บทที่ 14 สเตลลาเรเตอร์และโทคาแมค

บทที่ 14 สเตลลาเรเตอร์และโทคาแมค

เมื่อเจอกับข้อสงสัยของฟางสวี่ ลวี่หย่งฉางทำได้เพียงเบะปากเบาๆ

นี่ขนาดเขาบอกตัวเลขเผื่อไปเยอะแล้วนะ!

ถ้าฟางสวี่รู้ว่าแบบแปลนนี้เขาใช้เวลาแค่คืนเดียวปั่นออกมา คาดว่าตอนนี้เขาคงไปนอนอยู่บนโต๊ะผ่าพิสูจน์ศพแล้วมั้ง?

"มันก็แค่แบบแปลนเตาปฏิกรณ์เฉยๆ ยังห่างไกลจากเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ทั้งระบบอีกเยอะครับ!"

ได้ยินคำพูดถ่อมตัวแบบน่าหมั่นไส้ของลวี่หย่งฉาง มุมปากของฟางสวี่ก็กระตุกยิกๆ

ตลอดชีวิต 45 ปีของเขา ลวี่หย่งฉางน่าจะเป็นคนที่ 'ขี้โอ่' ได้แนบเนียนที่สุดเท่าที่เคยเจอมาแล้วมั้ง?

แต่ไม่นาน เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

"เดี๋ยว!"

"เตาปฏิกรณ์นี้..."

เสียงทักท้วงของฟางสวี่ทำเอาใจของทุกคนเต้นระรัว

หงฉี่หมิงก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเขา

หรือว่า... แบบแปลนเตาปฏิกรณ์นี้จะผิดพลาด?!

"นี่ไม่ใช่อุปกรณ์โทคาแมค (Tokamak)!"

ฟางสวี่ตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ!

หางตาของลวี่หย่งฉางฉายแววยิ้ม

สมกับเป็นศาสตราจารย์ฟางสวี่ ปิดไม่มิดจริงๆ!

"แน่นอนครับว่าไม่ใช่อุปกรณ์โทคาแมค!"

"นี่คือสเตลลาเรเตอร์ (Stellarator)"

ลวี่หย่งฉางหัวเราะเบาๆ: "ถ้าผมคำนวณไม่ผิด ระยะเวลาการเกิดนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ของ ITER น่าจะไม่เกิน 30 นาทีใช่ไหมครับ?"

แววตาของฟางสวี่ไหววูบ พยักหน้าเบาๆ: "ถูกต้อง ผลการทดลองล่าสุด ปฏิกิริยาฟิวชันคงอยู่ได้ประมาณ 26 นาที"

"หรือว่า..."

"หึๆ..." ลวี่หย่งฉางหัวเราะลึกลับ: "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นาน ITER ก็จะถึงทางตันของอุปกรณ์โทคาแมคแล้วครับ!"

รูม่านตาของฟางสวี่หดเกร็ง: "เธอหมายความว่า... อุปกรณ์โทคาแมคไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดของการทำนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้?!"

ลวี่หย่งฉางพยักหน้ายืนยันคำพูดของฟางสวี่

"เป็นไปได้ยังไง... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง งั้นมนุษยชาติก็เดินหลงทางมาหลายสิบปีแล้วงั้นเหรอ?!"

ฟางสวี่ยืนอึ้งอยู่กับที่ พึมพำกับตัวเอง

เขาค่อนข้างรับไม่ได้กับคำพูดของลวี่หย่งฉาง!

ลวี่หย่งฉางเข้าใจความรู้สึกซับซ้อนของฟางสวี่ในตอนนี้ดี

ในชาติก่อน เพื่อทำลายการผูกขาดเทคโนโลยี ประเทศเซี่ยได้ทุ่มกำลังการวิจัยทั้งหมดไปกับการพัฒนาอุปกรณ์โทคาแมค!

แต่ทว่า ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ระยะเวลาของนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ ก็ไม่เคยเกิน 30 นาที!

ในตอนนั้น มันคือการโจมตีความมั่นใจของนักวิจัยทุกคนอย่างรุนแรง!

