

"น่า... น่าจะได้มั้ง?"

เขาสาบานเลยว่า เขาจะไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของศาสตราจารย์ลวี่อีกต่อไปแล้ว!

……

หลังจากปิดการทำงานของคอมพิวเตอร์ควอนตัมเครื่องเก่าตามขั้นตอนที่ศาสตราจารย์ลวี่ให้มา อุปกรณ์รอบๆ ทั้งหมดก็หยุดทำงานทันที

รถเก็บเรโกลิธจอดนิ่งอยู่กับที่

อุปกรณ์ทำเหมืองอัตโนมัติก็หยุดหัวเจาะที่เคย "กระแทก" ไม่หยุด

พื้นผิวดวงจันทร์ที่เคยดู "คึกคัก" กลับสู่ความเงียบสงัดอัน "น่าขนลุก" อีกครั้ง

ดูเหมือนจะได้รับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อมภายนอก นักบินอวกาศทั้งสามคนก็พลอยเงียบไปด้วย

"อะแฮ่ม!" ไป๋อี้เซวียนกระแอมเบาๆ ทำลายความเงียบในวิทยุ "เรามาเริ่มรื้อกันเถอะ!"

เซี่ยหว่านอี๋ที่กำลังจ้องมองอุปกรณ์ทำเหมืองอยู่ไกลๆ สะดุ้งเล็กน้อย เหมือนตกใจเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน

เธอหันขวับกลับมา มองเพื่อนร่วมทีมด้วยสีหน้าซับซ้อน ริมฝีปากบางเบาเปิดออก ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

"ตอนที่อุปกรณ์พวกนี้ทำงาน ก็ไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ พอหยุดไปถึงได้รู้ว่า ดวงจันทร์มันเวิ้งว้างจริงๆ นะคะ!"

ไป๋อี้เซวียนและหงฟานเป็นผู้ชาย ย่อมไม่อินกับอารมณ์สุนทรีย์เท่าเซี่ยหว่านอี๋

ทั้งสองมองหน้ากัน ยักไหล่อย่างจนปัญญา แล้วหันกลับมาสนใจคอมพิวเตอร์ควอนตัมเครื่องเก่าตรงหน้า

เริ่มการรื้อถอน

แม้จะดูซับซ้อน แต่พอลงมือทำจริงๆ ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น

พูดให้ถูกคือ ศาสตราจารย์ลวี่ไม่ได้โกหกซะทีเดียว

สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือคลายน็อต แล้วดึงสายไฟต่างๆ ออก

เพียงแต่... ปริมาณของมันเยอะจนน่าปวดหัว

โดยเฉพาะสายไฟแต่ละเส้นที่มีหมายเลขเล็กจิ๋วกำกับอยู่ ต้องเสียบให้ตรงกับช่องเสียบที่ระบุไว้

ส่วนผลลัพธ์ถ้าเสียบสายผิด... ไป๋อี้เซวียนและเพื่อนร่วมทีมไม่อยากจะนึกภาพเลย

ดังนั้น บนดวงจันทร์จึงเกิดภาพประหลาดขึ้น

นักบินอวกาศสามคนนั่งยองๆ อยู่หน้าบ้านหลังเล็กนั้น ผ่านหน้ากากหมวกนิรภัย หรี่ตาเพ่งมองหมายเลขบนสายไฟอย่างตั้งใจ...

……

"โอ้ย หลังฉัน..."

หงฟานลุกขึ้นยืน พลางยกมือขึ้นทุบหลังตัวเองเบาๆ ผ่านชุดอวกาศ

"เสร็จสักที หัวหน้า กว่าจะติดตั้งเจ้านี่เสร็จ เราใช้เวลากันไปเท่าไหร่เนี่ย?"

พูดพลาง เขาก็มองไปที่ไป๋อี้เซวียน

ไป๋อี้เซวียนยกข้อมือขึ้น ดูนาฬิกาที่ติดมากับชุดอวกาศ แล้วเบ้ปาก: "3 ชั่วโมง 52 นาที"

"......" แววตาหงฟานยิ่งตัดพ้อ "หัวหน้า ไปทำอะไรให้ศาสตราจารย์ลวี่โกรธมาหรือเปล่า?"

ไป๋อี้เซวียนชะงัก ถามกลับโดยสัญชาตญาณ: "เป็นไปได้ยังไง?! ทำไมพูดงั้น?"

"ก็ไม่งั้นทำไมภารกิจของเราทุกครั้งถึงเป็นงานกรรมกรแบบนี้..." เสียงบ่นเนือยๆ ของเซี่ยหว่านอี๋ดังขึ้นในวิทยุ "หัวหน้าคะ ฉันเห็นด้วยกับพี่ฟานนะ ฉันว่าคุณควรจะพิจารณาตัวเองหน่อย"

แม้ภายในชุดอวกาศจะรักษาอุณหภูมิที่สบายที่สุดไว้ แต่ไป๋อี้เซวียนก็ยังรู้สึกว่ามีเหงื่อเม็ดโป้งไหลลงมาจากหน้าผาก

"อะแฮ่ม น่าจะ... ไม่มั้ง..."