ถ้าไม่ใช่เพราะฟางสวี่บังเอิญรู้ถึงข้อบกพร่องของอุปกรณ์โทคาแมค คาดว่าประเทศเซี่ยคงเดินหลงทางบนเส้นทางนิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ไปจนกู่ไม่กลับแน่!

"ฉัน... ฉันจะพิสูจน์คำพูดของเธอได้ยังไง?!"

สมกับเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับท็อปของประเทศเซี่ย หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ ฟางสวี่ก็ตั้งสติได้ทันที และถามลวี่หย่งฉางเสียงเข้ม

ลวี่หย่งฉางยักไหล่ พูดอย่างสบายๆ ว่า: "ง่ายมากครับ แค่หาสเตลลาเรเตอร์พื้นฐานสักเครื่อง ใช้วัสดุที่ผมคำนวณสร้างเตาปฏิกรณ์ แล้วจุดชนวนนิวเคลียร์ฟิวชัน ผลลัพธ์ก็จะพิสูจน์ตัวเองครับ"

แววตาของฟางสวี่ไหววูบ

เขาจำได้ว่า ในห้องแล็บมีอุปกรณ์สเตลลาเรเตอร์ "ตกรุ่น" เครื่องหนึ่งที่เคยทุ่มเงินซื้อมาเมื่อนานมาแล้ว

"เดี๋ยวนะ!"

เสียงอันทรงพลังของหงฉี่หมิงดังขัดจังหวะขึ้นมา

"พวกคุณ... ใครช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหม ว่าสเตลลาเรเตอร์กับโทคาแมค คืออะไร?"

พูดพลาง หงฉี่หมิงก็มองไปที่ลวี่หย่งฉาง

เห็นฉากนี้ กวนฮว่าเหลียงและฟางสวี่ต่างถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยกเวทีให้ลวี่หย่งฉาง

ลวี่หย่งฉางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า: "ท่านรัฐมนตรีหงครับ ท่านคงทราบใช่ไหมว่า นิวเคลียร์ฟิวชันที่ควบคุมได้ต้องใช้สนามแม่เหล็กอันทรงพลังในการกักเก็บเชื้อเพลิงฟิวชัน?"

เมื่อเห็นหงฉี่หมิงพยักหน้า ลวี่หย่งฉางก็โล่งอก

งั้นก็อธิบายง่ายแล้ว!

ไม่งั้น... เขาคงต้องอธิบายหลักการนิวเคลียร์ฟิวชันตั้งแต่ต้น!

ถึงจะเป็นเรื่องที่พูดไม่กี่ประโยคก็จบ แต่ก็น่ารำคาญอยู่ดี!

"พูดง่ายๆ คือ อุปกรณ์โทคาแมคต้องใช้กระแสไฟฟ้าในพลาสมาเพื่อสร้างกรงแม่เหล็กรูปวงแหวนเกลียว แต่สเตลลาเรเตอร์ไม่จำเป็น มันสามารถสร้างกรงแม่เหล็กรูปวงแหวนที่บิดเบี้ยวได้โดยตรงผ่านขดลวดภายนอก"

"แล้ว... สองอย่างนี้ต่างกันยังไง? ก็สร้างสนามแม่เหล็กเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

แววตาของหงฉี่หมิงฉายแววงุนงง

"เปาะ!"

ลวี่หย่งฉางดีดนิ้วเบาๆ

"นี่แหละประเด็นสำคัญที่ผมจะพูด!"

"ในอุปกรณ์โทคาแมค กระแสไฟฟ้าในพลาสมาสูงถึงหลายสิบล้านแอมแปร์ กระแสไฟฟ้ามหาศาลขนาดนี้ ย่อมนำมาซึ่งปัญหามากมาย"

"เช่น การบิดเบี้ยว (Kink Mode), การฉีกขาดของผิวแม่เหล็ก (Magnetic Surface Tearing), การเกิดเกาะแม่เหล็ก (Magnetic Island) และอื่นๆ อีกเพียบ!"

"ทั้งหมดนี้จะลดความสามารถในการกักเก็บพลาสมาลง"

"ผลที่ตามมา เบาสุดก็คือไฟดับ ร้ายแรงสุดก็คือระเบิด!"