เห็นสายตาแปลกๆ ของเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง ไป๋อี้เซวียนรีบเปลี่ยนเรื่อง: "คอมพิวเตอร์ติดตั้งเสร็จแล้ว เราต้องรายงานแล้ว!"

พูดจบ เขาก็ปรับคลื่นวิทยุทันที

"เรียกศูนย์ควบคุมภาคพื้นดิน!"

"ที่นี่ฐานวังจันทราบนดวงจันทร์ คอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นที่ 2 ติดตั้งเรียบร้อยแล้ว"

รอเพียงครู่เดียว เสียงของฟางสวี่ก็ดังมาจากวิทยุ

"ศูนย์ควบคุมภาคพื้นดินรับทราบ"

"เปิดใช้งานคอมพิวเตอร์ทันที!"

ได้ยินคำสั่ง ไป๋อี้เซวียนสีหน้าเคร่งขรึม ตอบรับคำสั่งแล้วเดินเร็วๆ ไปที่คอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นที่ 2

"จิ๊... โดนเขาหลอกเปลี่ยนเรื่องไปจนได้ กะว่าจะอ้อนขอหม้อไฟสักมื้อซะหน่อย!"

ได้ยินเสียงบ่นเบาๆ ของหงฟานในวิทยุ ไป๋อี้เซวียนชะงักกึก

ไอ้เด็กนี่... อยากกินหม้อไฟจนคลั่งแล้วเหรอไง?

"พอๆๆ เดี๋ยวกลับไปฉันเลี้ยงเอง!" ไป๋อี้เซวียนพูดอย่างหงุดหงิด

ได้ยินแบบนั้น หงฟานและเซี่ยหว่านอี๋ตาเป็นประกายทันที!

"เย้!" หงฟานร้องอย่างดีใจ "หัวหน้า ผมช่วย!"

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ปล่อยให้ผมจัดการเอง!"

พูดจบ หงฟานก็กระโดดดึ๋งๆ ตามไป๋อี้เซวียนไป

……

สิบกว่านาทีต่อมา

มองไฟสถานะที่กะพริบบนคอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นที่ 2 หงฟานยกมือเกา "หน้ากากกระจก" โดยไม่รู้ตัว

"นี่... คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

ไป๋อี้เซวียนหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ของชุดอวกาศ พลิกดูอย่างละเอียด

"หัวหน้า?"

หงฟานชะโงกหน้าไปดูโดยสัญชาตญาณ

《คู่มือการติดตั้งและซ่อมบำรุงคอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นที่ 2》

"......"

หงฟานมองไป๋อี้เซวียนด้วยสีหน้าแปลกๆ: "หัวหน้า เจ้านี่ ศาสตราจารย์ลวี่เป็นคนทำใช่ไหม?"

ไป๋อี้เซวียนเทียบภาพประกอบสีสันสดใสในคู่มือ พลางพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ: "ใช่ ศาสตราจารย์ลวี่ทำเองแหละ"

"นอกจากเล่มนี้ ยังมีคู่มือซ่อมบำรุงเครื่องบินอวกาศซีรีส์เสวียนนวี่ด้วยนะ เพิ่งออกมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้วางอยู่ใต้ที่นั่งเรานั่นแหละ ไม่รู้เหรอ?"

หงฟาน: "......"

แม้จะดูหลุดโลกไปหน่อย แต่พอคิดว่าเป็นผลงานของศาสตราจารย์ลวี่ เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

"เฮ้อ!" ไป๋อี้เซวียนถอนหายใจโล่งอก จิ้มไปที่ภาพประกอบสีในคู่มือ "ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร!"

"นี่คือการตรวจสอบตัวเอง หรือพูดให้ถูกคือ ปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำที่อยู่ข้างในกำลังสร้างระบบที่เหมาะสม"

หงฟานพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ: "แล้ว... ต้องใช้เวลานานแค่ไหน?"

"......ไม่รู้ ความสามารถของปัญญาประดิษฐ์ระดับต่ำ ศาสตราจารย์ลวี่เองก็ไม่แน่ใจ" ไป๋อี้เซวียนขมวดคิ้ว "แต่ไม่น่าจะนานหรอก"

ระหว่างพูด ไฟสถานะทั้งหมดบนคอมพิวเตอร์ควอนตัมรุ่นที่ 2 ก็ดับวูบลง

วินาทีต่อมา ไฟแสดงสถานะการทำงานก็สว่างขึ้นเงียบๆ

"สวัสดี"

---