พูดพลาง ลวี่หย่งฉางก็ทำท่าระเบิดประกอบ

หงฉี่หมิงพยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

แม้จะฟังศัพท์เทคนิคที่ลวี่หย่งฉางพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ประโยคสุดท้ายเขาเข้าใจชัดเจน

สรุปคืออุปกรณ์โทคาแมคมันระเบิดได้งั้นสินะ?!

หงฉี่หมิงหันไปมองสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ฟางสวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าซับซ้อน

เมื่อเจอกับสายตาของหงฉี่หมิง ฟางสวี่ก็พยักหน้าอย่างจำยอม: "มีความเป็นไปได้ครับ แต่... จนถึงตอนนี้ อุปกรณ์โทคาแมคยังไม่เคยเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนั้น!"

"ตอนนี้ยังไม่มี แล้วต่อไปล่ะครับ?" ลวี่หย่งฉางพูดเสียงเรียบ "เมื่อยืดเวลานิวเคลียร์ฟิวชันไปถึง 30 นาที ไม่แน่ว่าผลร้ายแรงอาจจะเกิดขึ้นก็ได้!"

ตัวของฟางสวี่แข็งทื่อ อุทานเสียงหลง: "เธอหมายความว่า หลังฟิวชันผ่านไป 30 นาที อุปกรณ์โทคาแมคจะระเบิด?!"

ลวี่หย่งฉางพยักหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน: "ถูกต้องครับ นี่คือกับดักที่ใหญ่ที่สุดของอุปกรณ์โทคาแมค"

"แม้สนามแม่เหล็กในแนวตั้ง (Poloidal Magnetic Field) ที่เกิดจากกระแสพลาสมาจะทำให้โครงสร้างของกรงแม่เหล็กเรียบง่ายมาก แต่ความร้อนสูงและกระแสไฟฟ้ามหาศาล ท้ายที่สุดก็จะนำไปสู่อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน"

ฟางสวี่ถึงบางอ้อทันที: "อย่างนี้นี่เอง! อย่างนี้นี่เอง!!"

"แล้วสเตลลาเรเตอร์ล่ะ?" หงฉี่หมิงกลืนน้ำลาย ถามเสียงเบา

เขารู้สึกขึ้นมาทันทีว่า นักศึกษาปีสองหน้าละอ่อนคนนี้ ในเรื่องนี้ ช่างดูเหมือนศาสตราจารย์เฒ่าที่คร่ำหวอดในวงการมาหลายสิบปีไม่มีผิดเพี้ยน!

แม้แต่ฟางสวี่ ต่อหน้าเขา ก็ยังดูเหมือนนักศึกษาไปเลย!

เมื่อได้ยินคำถามของหงฉี่หมิง ลวี่หย่งฉางก็พูดอย่างสบายๆ ว่า: "สเตลลาเรเตอร์ง่ายกว่าเยอะครับ แค่ใช้ขดลวดภายนอกสร้างกรงแม่เหล็กวงแหวนที่บิดเบี้ยวและปิดสนิทขึ้นมาภายในก็พอแล้ว!"

หงฉี่หมิง: "???"

"ง่ายขนาดนั้นเลย? แล้วทำไมเมื่อก่อนถึงไม่ใช้สเตลลาเรเตอร์ล่ะ?!"

ฟางสวี่ปรายตามองลวี่หย่งฉางอย่างหมั่นไส้ แล้วอธิบายแทน: "ความยากของสเตลลาเรเตอร์อยู่ที่การผลิตขดลวดภายนอกครับ"

"อย่างแรก รูปร่างของขดลวดภายนอกนั้นไม่สม่ำเสมอ นี่คือความยากอย่างหนึ่งในการผลิต"

"อีกอย่าง เพื่อสร้างสนามแม่เหล็กที่ทรงพลังพอ วัสดุขดลวดควรใช้ขดลวดตัวนำยิ่งยวด ซึ่งยิ่งเพิ่มความยากเข้าไปใหญ่"

"เพราะยังไงซะ ตอนนี้เทคโนโลยีตัวนำยิ่งยวดอุณหภูมิห้องก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ"

เสียงเย็นเยียบของลวี่หย่งฉางดังมาจากด้านข้าง: "แล้วถ้า ผมสามารถแก้ปัญหาวัสดุตัวนำยิ่งยวดอุณหภูมิห้องได้ล่ะครับ?"

---